روز سي و يكم فروردين يك «خبر خوش» فضايي، ۸۶ ميليون ويتنامي را خوشحال كرد.
در اين روز ويتنام با پرتاب اولين ماهواره مخابراتي خود توسط موشك آريان 5 فرانسوي، قدم به عصر ماهوارهها گذاشت و اولين ماهواره خود را با نام ويناست (Vinasat-1) در مدار مقررش جاي داد.
ما هميشه عادت داريم ويتنام را در حال جنگ ببينيم و تاكنون هم هر چه فيلم از آن كشور ديدهايم موضوعش مربوط به كماندوهاي آمريكايي در ويتنام بوده است و به همين دليل شايد باور كردنش براي ما كمي سخت باشد ولي عزم راسخ دولتمردان ويتنام باعث چنين تحولي شد.
در همين راستا تران دوك لاي، معاون وزير مخابرات و اطلاعات با افتخار گفته است: طرح ماهواره با ارزش ۳۰۰ميليون دلاري، ويتنام را در نقشه جهاني استفاده از ارتباطات ماهوارهاي قرار ميدهد.
وي اضافه كرده است: تقاضا براي ارتباطات، اكنون در حال افزايش است. ۱۰سال پيش فقط تلفن ثابت وجود داشت، سپس تلفن همراه ارائه شد و حالا اين ماهواره ميتواند ما را در ارائه هر چه بيشتر اين خدمات كمك كند.
از سال ۱۹۹۷ما اينترنت را عرضه كرديم و درحال حاضر تقاضاي كاربران اينترنتي خيلي بالاست ولي تنها ۲۳درصد مردم به اينترنت دسترسي دارند و تا سال ۲۰۱۰قرار است اين ميزان به ۴۰درصد برسد. اينجاست كه كار براي ما ايرانيان سخت ميشود و با خود ميگوييم، ضريب نفوذ اينترنت در ويتنام هم 40 درصد شد و ما...؟
جيم گريبون، معاونت جنوب شرق آسيا ي شركت لاكهيد مارتين گفته كه ماهواره ويناست با ظرفيت ۱۲۰شبكه تلويزيوني ميتواند پزشكي و آموزش از راه دور را براي دورافتادهترين مناطق ارائه كند.
ويتنام اولين طعم مخابرات ماهوارهاي را زماني چشيد كه ماهواره اسپوتنيك روسيه در سال ۱۹۸۰بازيهاي المپيك مسكو را تحت پوشش قرار داد.
اين كشور تاكنون ناچار بود ظرفيت ماهواره ساير كشورها را اجاره كند، اما حالا ويناست كه بر فراز مرز گينه نو ،پاپوآ و اندونزي مستقر است بخشهايي از ژاپن، استراليا و ميانمار را نيز تحت پوشش قرار ميدهد. ويتنام اميدوار است ظرفيت مازاد را به همسايگان خود بفروشد.
ما هم چندي پيش خبر خوش هوافضايي رئيسجمهور عزيزمان را شنيديم و پس از گذشت 51 سال از اولين ماهوارهاي كه در مدار مستقر شد، از ماهواره «اميد» ايراني رونمايي شد. البته فقط از اميد ايراني رونمايي شد و هنوز پرتاب نشده است تا كاربردهايش را هم بتوان جشن گرفت.
شايد هم بهتر بود كه از آن رونمايي نميشد تا مانند ويتنام، وقتي كه آن را به فضا پرتاب كرديم و از آن خدمات گرفتيم اين خبر خوش به هموطنان داده شود، البته خوشحال كردن مردم هم يكي از وظايف مسئولان است كه دولت عزيز در اين مورد تبحر دارد.
دو شباهت جالب بين كشور ما و ويتنام هست. اول اينكه ويتنام در دهه ۱۹۹۰ در حال جنگ بوده و ما هم همينطور و دوم اينكه، اين كشور جنگ زده پس از گذشت حدود 20سال از جنگ، طرح ماهواره اش را رونمايي ميكند و ما هم تقريباً پس از گذشت چنين زماني طرح ماهواره اميد را رونمايي كرديم.
اما سه تفاوت بسيار مهم هم بين ما و ويتنام وجود دارد. اول اينكه آنها ماهواره شان را در مدار قرار دادند ولي ما فقط آن را به مردم نشان داديم و قرار است سال آينده آن را در مدار مستقر كنيم؛ دوم اينكه ماهواره ويتنامي ويناست (Vinasat-1) ساخت كشور ويتنام نيست و تنها به درخواست اين كشور توسط شركت مجرب لاكهيد مارتين (يكي از بزرگترين شركتهاي هوافضايي آمريكا) ساخته شده است، درصورتي كه ماهواره ايراني به نام اميد ظاهرا ساخت دستان پرتوان مهندسان ايراني است.
نكته سوم هم كه بسيار مهم است در مورد موشك ماهواره بر است. ويتناميها ماهواره شان را با موشك آريان 5فرانسوي به فضا پرتاب كردند ولي ما ميخواهيم سال بعد اميد را با موشك ماهواره بر سفير كه باز هم ساخت مهندسان ايراني است به فضا پرتاب كنيم.
هزاره سوم، زمان نبرد فناوري است و هم اكنون بيش از 40 كشور دنيا صاحب ماهواره هستند. از چهارم اكتبر سال 1957 كه اولين ماهواره دنيا توسط اتحاد جماهير شوروي با نام اسپوتنيك-1 به فضا پرتاب شد تاكنون بيش از 3 هزار ماهواره در انواع مختلف و در مدارهاي گوناگون مستقر شدهاند و جالب است بدانيد كه بسياري از ماهوارهها به ويژه ماهوارههايي كه آمريكا پرتاب ميكند، ماهوارههاي خصوصي است.
حالا ما پس از 51 سال ادعاي ساخت يك ماهواره تمام ايراني را داريم و طي يك مراسم پر سر و صدا كه با واكنش منفي تمام رسانههاي دنيا روبهرو شد، خبر خوش هوافضايي را اعلام ميكنيم.
واكنش رسانههاي دنيا به اين خبر هم در نوع خود بسيار جالب بود و كمتر رسانهاي به موضوع پيشرفت ايران در زمينه ساخت ماهوارهها پرداخت و همواره صحبت از برد، ارتفاع پروازي، خطرات و تهديدات موشك سفير بود و بهترين بهره برداريها را از اين مسئله داشتند.
البته شايد هم براي آنها ساخت ماهواره مسئله بسيار مهمي نباشد، زيرا در هر سال شايد بيش از ۱۰۰ ماهواره ميسازند و حتي پرتاب ميكنند و به همين خاطر ساخت ماهواره برايشان عجيب نيست.
تلاشهاي ديگري هم در گذشته داشتهايم به ويژه در مورد ماهواره زهره. موضوع ساخت و پرتاب ماهواره زهره در سال ۱۳۵۶ در دستور كار دولت ايران قرار گرفت ولي اجراي آن بعد از انقلاب اسلامي ايران (۱۹۷۹) متوقف شد.
در دهه ۱۳۷۰ چند بار بحث ساخت ماهواره زهره به ميان آمد اما با واكنش مخالف برخي مقامهاي ايراني، اجراي اين طرح به تعويق افتاد. سرانجام وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات (در زمان دولت هشتم) با راضي كردن شوراي اقتصاد و شورايعالي امنيت ملي، مناقصه ماهواره زهره را برگزار كرد و شركت آويا اكسپورت روسيه برنده اين مناقصه اعلام شد.
مجلس ششم با قرارداد آويا اكسپورت مخالفت كرده بود و حتي اعلام رسمي برنده مناقصه، مخالفت برخي كارشناسان و گروهي از نمايندگان مجلس ششم را بهدنبال داشت.
مخالفان پرتاب ماهواره زهره ميگفتند نيازي به پرتاب اين ماهواره نيست زيرا ظرفيت آن بسيار بيشتر از نياز ايران است و كسي اضافه ظرفيت آن را اجاره نخواهد كرد و با پرداخت مبالغ كمتري ميتوان از ماهوارههاي موجود استفاده كرد.
در مقابل، موافقان معتقد بودند براي حفظ نقاط مداري هر سال بودجه كلاني صرف ميشود و به همين جهت بهتر است بودجه چند سال آن را به اجراي اين طرح اختصاص داد. ولي در نهايت اين طرح مسكوت ماند و ديگر خبري از زهره نشد و به جايش اميد ساختيم. دعا كنيم اميدمان نااميد نشود.
| 