ستاره شناسان ناسا سرانجام موفق شدند پرده از راز درخشندگي خيره کننده شفق قطبي که تاکنون به عنوان پديده اي اسرارآميز به شمار مي رفت بردارند.پديده اعجاب انگيز رقص نور شمالي که به شفق قطبي معروف است از سالها قبل به عنوان رازي مورد توجه دانشمندان قرار داشت. اکنون محققان ناسا موفق شدند جزئيات اين مکانيزم علمي را کشف کنند.
به گفته دانشمندان آژانس فضايي آمريکا، پرتوهاي نوري رقصان در شفق قطبي ثمره زيرتوفانهاي الکترومغناطيسي هستند که از برخورد خطوط ميدان مغناطيسي افلاک نما با ميدان مغناطيسي زمين ايجاد مي شود.
پديده درخشش ناگهاني که به "رقص نور شمالي" (Northern Lights dance) معروف است و زيبايي خيره کننده آن شهرت جهاني دارد براي هزاران سال جمعيتهاي شمالي را تحت تاثير قرار داده و منشاء ساخت اسطوره ها و افسانه هاي تخيلي ساکنان قطب شمال است.
براي مثال وايکينگها معتقد بودند که اين پرتوهاي اسرارآميز نور و رنگ همگي کار والکيريها، الهگان جنگ هستند که در آسمان با يکديگر مي جنگند و اين نور درخشش شمشيرهايشان است.
اولين دانشمندي که در خصوص اين پرتوها توضيحات علمي ارائه کرد گاليه بود که براي اولين بار عنوان "شفق قطبي" را براي آن برگزيد.
پس از گاليله دانشمندان ناسا با کمک تصاويري که از پنج ماهواره Themis و شبکه اي از 20 رصدخانه ميان کانادا و آلاسکا دريافت کرده بود اعلام کردند که از نظر فني، شفق قطبي زماني متولد مي شوند که بعضي از ذرات باردار انرژي که باد خورشيدي را تشکيل مي دهند، در داخل مگنتوسفر (مغناطيس کره) رسوخ کنند. در اين نقطه الکترونها به سرعت در جهت ميدان مغناطيسي زمين شروع به حرکت مي کنند و به طرف قطبها تمايل مي يابند. زماني که با اتمهاي "يونيسفر" در فاصله 120 هزار کيلومتري از زمين برخورد مي کنند نوسان کرده و نوري از نوع شفق قطبي ساطع مي کنند.
اکنون اين محققان کشف کردند که اين انفجار ناگهاني انرژي مغناطيسي حتي نيروي بعضي از زيرتوفانها را نيز افزايش مي دهد. به طوري که اين زيرتوفانها منشاء پيدايش شفق و حرکت رقصان آن هستند.