گروهی از ستاره شناسان کانادایی موفق شدند برای اولین بار تولد بیش از 100 منظومه سیاره ای را از آغاز تا پایان شکل گیری جهان شبیه سازی رایانه ای کنند و نشان دهند که منظومه شمسی غیر عادی و خاص است.
محققان دانشگاه "گولف" در اونتاریوی کانادا با کمک شبیه سازی رایانه ای نشان دادند که منظومه شمسی نسبت به سایر منظومه های سیاره ای، غیر عادی و خاص بوده و برای شکل گیری به شرایط مطلوبی نیاز داشته است.
این ستاره شناسان، اطلاعات مربوط به حدود 300 سیاره خارج از منظومه شمسی را که از اوایل دهه 90 تا به امروز کشف شده اند جمع آوری کردند و برای اولین بار توانستند تولد بیش از 100 منظومه سیاره ای را از آغاز تا پایان دنیا شبیه سازی کنند.
در حقیت، در گذشته به دلیل محدودیتهای محاسباتی ابررایانه ها، مدلهایی که در این خصوص ارائه می شدند تنها تصور ساده ای از این فرایند را نشان می دادند. براساس گزارش روزنامه تلگراف، این تحقیقات که نتایج آن در تازه ترین شماره مجله علمی "ساینس" منتشر شده است، با کمک ابررایانه های پرقدرتی انجام شده و اولین لحظاتی را که دیسک گرد و غبار در اطراف یک ستاره تازه متولد شده می چرخد را بازسازی کرده است.
در این بازسازی رایانه ای مشاهده شد که ذرات گرد و غبار شروع به نزدیک شدن به یکدیگر می کنند و با ادغام در هم به ابعاد خود می افزایند و به این ترتیب سیارات را تشکیل می دهند.
این شبیه سازی نشان می دهد که یکپارچگی گرانشی که از این نزدیکی ایجاد می شود مدارات سیارات را می سازد. این بازوی گرانشی اغلب اثر پرتابی مشابه عملکرد سنگ قلاب ایجاد می کند و موجب می شود که سیارات در منظومه و حتی در فضا پرتاب شوند.
به نظر می رسد که این فرایند، مشروط به دو فاکتور اصلی باشند که عبارتند از ایعاد دیسک گاز و دوره زندگی آن.
به طوری که دیسکهای کوچکتر زندگی کوتاهتری دارند و بنابراین منظومه های موزون تری می سازند. این منظومه های موزون دارای مدارهای مدور، سیارات سنگی واقع در دمای مطلوب برای حیات و سیارات غول پیکری هستند. این ویژگیهای منحصر به فرد در منظومه شمسی وجود دارد.
این درحالی است که دیسکهای بزرگ با دوره حیات طولانی تر، سیارات غول پیکر گازی جوشانی را می سازند که به ستاره مادر خود بسیار نزدیک هستند.
این ویژگی در اکثر سیارات منظومه شمسی که تاکنون کشف شده اند دیده می شود.