اخبار داخلی فرهنگ و هنر اولین جوانی که مدال جهانی برای ایران شکار کرد

جمعه 2 بهمن 1383

اولین جوانی که مدال جهانی برای ایران شکار کرد

خیلی‎ها هنوز 29 تیر ماه امسال را فراموش نکرده‎اند. روزی که احسان حدادی قدرت انفجاری‎اش را به رخ همه کشید. مسابقه‎های جهانی ایتالیا بود.

احسان

	" احسان آن روزها نقشه‎های زیادی می‎کشید:« تمرین می‎کنم 70 متر پرتاب می‎کنم و می‎روم المپیک.» طلای المپیک را می‎خواست، آرزوهای بزرگ، هنوز می‎تواند اما چطور. در این چند ماه گذشته به هر دری زد که اردوی چند ماه در اوکراین، بلاروس و ... داشته باشد، اما به جایی نرسید. آخر سر هم به بوشهر قانع شد... "

در کنار همه مدعیان جهان، عددی به حساب نمی‎آمد. شاید اگر قبل از شروع مسابقه‎ها، یکی می‎گفت، این پسر ایرانی قهرمان می‎شود، یک پوزخند تحویل می‎گرفت؛ اما احسان همه را جا گذاشت. او اولین جوان ایرانی بود که در تاریخ دو و میدانی ایران مدال جهانی می‎گرفت. مدال طلا. 62 متر و 14 سانتیمتر پرتابش بود. همه شوکه شده بودند. چطور یک ایرانی که همه امکانات دو و میدانی‎اش به اندازه یک باشگاه اروپایی هم نیست، قهرمان جوانان جهان شده. سایت‎های خبری، روزنامه‎های ورزشی و ... همه مشتاق شده بودند تا با او حرف بزنند. بیشتر کنجکاوی می‎کردند که او چه کار کرده که بقیه جلویش کم آورده‎اند. مسئولان ورزش ایران بخصوص دو و میدانی از همه بیشتر جوگیر شده بودند. چه جایزه‎هایی که به او حواله نمی‎کردند: از پژو 206 گرفته تا زمین و خانه. احسان سکه باران شده بود. بنده خدا چه نقشه‎هایی که نمی‎کشید.
شبی را که به ایران برگشت فراموش نمی‎کند، فرودگاه مهرآباد در حد انفجار، پر از افرادی بود که برای استقبال او آمده بودند.
بادیگاردهایی که نمی‎گذاشتند کسی به او نزدیک شود. چه روزهای خوبی بود که همه فراموش شد. مثل خود احسان که حالا به او می‎گویند کاری نکردی، دری به تخته خورد و تو قهرمان پرتاب دیسک جوانان شدی خیلی سخت است.
اولین کسی باشی که اولین مدال جهان را می‎گیری، وعده، پشت وعده، آخر سر هم هیچی.
احسان آن روزها نقشه‎های زیادی می‎کشید:« تمرین می‎کنم 70 متر پرتاب می‎کنم و می‎روم المپیک.» طلای المپیک را می‎خواست، آرزوهای بزرگ، هنوز می‎تواند اما چطور. در این چند ماه گذشته به هر دری زد که اردوی چند ماه در اوکراین، بلاروس و ... داشته باشد، اما به جایی

	" بادیگاردهایی که نمی‎گذاشتند کسی به او نزدیک شود. چه روزهای خوبی بود که همه فراموش شد. مثل خود احسان که حالا به او می‎گویند کاری نکردی، دری به تخته خورد و تو قهرمان پرتاب دیسک جوانان شدی خیلی سخت است. اولین کسی باشی که اولین مدال جهان را می‎گیری، وعده، پشت وعده، آخر سر هم هیچی... "

نرسید. آخر سر هم به بوشهر قانع شد.
اما قهرمان قصه آن قدر تلخ نیست. آن قدر شر و شور است که وقتی به اردو می‎رود یک چند روزی همه به آرامش می‎رسند و بعد به خودشان می‎گویند:« بودنش بهتر از نبودنش است.»
این روزها بهترین روزهای زندگی احسان است. آخرین روز دی روز تولدش بود.
خودش می‎گوید از فضا آمده. اما محل تولدش بیمارستان آرش تهرانپارس است. به خاطر همین اسم دومش را آرش گذاشته‎اند.
همه در خانه آرش صدایش می‎کنند، پدرس امسال می‎خواست جشنی بگیرد اسمش را برای همیشه احسان بگذارد؛ اما او در اردو بود.
اولین هدیه‎ای که گرفت کیک تولد بود. پدرش دو روز قبل از روز تولد کیکش را به هتل فرستاده بود.
احسان بچه چهارصد دستگاه است. محلی که می‎گوید « قهرمانان ملی‎مان ، آنجا هستند. خاکش خیلی خوب است.
هر کسی به دنیا می‎آید، خاک می‎ریزند زیر پایش و چند وقت بعد می‎شود قهرمان.»
احسان حدادی پرتاب را از 6 سالگی شروع کرده. از وقتی که به خانه پدر بزرگ در شمال ایران می‎رفت. با سنگ شیشه‎های همسایه را می‎شکاند یا به سر و صورت دیگران می‎زد!
اما واقعیتش این است که او این قهرمانی را مدیون یکی از دوستانش است. از سال 77 پرتاب وزنه کار می‎کند. خیلی خوشش نیامد و رفت سراغ هندبال، والیبال و فوتبال. در این رشته‎ها هم خیلی دوام نیاورد و به پیشنهاد هادی سپهر راد پرتاب دیسک را شروع کرد. اولین مسابقه‎ای که داد در سطح آموزشگاه‎ها بود.
چهاردهم شد. اما جا نزد:« باید ادامه می‎دادم. گفتم در این رشته باید به جایی برسم.»
7-8 ماه تمرین کرد و بعد در مسابقه‎های برترین‎های نوجوانان رکورد زد.
49 متر و 55 سانت.

	" دیگر نمی‎شد به سادگی از کنارش گذشت. احسان می‎توانست همه قله‎هایی را که قبلی‎ها بهش نزدیک هم نشده بودند، یکی یکی فتح کند. مسابقه‎های قهرمانی آسیا اولین جایی بود که باید خودش را نشان می‎داد. 61 متر و 24 سانت پرتاب کرد. قهرمان شد و یک ماه بعد در مسابقه جهانی ایتالیا بود و حالا بقیه راه... "

چند ماه بعد در اردویی که در اوکراین داشتند عباس صمیمی را جا گذاشت. صمیمی رکوردار جوانان بود و احسان جایش را گرفت، 53 متر و 66 سانت.
دیگر نمی‎شد به سادگی از کنارش گذشت. احسان می‎توانست همه قله‎هایی را که قبلی‎ها بهش نزدیک هم نشده بودند، یکی یکی فتح کند. مسابقه‎های قهرمانی آسیا اولین جایی بود که باید خودش را نشان می‎داد. 61 متر و 24 سانت پرتاب کرد. قهرمان شد و یک ماه بعد در مسابقه جهانی ایتالیا بود و حالا بقیه راه.
همه زندگی احسان فعلا این است که هر روز یک دیسک بگیرد دستش بیاید کنار دیکتور گوتور مربی‎اش بایستد و تمرین کند. او کار دیگری انجام نمی‎دهد، فرصتش را ندارد. نه اهل رفیق بازی است، نه سینما رفتن، سینما که تا حالا نرفته، می‎گوید دوست ندارم. اگر فرصت کند کتاب روسی و انگلیسی می‎خواند فقط به خاطر این که زبانش را تقویت کند و چند کتاب آسیب‎های ورزشی. آخرین فیلمی که دیده فیلمی از جکی چان بوده!
یکی از آرزوهای همیشگی‎اش این است که عدس پلو ماه محرم را بخورد. آن هم دست پخت پدرش. می‎گوید: دست پخت پدرم حرف ندارد؛ اما جرات ندارم پیش مادرم این را بگویم. موقع خوردن عدس پلو، احسان باید مواظف انگشت‎هایش باشد. ادعا می‎کند که آشپزی اش به پدرش رفته. عدس پلو، قورمه سبزی، فسنجان، قیمه و ... را خوب می‎پزد. آش و سوپ هم بلد است. کاملا برای ازدواج آماده است، سبزی خوب پاک می‎کند، انار دون می‎کند و ....!
اما نه ظرف می‎شوید و نه خانه جارو می‎کند و مهمتر از همه این که می‎گوید:« زن خوب مثل کلاغ سفید می‎ماند.» منظورش این است که فعلا قصد ازدواج ندارد، اما خدا از ته دلش خبر دارد.