او در سالهاي دانشگاه در كنار درس‌هايش نزد اردشير كامكار پرداختن به تكنيك را آغاز كرده و آن را پي مي‌گيرد.

روزبه اسديان نوازنده كمانچه در گروه شيدا متولد سال 1352 در تهران و بزرگ‌شده خرم‌آباد لرستان است. از هشت سالگي ساز زدن را بدون معلم آغاز مي‌كند و در دوازده سالگي به سراغ كمانچه مي‌رود و به صورت خودآموز فرا گرفتن موسيقي را ادامه مي‌دهد: «در آن سال‌ها كه سال‌هاي جنگ بود، بخصوص در شهرستان‌ها از ساز و موسيقي خبري نبود و براي همين معلم موسيقي پيدا نمي‌شد، اما خوشبختانه در خانه ما موسيقي‌هاي سنتي خوبي وجود داشت. ما كاست‌هايي از استاداني همچون استاد كسايي و يا استاد بهاري داشتيم و من سعي مي‌كردم با گوش دادن به آنها نوازندگي را ياد بگيرم. به همين دليل احساس مي‌كنم پايه موسيقي در من به درستي ايجاد شده است.».
او كه در آن سال‌ها هم نوازنده محلي خوبي محسوب مي‌شد، در حدود هفده سالگي سعي مي‌كند براي خود معلمي پيدا كند و نهايتاً موفق مي‌شود از طريق يكي از شاگردان «محمد شكارچي» به كلاس‌هاي ايشان راه پيدا كند. در آن كلاس‌ها به صورت گوشي به رديف‌نوازي مي‌پرداخته و در حدود دو سال بعد كه همچنان تحت تعليم شكارچي بود، در دانشگاه هنر پذيرفته مي‌شود. او در سالهاي دانشگاه در كنار درس‌هايش نزد اردشير كامكار پرداختن به تكنيك را آغاز كرده و آن را پي مي‌گيرد: «در دانشگاه هم واحدهايي با بعضي استادان موسيقي مثل آقاي منتظري داشتم اما استادان اصلي من آقايان شكارچي و كامكار هستند.».
حدود يكسال و نيم پيش كه محمدرضا لطفي باز می‌گردد، از طريق عبدالنقی افشارنيا كه در سال‌هاي دانشگاه و از آنجا با ايشان آشنا شده بود، براي شركت در تست‌هاي آقاي لطفي اقدام مي‌كند و نهايتاً در ملاقات ديگري با آقاي لطفي به گروه دعوت مي‌شود. كار كردن با آقاي لطفي براي او جديد و آموزنده است: «گذشته از اينكه ايشان استاد بزرگي هستند، كار كردن با ايشان برايم تجربه جديد خاصي بوده و هست. من استادان زيادي داشته‌ام؛ اساتيد خوب موسيقي ايراني. اما احساس مي‌كنم كه آقاي لطفي موسيقي ايراني را تمام و كمال مي‌شناسد و اين براي من بسيار جالب و خاص بوده و هست.».
او نحوه تمرينات را بسيار كارآمد و مفيد مي‌داند و احساس مي‌كند نحوه تمرينات در گروه آقاي لطفي بسيار متفاوت است: «آقاي لطفي تمرينات را به گونه‌اي متفاوت و جالب برگزار مي‌كنند. هيچ‌گاه در همان روز اول فشار شب كنسرت را تحميل نمي‌كنند، نه اينكه همه را آزاد بگذارند ولي اجازه مي‌دهند كارها در طي زمان جفت و جور و هماهنگ شود و به تدريج فشار كار را زياد مي‌كنند و اين تجربه بسيار جالب و خوبي است.»
اسديان، شيداي امروز را قابل قياس با شيداي قديم نمي‌داند و حال و هواي آن روزهاي ايران را بسيار متفاوت با امروز مي‌داند كه بي‌تاثير در فعاليت يك گروه موسيقي نيست: «در زمان انقلاب همه مردم معطوف به يك چيز بودند. هنوز خيلي‌ها از ايران نرفته بودند و گروه بسيار همگن بود. ما در شيداي امروز خيلي خوب كار مي‌كنيم و به لحاظ احساس هم با يكديگر همراه هستيم اما باز هم ستون اصلي گروه آقاي لطفي است. هر چند من فكر نمي‌كردم اگر شيدايي دوباره پا بگيرد تا اين حد خوب باشد.»