بين سال‌هاي 1322 تا 1326 در حالي كه هنوز راديوهاي ترانزيستوري رايج بود. اولين برنامه تك‌نوازي او از ايستگاه بي‌سيم در راديو تهران اجرا شد. شماري از مردم فكر مي‌كردند استاد حسين ياحقي برنامه را اجرا كرده است، اما برخلاف تصور همگان پرويز صديقي پارسي متولد 31 شهريور 1314 تهران، كودك خردسالي بود كه اين برنامه را اجرا مي‌كرد و به همراه دايي و استاد خود حسين ياحقي در راديو حضور پيدا كرده بود.
او را كودك اعجوبه‌اي در راديو مي‌شناختند، اما به سبب آن كه پدرش اجازه نداد از نام فاميل خود استفاده كند، او خود را با نام پرويز ياحقي معرفي كرد و با اين نام به فعاليت‌هاي خود ادامه داد.
همكاري ياحقي جوان با راديو در اركستر حسين ياحقي تا 15 سالگي وي ادامه داشت. وي در 16 سالگي توانست خود اركستري را راه‌اندازي كند و در 18 سالگي به واسطه پنجه و آرشه نرم‌ و توانمندي، چيره‌دستي و مهارتي كه در نوازندگي ويلون داشت، از سوي داوود پيرنيا، موسس برنامه گل‌ها دعوت شد تا با برنامه‌ گل‌هاي راديو كه استاداني چون صبا، مرتضي محجوبي و اديب خوانساري در آن همكاري مي‌كردند، همراه شود.
نوازندگي استادانه يك جوان 18 ساله در برنامه برگ سبز 36 با همراهي آواز ماهرانه استاد بي‌بديل، اسماعيل اديب‌خوانساري در دستگاه شور، اجرايي فراموش نشدني را در راديو رقم زد و اين امر آغازي شد بر كار آهنگسازي ياحقي. وي در 20 سالگي سال 1334 و در اوج جواني اولين آهنگ كلاسيك خود را در آواز شور و با شعري از نواب صفا با نام «اي اميد دل من كجايي» با اركستر راديو و صداي بنان اجرا كرد كه يكي از ماندگارترين كارهاي او در زمينه آهنگسازي محسوب مي‌شود كه شهرت وي را در موسيقي دوچندان كرد.
پرويز ياحقي در 27 سالگي نه تنها از تك‌نوازهاي برنامه‌ها و اركسترهاي راديويي بود، بلكه از چهره‌هاي ثابت برنامه‌هاي موسيقي راديو محسوب مي‌شد و بسياري از كارهايش را خود رهبري مي‌كرد و با بزرگاني چون روح‌الله خالقي، مرتضي محجوبي، نواب صفا و بيژن ترقي همكاري بسيار نزديكي داشت.
پس از مرگ داوود پيرنيا و تغيير برنامه‌هاي موسيقي راديو گرچه ياحقي از هنرمنداني نبود كه از راديو فاصله بگيرد، اما ديگر آن ارتباط تنگاتنگ را با راديو نداشت، ولي همچنان از جمله هنرمندان موسيقي در راديو محسوب مي‌شد و به عنوان شخصي صاحب سبك در نوازندگي ويون مطرح و در روزنامه‌ها و مجلات بسيار خبرساز بود.
بين سال‌هاي 50 تا 56 با تغيير كلي ساختار برنامه‌هاي راديويي ارتباط ياحقي با راديو كم و كمتر و در نهايت قطع شد و از اين زمان ياحقي به ضبط آثار خود روي آورد. وي پس از دوره‌اي انزوا در 11 اسفند سال 1385 در سن 71 سالگي در خيابان نيلوفر تهران درگذشت.