نتيجه يك پژوهش در دانشگاه تربيت مدرس نشان داد كه ورزش منظم استقامتي با شدت متوسط مي‌تواند، به عنوان يك مكمل در كنار ساير روش‌هاي درمان، بيشترين تاثير را بر روند درمان تومور سرطان سينه داشته باشد.
در اين تحقيق، 80 سر موش به شكل تصادفي در چهار گروه 20 تايي تقسيم شدند كه شامل گروه‌هاي يك؛ ورزش، تومور ، ورزش. گروه دو؛ ورزش، تومور، استراحت. گروه سه؛ استراحت، تومور، ورزش. گروه چهار؛ استرحت، تومور، استراحت را تشكيل دادند. تمرين استقامتي قبل از ايجاد تومور به مدت هشت هفته اجرا شد.
اين تمرينات در دو هفته نخست با شدت 50 درصد شروع و در نهايت به 75 درصد رسيد. تمرين استقامتي بعد از ايجاد تومور نيز با شدت60 درصد و به مدت چهارهفته، اجرا و بعد از اتمام تمرينات و جداسازي طحال موش، اطلاعات تحليل شد.
نتايج تحليل اطلاعات آماري نشان داد كه هر چند مقادير مربوط به HSP70 در تمامي گروه‌ها به شكل معناداري بيشتر از مقادير مربوط به موش سالم طبيعي بود، با اين حال ميزان اين پروتئين در گروه‌هاي ورزشي پايين‌تر از گروه‌هاي غيرورزشي بود و اين كاهش در گروه‌هايي كه پس از ابتلا به تومور فعاليت ورزشي را ادامه داده بودند، كمتر نيز بود.
همچنين ورزش استقامتي منظم و با شدت متوسط، ميانگين و ميانه زمان بقا را در موش‌هاي مبتلاء به تومور سرطان سينه تا حدودي افزايش داد.
براساس اين تحقيق، ورزش استقامتي با شدت متوسط مي‌تواند با كاهش ميزان HSP70 در گونه‌هاي توموري، تنها به عنوان مكمل و در كنار ساير روشهاي درماني بيشترين تاثير را در بهبود درمان تومور و رويكردهاي ايمني داشته باشد.