342سال پيش در شب 2 سپتامبر سال 1666 ميلادي يك آتش سوزي در انبار يك نانوايي شهر لندن به نام فارينر رخ مي دهد. آتش سوزي به سرعت در خيابان پادينگ لين در نزديكي پل لندن گسترش مي يابد. خانه ها كه با چوب هاي رزين دار ساخته شده بودند ، موجب افزايش دامنه آتش سوزي مي شوند.
در آن زمان شهر لندن پايتخت انگلستان حدود 500000 نفر جمعيت داشت و يك شهر فعال و پرجمعيت ، اما زشت و بي تناسب بود.
اين شهر تازه از بلاي بيماري طاعون كه در سال 1665 ميلادي شيوع پيدا كرده و 70000 هزار نفر را قرباني كرده بود ، خلاص شده بود.
با گسترش آتش سوزي ، سرتوماس بلادورث شهردار شهر را مطلع مي كنند و او در محل حاضر مي شود.
اما بلادورث موضوع را چندان مهم تلقي نمي كند و دليلي نمي بيند وضعيت فوق العاده اعلام كرده و تقاضاي نيروهاي امدادي بيشتري نمايد بنابراين محل را ترك نموده و امدادگران به تلاش خود ادامه مي دهند.
اما دامنه آتش به انبارهاي كتان و رزين خيابان تايمز استريت در حاشيه رودخانه تايمز گسترش مي يابد.
با آتش گرفتن انبارها ، حريق غيرقابل مهار شده و سراسر منطقه حاشيه رودخانه تايمز را در برمي گيرد.
از امدادگران هيچ كاري ساخته نبود. چارلز دوم پادشاه انگلستان با سربازان ارتش به كمك امدادگران مي شتابد.
سربازان كوچه به كوچه ، خانه ها را منفجر مي كردند تا بهتر بتوان از گسترش آتش جلوگيري كرده و آن را خاموش كنند. سرانجام پس از شش روز تلاش آتش خاموش مي شود.
در اين آتش سوزي ده هزار خانه و 100 كليسا طعمه شعله هاي آتش مي شوند.
كليساي جامع سن پل كه پايه هاي آن سوخته بود زير فشار وزن گنبدش فرو مي ريزد.
در اين آتش سوزي 100000 نفر بي خانمان مي شوند و بخش اعظم شهر از بين مي رود كه بايد دوباره بازسازي شود.
اما لندن در آن دوره از اين اقبال برخوردار بود كه پادشاهي انگلستان به لطف رونق تجارت دريايي ثروتمند بود. بازسازي شهر به سرعت و به شيوه فوق العاده اي انجام مي شود.
در آن زمان انگلستان تنها كشور سلطنتي اروپايي بود كه در راه دمكراسي گام برمي داشت و پادشاه بايد نظر عمومي مردم را در نظر مي گرفت.
چارلز دوم مسووليت بازسازي لندن را به سر كريستوفر ورن آرشيتكت مشهور آن روزگار محول مي كند و از او مي خواهد كليساي جامع سن پل را دوباره بنا كرده و در خيابان پودينگ لين نقطه آغاز اين آتش سوزي يك ستون را به عنوان بناي يادبود احداث كند.
سركريستوف ورن خانه هاي تازه را در همان محل قديم آنها مي سازد ، اما اين بار خانه ها از جنس چوب ساخته نمي شوند بلكه در ساخت آنها از آجر و شيرواني هاي فلزي استفاده مي شود.
در جريان چند سال لندن تمام خرابي هاي «حريق بزرگ» را مرمت مي كند و شهر چهره تازه اي به خود مي گيرد كه ساير پايتخت هاي بزرگ اروپايي از آن بي بهره بودند.
به اين ترتيب در شب 2 سپتامبر سال 1666 ميلادي «حريق بزرگ» لندن رخ مي دهد ، حادثه اي كه بخش اعظم اين شهر بي تناسب و زشت را ويران مي كند.
اما ، «حريق بزرگ» موجب مي شود كه هنگام بازسازي لندن قواعد شهرسازي رعايت شود و لندن به مدرن ترين پايتخت اروپا در قرن هفدهم ميلادي تبديل گردد.