پژوهشگران اعلام كردند كه روش اولتراسونوگرافي يا سونوگرافي فوق‌العاده براي پيش بيني خطر بروز حملات قلبي كاربرد دارد.
بر اساس نتايج يك تحقيق جديد كه شرح آن در مجله راديولوژي به چاپ رسيده است، بهره‌گيري از تكنيك اولتراسونوگرافي به صورت پياپي و متوالي مي‌تواند در تشخيص بيماراني که در معرض ابتلا به حمله قلبي و يا ساير عوارض قلبي عروقي هستند موثر باشد.
بر اساس اين گزارش؛ دکتر مارکوس ريتر محقق اصلي اين پژوهش از بخش آنژيوگرافي و راديولوژي تشخيصي دانشگاه پزشکي وين در اتريش روي حدود 1268 بيمار بدون نشانه‌اي از بيماري قلبي اما در شرايط پرخطر، آزمايش اولتراسونوگرافي سرخرگ کاروتيد را انجام داد.
هم چنين اين پژوهشگر و دستيارانش به منظور اندازه گيري قطر پلاک‌هاي تشکيل شده درعروق از برنامه کامپيوتري GSM استفاده کردند.
اين محققان دريافتند که از ميان نمونه‌هاي تحت بررسي، تعداد 547 نفر از مشکلات عروق کاروتيد رنج مي‌برند. هر يک از اين بيماران پس از گذشت 6 الي 9 ماه تحت اولتراسونوگرافي مجدد قرار گرفتند و تغييرات پلاک تشکيل شده در عروق آنان ارزيابي شد.
اولتراسونوگرافي‌هاي بعدي که به منظور پيگيري وضعيت بيمار انجام شد نشان داد که سطح GSM در 40 درصد از اين بيماران کاهش يافته و 37 درصد از اين بيماران در طي سه سال پيگيري به يک عارضه حاد قلبي عروقي مبتلا شدند. در زمان بين اولين و دومين اولتراسونوگرافي، سطح GSM در بين 344 بيمار ديگر افزايش نشان مي‌داد که از اين ميان نيز 92 بيمار به عوارض حاد قلبي عروقي گرفتار شده بودند.
اين پژوهشگران معتقدند که پلاک‌هاي شکننده در سرخرگ کاروتيد نه تنها به عنوان شاخصي براي حملات کاروتيدي، بلکه بعنوان زنگ خطري براي ابتلا به عوارض جدي در ساير نقاط سيستم قلبي و عروقي شناخته مي شوند.
دکتر ريتر در پايان مطالعات خود تاكيد مي‌كند: افرادي که GSM آنان در فاصله زماني بين دو نوبت اولتراسونوگرافي کاهش يافته بود از خطر بيشتري براي ابتلا به عارضه قلبي عروقي زودرس نسبت به بيماران با افزايش سطح GSM برخوردار بودند.
وي مي افزايد: اگرچه بررسي‌هاي بيشتري در اين زمينه نياز است، اما اندازه گيري سطح GSM و يا انجام اولتراسونوگرفي‌هاي متوالي شيوه‌اي آسان و غير تهاجمي براي تشخيص وجود پلاک‌هاي خطرساز و نيز کمک به اثرگذاري بيشتر ساير راه‌كارهاي درماني محسوب مي‌شود.