محمود عزيزي معتقد است: تئاتر «بيژن و منيژه» پلي ميان شاهنامه و روزگار كنوني ماست كه در آن يك موقعيت فرهنگي از منظر روابط اجتماعي بررسي ميشود.
اين كارگردان تئاتر كه روز گذشته در جمع خبرنگاران سخن ميگفت با اشاره به زمينههاي شكلگيري نمايش «بيژن و منيژه» عنوان كرد: اين نمايش مبتني بر تئاتري نزديك به كمدي موزيكال است كه در ادامهي شكل تئاتر كامل كه بعد از انقلاب كار ميكردم ،ميتواند پاسخگوي بخشي از مخاطبان تئاتر قرار بگيرد.
او در ادامه به انتخاب اين متن اشاره كرد و گفت: «بيژن منيژه» داستان جواناني است كه در يك ناكجا آباد در معرض زندگي قرار ميگيرند و قطعا خاستگاهي دارند، لذا ما سعي كرديم تا نگاه شاهنامه را برداشت كنيم و ساختار اصلي قصهي «بيژن و منيژه» را با توجه به مخاطب امروز طراحي كنيم.
اين كارگردان تئاتر به اهميت نگاه خاص فردوسي در شاهنامه اشاره كرد و افزود: همواره با مرور شاهنامه اين نكته برايم اهميت داشت كه چرا قهرمانان شاهنامه به دنبال زناني از سرزمينهاي ديگر هستند و اين زنان هم براي رسيدن به اين قهرمانان حاضر به كوچ ميشوند كه قطعا چنين نگاهي ناشي از يك رخداد و پيشينهي فرهنگي است كه من از دل آن يك نمايش را رقم زدم.
او اضافه كرد: شخصيتهايي مثل منيژه در شاهنامه يك وجه ندارند بلكه بايد آنها را از منظرهاي گوناگون ارزيابي كرد و همين نكته نشاندهندهي يك زيرمجموعهي فكري در چنين جامعهاي است و خرد و احساس دو نكتهي مورد توجه در اين نمايش است.
كارگردان نمايش «تئاتر بيحيوان» تصريح كرد: شايد نمايش «بيژن و منيژه» از قاعدههاي تئاتر امروز و اوج و فرودهاي تئاتر دراماتيك دور شود اما ما سعي كردهايم تا از منظر اين تئاتر، روابط اجتماعي را بررسي كنيم.
او همچنين در پاسخ به چگونگي طراحي لباس و ناهماهنگبودن آن با كليت اجرا گفت: مطمئن باشيد كه اين مشكل به طراح لباس برنميگردد بلكه ناشي از مشكلات پيشروي گروههاي تئاتري است كه اميدوارم در روزهاي آينده بهتر شود.
عزيزي با يادآوري مشكلات آگوستيك تالار اصلي و شنيدهنشدن ديالوگهاي بازيگران در برخي صحنهها گفت: تالار اصلي تئاترشهر از همان ابتدا با مشكل صوتي مواجه بود، درحاليكه در استاندارد سالنهاي نمايشي آگوستيك تالار بايد به گونهاي باشد كه هرنوع صدايي را به راحتي بتوانيم تشخيص دهيم.
او با اشاره به سيستمهاي خنككنندهاي كه اطراف تالار قرار گرفته است ،توضيح داد: اين دستگاهها صداهاي اضافهاي ايجاد ميكنند كه سهم طبيعي صداي بازيگران را از بين ميبرد كه بايد با آن كنار آمد و يا بهتر است هيچ گروهي در چنين تالاري اجرا نرود.
در ادامهي اين نشست خبري نعمت اسداللهي بازيگر نقش شاه و رستم دربارهي تجربهي خود در اين نمايش ،گفت: انسانها همواره به دنبال دستيابي به قدرت هستند و از آنجاييكه رسيدن به اين قدرت مطلق در توان انسانها نيست پس آنها براي ادامهي حيات خود ، آرمانها و آرزوهايشان را در قالب اسطورهها بيان ميكنند و قطعا شاهنامه نيز براساس همين اسطورهها نوشته شده است و در اين نمايش سعي شده تا نگاهي امروزي به داستان «بيژن و منيژه» داشته باشيم.
هومن برق نورد ديگر بازيگر اين نمايش نيز دربارهي تجربهي چنين نقش متفاوتي در حوزهي بازيگري گفت: در زمان انتخاب اين متن ،ايرانيبودن كار و نقشها برايم اهميت داشت زيراكه درحال حاضر بيشتر كارهاي خارجي امكان اجرا پيدا ميكنند. درحالي كه اين متن برداشتي از شاهنامه است كه نمونهي خارجي آن وجود ندارد و دغدغههاي ما را بيان ميكند و من به عنوان بازيگر به راحتي ميتواستم با آن ارتباط برقرار كنم.
آرش فلاحتپيشه ،ديگر بازيگر اين نمايش نيز اضافه كرد: متنهايي از اين دست و داستانهاي شاهنامه و تجربهي متون اساطيري همواره يك وسوسه براي من به عنوان بازيگر بود و دوست داشتم نوع برخورد خود را در مواجهه با چنين متني ارزيابي كنم و ذائقه و برخورد مخاطب را بسنجم.
محمد ساربان هم اضافه كرد: انگيزههاي اسطورهاي كه در تاريخ قديم و شاهنامه وجود دارد هيچگاه فراموش نميشود و اين شكلها براي يك هنرمند تئاتر همواره يك دغدغه است.
پيام فروتن كه طراحي صحنهي را در نمايش «بيژن و منيژه» بر عهده دارد ، نيز دربارهي نوع خاص طراحي و سادهبودن آن در صحنهي تالار اصلي گفت: متأسفانه ادارهي كل هنرهاي نمايشي با تصميمات جديدي كه طي دوسال گذشته اتخاذ كرده هنر طراحي صحنه را به اندازهي بيست سال به عقب برده است.
او اضافه كرد: قطعا اگر كارگاه دكور، زمان كافي و بودجهي بيشتري در اختيار ما بود، ميتوانستيم نگاهي جديتر، عميقتر و علميتري به طراحي صحنه در اين كار داشته باشيم و شاهد اتفاق بهتري باشيم اما با بضاعت موجود بهترين استفاده را از لتههاي متحرك كه به ريتم و مفهوم نمايش كمك ميكرد به كار برديم.
| 