محققان استرالیایی روش جدیدی را کشف کرده اند که می تواند توانایی بلاستوسیت ها را در لقاح مصنوعی در شیشه با بیشترین احتمال موفقیت بارداری پیش بینی کند.
در روش لقاح در شیشه با انتقال جنین، تخمکها با اسپرمها لقاح می یابند و سپس به مدت 4 تا 5 روز یعنی تا پایان مرحله بلاستوسیت در شیشه توسعه می یابند. تاکنون هیچ متد موثری برای تعیین اینکه کدامیک از این بلاستوسیت ها موفق می شوند با موفقیت پیوند زده شوند و در رحم توسعه یابند وجود نداشت.
تستهایی که درحال حاضر برای کنترل میکروسکوپی ریخت شناسی بلاستوسیت ها مورد استفاده قرار می گیرند بسیار محدود هستند و نمی توانند ناهنجاریهای بلاستوسیت ها را در بارداری پیش بینی کنند.
به همین منظور اکنون گروهی از دانشمندان دانشگاه موناش در استرالیا که نتایج یافته های خود را در مجله Human Reproduction منتشر کرده اند متد جدیدی را توسعه داده اند که امکان شناسایی بلاستوسیت ها را قبل از انتقال به رحم فراهم می کند و بهترین بلاستوسیت ها را که می توانند منجر به بارداری شوند انتخاب می کند.
در این خصوص "دیوید کرام" سرپرست این تیم تحقیقاتی اظهار داشت: "تکنیک اثرانگشت دیجیتالی DNA تازه ترین شکل تشخیص هویت بیولوژیکی است اما تاکنون از این تکنیک برای شناسایی منشاء جنینی "نوزادان متولد شده از انتقال جنینی از شیشه" استفاده نشده بود. ما برای شناسایی بلاستوسیت ها با بیشترین احتمال موفقیت از استراتژی جدیدی استفاده کردیم که از ترکیب آزمایش میکروسکوپی بافت زنده بلاستوسیت ها، اثر انگشت DNA و تجزیه با کمک میکروآنتهای شکل گرفته است. هدف نهایی ما شناسایی نیمرخ بیان ژنتیکی سازگارترین و بهترین بلاستوسیت ها است."
این محققان این متد جدید را در انتقال بلاستوسیت های 48 زن تحت درمانهای نا باروری با موفقیت آزمایش کردند.