جهان ما در حال گذر از جامعه صنعتي به جامعه اطلاعاتي است و همين عامل سبب شده شكل و سطح دانش و اطلاعات تغيير كند. در نتيجه همه افراد از همه نسل‌ها نياز به بازآموزي و دانش‌آموزي از نوع جديد دارند. در جامعه اطلاعات كسي كه خواندن و نوشتن مي‌داند و حتي فراتر از آن تحصيلات عالي دارد اما نحوه استفاده از اينترنت را نمي‌داند باسواد تلقي نمي‌شود. همين امر تغيير بنيادين در نظام‌هاي آموزشي را مي‌طلبد. شهروندان جامعه اطلاعاتي بايد مهارت لازم به منظور جست‌وجوي منابع مورد نياز، استفاده از داده‌ها، كتاب‌هاي مرجع، راهنما، رايانه و اينترنت را براي انديشيدن و ابداع داشته باشند. اين افراد بايد از فرصت‌ها براي مشاهده، جست‌وجو، پيشنهاد طرح‌ها و اجراي آن‌ها، ارزيابي شواهد و نتايج و استفاده از بازخوردها بهره‌مند باشند. به همين دليل است که ديگر، دانش به همان معني كلاسيك توانايي خواندن و نوشتن به کار نمي‌رود و توانايي استفاده از رسانه‌هاي الكترونيكي به خصوص اينترنت مهم‌ترين شاخص يک شهروند آگاه در جامعه اطلاعاتي محسوب مي‌شود. اين امر مؤلفه‌هاي ديگري را نيز دربر مي‌گيرد. در قرن 21 ميزان اطلاعات ديگر فقط براساس ميزان تحصيلات دانشگاهي سنجيده نمي‌شود، زيرا يك فارغ‌التحصيل دانشگاه ناچار است به طور مداوم دانش خود را به‌روز كند. سطح دانش الكترونيكي و به‌روز شدن اطلاعات فارغ‌التحصيلان يكي از مهم‌ترين چالش‌هاي كشورهاي در حال توسعه در قرن 21 به شمار مي‌آيد. با اين حساب مفهوم دانش علمي با آنچه در دو دهه پيش تصور مي شد، متفاوت است. اين دانش براساس تعاريف استاندارد به معناي كسب آگاهي و درك مفاهيم علمي و فرآيندهاي لازم براي تصميم گيري افراد، مشاركت در مسائل و خدمات مدني و فرهنگي جامعه و باروري اقتصادي است. بنابراين دانش علمي يك راه و روش و فرآيند پيوسته و دايمي است. اين مفهوم شامل سلسله مراتبي از درك‌ها، فهم‌ها و كسب توانايي‌هايي است كه به مردم امكان مي‌دهد به ميزان متفاوتي به چالش‌هاي زندگي و جهان مبتني بر فناوري امروز پاسخ دهند.
جهان قرن بيست و يکم به گونه‌اي در حال تحول است كه بيشتر مشاغل به دانش و مهارت‌هاي جديدي از جمله توانايي كار تخصصي با رايانه نياز دارند. ورود به اين عرصه نوين، فرهنگ و تفكر جديدي را طلب مي‌كند. به همين دليل رايانه و عصر اطلاعات نحوه تدريس، ارزشيابي و برنامه‌هاي درسي مدارس را تغيير داده و مي‌دهند. در مدارس دانش‌آموزان ياد مي‌گيرند تا انبوهي از اطلاعات را كه از اينترنت بارگذاري کرده‌اند پردازش و آن‌ها را به منظور يادگيري بيشتر استفاده كنند. آن‌ها مي‌توانند از اين طريق به سادگي به منابع علمي جهان دسترسي يابند. آموزش مجازي دانشگاهي هم اين امكان را فراهم مي‌كند تا افراد بدون حاضر شدن در كلاس‌هاي درس دانش و مهارت‌هايشان را گسترش دهند. تعداد استادان و ظرفيت كلاس‌هاي دانشگاهي در همه كشورها محدود است و از طريق اينترنت مي‌توان افراد زيادي را از اين طريق آموزش داد. در اين شرايط اگر مردم از دانش الكترونيكي برخوردار نباشند نمي‌توانند همگام با اين تحولات پيش روند. صاحبان مشاغل با استفاده از دانش الكترونيكي، بهتر مي‌توانند تجارت كنند و كارمندان و مديران دانش نيز بهتر مي‌توانند مهارت‌ها و مديريتشان را افزايش دهند. در چنين شرايطي نيروي كار هر جامعه بايد خود را ملزم به همگام شدن با تحولات جامعه اطلاعاتي كند و سطح دانش علمي خود را افزايش دهد. شرط تحقق اين هدف آن است كه همه و به ويژه كساني كه قدرت تصميم‌گيري دارند به اين نتيجه برسند كه علم از اولويت اول برخوردار است و فقط به كمك علم مي‌توانيم به توسعه برسيم، در غير اين صورت نيروي كار نيز افزايش دانش و به‌روز كردن اطلاعات را عامل پيشرفت و ترقي شغلي نخواهد دانست.