ديويد ترزه‌گه فرانسوي و مشهور وداعش را با بازي‌هاي ملي اعلام كرده و ريموند دومنك، سرمربي تيم ملي كشورش را عامل و دليل اين رويداد دانسته است. كمتر كسي مي‌تواند موفقيت‌هاي ترزه‌گه 30 ساله را در ميدان‌هاي فوتبال منكر شود و او عضوي از تيم فاتح جام جهاني 1998 و يورو 2000 است.
دومنك نيز در جام جهاني 2006 فرانسه را برخلاف انتظار همگان به مقام نايب قهرماني رساند كه موفقيت بزرگي بود، اما شكست فرانسوي‌ها در پيكارهاي اخير جام ملت‌هاي اروپا 2008 و بالا نيامدن آنها از گروهشان واقعه ناگواري بود.
تلخي ماجرا زماني بيشتر مي‌شود كه در نظر بگيريم خروس‌ها در داخل گروهشان با نتيجه سنگين 1-4 تسليم هلند شدند و بازي حيثيتي با ايتاليا را هم واگذار كردند كه اين نتايج هيچ شكي در ناكام بودن آبي‌ها باقي نگذاشت.
تقابل اين دو چهره نامدار كه بيشتر به سلايق نه چندان متعارف سرمربي فرانسه مربوط مي‌شود، شايد يك مورد كاملا غيرضروري باشد و خبر از بي‌سياستي دومنك بدهد.
شايد هم او سياست خاصي را تعقيب مي‌كند، اما قدر مسلم اين كه در ماجراي ترزه‌گه نوعي كم تعقلي ديده مي‌شود و پرهيز از انتخاب‌هاي آرامش بخش توسط دومنك در اردوي فرانسه، گاه كاملا محسوس بوده است. بدون شانس‌
اين كه چرا بعد از ناكامي بزرگ در رقابت‌هاي يورو، دومنك در سمت خود ابقاء شد، بدرستي مشخص نيست، اما اين يك فرضيه پرطرفدار است كه فرانسوي‌ها فرد ديگري را آماده نداشتند تا جانشين دومنك كنند. ترزه‌گه به محض اين كه از تصميم سران فدراسيون فوتبال فرانسه درخصوص ابقاي دومنك مطلع شد، با اعلام بازنشستگي در سطح ملي، خيالش را بابت وقايع آينده راحت كرد، زيرا او مي‌دانست با حضور دومنك شانس چنداني براي فراخواني وي به اردوي ملي در دور مقدماتي و احتمالا نهايي جام جهاني 2010 وجود ندارد.

جلوه‌اي بيشتر
پيشينه ترزه‌گه همان طور كه قبلا نيز آمد، سرشار از موفقيت‌هاي ملي و باشگاهي است. تا قبل از قطع و كوتاه شدن دوران حضور او در تيم ملي فرانسه، وي در 71 ديدار ملي حضور به هم رسانده و در 34‌مورد گلزني كرده بود كه حدود نيم گل در هر مسابقه مي‌شد و اين آمار دلپذيري بود.
در سطح باشگاهي هم ترزه‌گه پيوسته آمار خوبي برجاي نهاده است. او در فصل 98 1997 در هيات يك جوان 20 ساله 22‌گل براي موناكو به ثمر رساند و از آن زمان در 11‌فصلي كه سپري شده، در مجموع 220 گل در مسابقه‌هاي رسمي باشگاهي زده كه 160 تاي آن در زمان حضور وي در سري A به ثبت رسيده است.
او در 6 فصل از فصول حضورش در اين ليگ، حداقل 20 گل دردروازه رقبا جاي داده است و هيچ‌گاه اتفاق نيفتاده كه كمتر از 10 بار دروازه رقبا را بگشايد. آمار به ما مي‌گويد دستاوردهاي شخصي او در كالچو كمتر از يك گل در هر دو مسابقه (و به روايتي ديگر نيم‌‌گل در هر بازي) نبوده است و با احتساب حاكميت بازي‌هاي دفاعي بر ايتاليا اين ارقام جلوه بيشتري مي‌يابد. به لحاظ فتح جام‌ها نيز آمار و ركوردهاي ترزه‌گه جالب نشان مي‌دهد.
او با موناكو 2 بار قهرمان ليگ فرانسه شده و 4 بار هم به اسكودتو رسيده است كه البته 2 مورد از آن چون به قهرماني‌هاي مشكوك يوونتوس در سال‌هاي مياني دهه جاري مربوط مي‌شد و بعد در دادگاه لغو و از اين تيم ستانده شد، قابل ثبت در پرونده ترزه‌گه نيست.

در حسرت جام‌ها
بررسي كارنامه دومنك به رغم نايب قهرماني جام جهاني كه يك اعجاز كوچك بود، نشان مي‌دهد او تا به حال هرگز جامي را در رده سني بزرگسالان و در سطح باشگاه نبرده و در حسرت جام‌هاست. اگر در اين مدت، تيم‌هايي كوچك و ناتوان در اختيار وي بودند، باز مي‌شد پذيرفت كه چرا او به جام‌هايي دست نيافته است، اما برعكس تيم‌ها و مهره‌هاي خاص و پرتواني زيرنظر وي كار مي‌كرده و بالقوه در اندازه‌هاي قهرماني بوده‌اند و لابد شيوه كار و نوع كوچينگ دومنك، آنها را از اين افتخار باز داشته است.
او از 1993 تا 2004 تيم ملي زير 21 سال فرانسه را هدايت مي‌كرد و امثال زيدان، ويه‌را، تورام، پيرس، ماكله‌له و ترزه‌گه كه در سال‌هاي بعدي غول‌هاي تيم ملي بزرگسالان فرانسه شدند در آن تيم‌ها زيرنظر وي توپ مي‌زدند و اين همان نسل طلايي‌اي بود كه وقتي قدري قد كشيد و بزرگ‌تر شد، توانست جام جهاني 1998 و يورو‌2000 را با درخشش هر چه بيشتر فتح كند.

روابط مخدوش‌
11 سال مربيگري دومنك در تيم ملي اميد فرانسه در عمل بهره بزرگي را برجاي نگذاشت و نفرات اين تيم حتي در سال‌هاي 1998 و 2000 به مرحله نهايي مسابقه‌هاي قهرماني اروپا در اين رده سني هم راه نيافتند.
در يكي از اين سال‌ها فرانسه با مغلوب شدن در برابر ايتاليا از راهيابي به فينال بازماند و دومنك در سال‌هاي بعدي مدعي شد حريف با رشوه‌‌دادن به اين و آن و تطميع مقام‌هاي مربوط درصدد خريداري نتيجه اين ديدار براي خود بوده است و اين مساله روابط ورزشي و حتي سياست 2‌‌كشور را تا حدي مخدوش كرد.
در بيشتر جاها و موارد، ناكامي يك تيم و ورزشكار به معناي تنزل درجه و گرفتن پست‌ها و مقام‌ها از آنهاست، اما در فرانسه و در مورد شخص دومنك خلاف اين عمل شده است و او به رغم ناكامي‌هايي كه بر شمرديم، اواسط سال 2004 و پس از ناكامي‌ خروس‌ها در يورو 2004 به عنوان جانشين ژاك سانتيني و سرمربي جديد تيم ملي بزرگسالان فرانسه منصوب شد.
كار دومنك در اين سمت جديدتر و مهم‌تر، دشوار و بد آغاز شد، به طوري كه آبي‌ها به رده چهارم جدول گروه خود در دور مقدماتي جام جهاني 2006 تنزل كردند و اگر امثال:زيدان، ماكله‌له و تورام در عقيده قبلي خود در خصوص پايان دادن به بازي‌هاي ملي‌شان تجديد‌نظر نكرده و به صحنه اين مسابقه‌ها باز‌نمي‌گشتند، حذف فرانسه در مرحله انتخابي جام‌جهاني واقعه‌اي كاملا منطقي و قابل فهم و غيرقابل اجتناب مي‌بود.
فرانسوي‌ها در مرحله نهايي نيز شروعي كند و آرام و مايوس‌كننده داشتند، اما ايتاليا‌وار احيا شده و روز به روز بهتر گشتند و پس از بالا آمدن از گروه مربوط، در مراحل حذفي اسپانيا، برزيل و پرتغال را يكي پس از ديگري كنار زدند و فقط در فينال با ضربات پنالتي تسليم ايتاليا شدند و آن هم بعد از اخراج شدن زيدان در پي درگيري پر سر و صدايش با ماركو ماته ‌راتزي، مدافع نه‌چندان منضبط آتزوري.
عده‌اي معتقدند صعود فرانسه تا بازي نهايي جام‌جهاني 2006 پس از شروع بدي كه در آن رقابت‌ها داشت، بيش از آن كه محصول چاره‌انديشي‌هاي تاكتيكي دومنك بوده باشد، محصول به حركت درآمدن تدريجي زيدان و فرم عالي او در مراحل حذفي جام بود و وي بود كه با حركات زيباي فني‌اش آبي‌ها را پيش مي‌راند و مشكلاتشان را حل مي‌كرد.
با اين حال در يورو 2008 اوضاع از اين هم بدتر بود، زيرا فرانسوي‌ها حتي يك برد هم نداشتند و همان طور كه پيشتر گفتيم به هلند و ايتاليا باختند و فقط يك تساوي از روماني گرفتند و يك امتياز از حداكثر 9 امتياز ممكن را به دست آوردند. زدن يك گل در ازاي 6 گل خورده، دستاورد اندك و تاسف‌آوري بود، اما دومنك 2‌‌هفته بعد از آن ناكامي بزرگ، در پست خود ابقا شد و شايعاتي كه در مورد به‌كارگيري امثال ديديه دشام و لوران بلان براي اين پست شنيده مي‌شد، هيچ‌يك تحقق نيافت.
با اين اوصاف، ترزه‌گه هم فهميد كه بايد وارد يك كش و قوس تازه با دومنك شود و در نتيجه از خير قضيه گذشت و اعلام بازنشستگي در سطح ملي كرد، آن هم فقط 2 ماه پس از اين كه با زدن 20 گل براي يوونتوس يكي از پرثمرترين فصل‌هاي خود را در سري A گذرانده و سرمربي فرانسه با اعتقادات خاص خود به وي بي‌اعتنايي كرده بود.

تعديل حرف‌هاي قبلي‌
آيا اين پايان قصه است؟ حرف‌هاي اخير ترزه‌گه نشان مي‌دهد او هنوز اميدها و آينده‌اي را بر اين قضيه متصور است، زيرا مي‌گويد شايد هم از بازي‌هاي ملي براي هميشه خداحافظي نكرده باشد و مي‌افزايد كه اگر دومنك برود او باز خواهد گشت.
برخي مي‌گويند به دومنك تا پايان دور مقدماتي جام‌جهاني 2010 كه پاييز 2009 است، فرصت داده نشده و او فقط تا پايان امسال (10 دي)‌ فرصت دارد تا صلاحيتش را براي ادامه احراز اين پست به اثبات برساند.
لابد ترزه‌گه هم از آنهاست كه چنين باوري دارد و فكر مي‌كند كه 6 ماه بعد اوضاع فرق خواهد كرد و در نتيجه از حرف‌هاي قبلي‌اش درخصوص ترك هميشگي و قطعي اردوهاي ملي عدول كرده و همچنان در انتظار خلع دومنك است.