ایرج ندیمی-شايد بتوان مهمترین مسائلی را كه امروز جامعه كارگری با آن روبهرو است اينگونه دستهبندی كرد:
1 - رفاه: میزان كار و توانی كه كارگران صرف امور اجرایی- كارگری میكنند در عمل این قشر را در زمره بخشهای مولد قرار داده كه نیازمند توجه بیشتری هستند؛ به این معنا كه كارگران از جهت امكانات تغذیهای، تفریحی، تامین نیازهای مادی ومعنوی فرزندان و نوع هزینهها و فاصله محل زندگی آنها به محل كار ودسترسیهای عادی اقتصادی، نیازمند امكانات رفاهی بیشتری هستند.
كارگران وكشاورزان، زحمتكشترین اقشار یك جامعهاند. در این میان كارگران چون تمام اوقات سال را صرف امور زندگی و معیشت میكنند و از فاصله بین كارهای اقتصادی مانند كشاورزان برخوردار نیستند، اقشاریاند كه حتی از كشاورزان نیز محرومترند؛ پس برای افزایش توان و انگیزه كارگران درجهت افزایش تولید و كیفیت آن باید همواره رفع نیازهای رفاهی آنان مورد توجه قرارگیرد.
2 - مهارتها و آموزشها: جابهجایی مشاغل و دسترسی به امتیاز ارتقای شغلی، یكی از نیازهای جدی كارگران ایران است. در زمینه جابهجایی و ارتقای سطح مشاغل، سختگیریهای بیشتری نسبت به كارگران صورت میگیرد. كارگران ناچارند نزدیك به 3 دهه از زندگی خویش را در یك شغل یا یك نوع مسئولیت سپری كنند.
این شرایط به فرسودگی آنان از نظر فنی وحرفهای و روحی منجر میشود. اگر بتوانیم با فراهم كردن زمینه آموزش و افزایش مهارت كارگران، امكان دسترسی آنها به شغلهایی كه از نظر تنوع و رشد و ترقی فرصتهای بیشتری را در اختیار كارگران قرار میدهد فراهم كنیم، توان و انگیزه بیشتری برای خدمات خود پیدا خواهند كرد.
در نظام كارمندی این فرصتها وجود دارد و كارمندان در بسیاری ازموارد حتی بدون طی مراحل پیشین، امكان رشد و ترقی شغلی را دارند كه از نظر روحی و روانی و در آمدی تعیینكننده است. باید فكری به حال جابهجایی و سیستم ارتقای شغلی كارگران كرد.
3 - شغلهای جانشین: پديده نظام الكترونیك و روباتیك و همچنين پیشرفت محسوس این نظام در امور صنعتی، آینده شغلی بسیاری از كارگران را در خطر قرار داده است و آنها بهتدریج از نظر پیدا كردن شغل در تنگناهای بسیاری قرار ميگيرند. با پیشرفت این نظام در آینده میزان نیاز به اشتغال كارگری به حداقل میرسد و نظام صنعتی نوین، آینده شغلی و شغلهای جدید را با بحرانهای قابل پیشبینی روبهرو میكند. بنابراين باید برای حل تضاد نظام الكترونیك و روباتیك با نظام انسانی از حالا تدابیر لازم را اندیشید.
4 - اتحادیهها و نهادهای مدافع: بهرغم وجود نهادی مانند خانه كارگر، هنوز كارگران ما توانایی رویارویی با سایر نهادها و مجامع را نداشته و در انتخابات اخیر نیز دیدیم كه آنها بهسختی توانستند یك نماینده از سوی خود به مجلس بفرستند. محرومیت كارگران از امكان تصاحب پستهای اجرایی و تصمیمساز، به ادامه مشكلات آنها خواهد انجامید.
كارگران باید بتوانند به تناسب جمعیت و اهمیت نقش خود فرصت حضور در مجامع تصمیمساز را داشته باشند تا بتوانند از منافع صنفی و گروهی خود حمایت كرده تا همگام با تحولات اقتصادی و سیاسی پیش بروند.
اگر اين موارد حل نشوند در آینده جامعه كارگري با مشكلات سختتري روبهرو خواهد بود.
| 
چهار مشكل جامعه كارگری 
