«ايجاد «پارک زنان» از راهکارهاي مبارزه با افسردگي زنان خانه دار است.» اين جمله بخشي از مصاحبه 100 کلمه يي مشاور وزير کشور در امور بانوان است که نظر خود را درباره راه اندازي پارک زنان اعلام کرده است.
هنوز هم نمي دانم راه اندازي اين پارک خوب است يا نه. هنوز بعد از گذشت چند روز از زنانه شدن پارک نشاط و تغيير نام به بهشت مادران جرات نکرده ام سري به اين تپه خوش آب و هوا بزنم و ببينم راه رفتن در يک محيط کاملاً زنانه يعني چه؟
هنوز نمي دانم زنان ايراني که متاثر از عوامل مختلف اجتماعي، اقتصادي و حتي فرهنگي، افسردگي را تجربه مي کنند، از راه رفتن در اين پارک زنانه تا چه اندازه قادر خواهند بود اندکي از افسردگي هاي خود را کم کنند. اصلاً قرار است در اين پارک چه اتفاقي رخ دهد.
ورزش صبحگاهي برنامه ريزي شده با مجرب ترين مربيان ورزش؟ جلسات سخنراني؟ راه رفتن ميان درخت ها در حالي که جهت وزش نسيم را درک مي کني؟ يا دوچرخه سواري بدون اينکه نگران گير کردن گوشه مانتوات به دور زنجير دوچرخه باشي.
در اينکه براساس تحقيقات انجمن روانشناسي ايران ميزان افسردگي زنان ايراني بين سه تا چهار برابر بيش از حد معمول است، هيچ شکي نيست و باز هم قابل قبول است که نرخ بروز افسردگي در زنان دو برابر مردان بوده به طوري که در جهان از هر هشت زن يک نفر مبتلا به افسردگي است.
حتي مي پذيريم که زنان خانه دار افسرده تر از زنان شاغل هستند. اما اين پارک قرار است با حضور کدام مشاور، با وجود کدام برنامه تدوين شده از سوي فرشته ساساني مشاور وزير کشور در امور بانوان به کاهش افسردگي زنان کمک کند.
آيا تنها راه رفتن در فضاي سبزي که زنانه است و اجازه مي دهد برخي آزادي ها در ساده ترين شکل ممکن تجربه شود، خود به تنهايي قادر خواهد بود همه نيازهايي که در تمام اين سال ها شکل گرفته را جبران کرده و پاسخ دهد. آيا با راه اندازي اين پارک و شايد ده پارک زنانه ديگر افسردگي زنان خانه دار ايراني به پايان خواهد رسيد. آيا هدف فقط تامين ويتامين D براي زنان است که از فقر اين ويتامين دچار بيماري شده اند.
راه اندازي پارکي براي زنان از الزامات و نيازهايي است که شايد بتواند در برخي موارد داراي جذابيت هايي باشد. شايد هم بتواند حکم پيشگيري داشته باشد اما به طور قطع راه درمان نيست. همه ترس و نگراني من از زماني است که راه رفتن در اين پارک شبيه حضور در مجلس هايي شود که به جاي پرداختن به اصل ماجرا مهمانان به فرعيات مي پردازند و دل خوش مي کنند به فضايي که پيش روي آنها است و مي توانند خودي نشان دهند.
در ضمن مشاور وزير کشور در امور بانوان گفته است؛ «نزديک به 16 ميليون زن خانه دار بيشتر اوقات فراغت خود را به يأس و افسردگي مي گذرانند و کار زيادي براي آنها نشده است.» |