مهدي نورعليشاهي: روز گذشته تابلوي نقاشي سهراب سپهري گرانقيمتترين تابلوي يك حراجي معتبر بينالمللي لقب گرفت تا نشان به آن باشد كه اين شاعر در سالهاي گذشته اهل هر كجا كه بوده اما اين روزها، روزگارش بد نيست.
البته شايد بهتر است بگوييم روزگار قيمت تابلوهايش بد نيست، زيرا اكنون بسياري از كلكسيونرهاي حرفهاي داخلي و خارجي به دنبال اثري از اين هنرمند براي نمايش در كلكسيون آثار هنري خويش هستند.
اما نكته قابل توجه در حاشيه اين رويداد هنري اين است كه حراجي فوقالذكر در حالي مجموعه اي از نفيسترين آثار گنجينهاي هنر معاصر ايران را در امارات عربي متحده و شهر دبي با قيمتهاي رويايي به حراج گذاشت كه كمكم اين شهر خود را به عنوان مركزي مهم براي تبادلات هنري در خاورميانه معرفي ميكند.
اين كه در كشوري مانند ايران زمينه حضور حراجيهاي معتبر بينالمللي كه نقش مهمي در رونق اقتصاد هنر و همچنين معرفي هنر معاصر كشورهاي مختلف را در جهان معاصر دارند وجود ندارد، فرصتي شده است تا كشورهايي مانند امارات عربي متحده كه به طور حتم پتانسيل بالاي هنري مانند ايران را در ميان مردمان خويش ندارند گوي سبقت را از ديگران ببرند و بشوند كعبه آمال و آرزوهاي هنرمندان كشورهاي همسايهاش.
موضوعي كه باعث ميشود از سويي با توجه به عدم شناخت كشورهاي ميزبان حراجي از هنر كشورمان قيمتهاي غيرواقعي براي برخي از آثار هنري تعيين شود و از سويي ديگر سودي كلان به جيب دلالان كشورهاي ديگر برود كه ميزبان اين رويداد نيز شدهاند.
نگاهي كوتاه به فروش آثار هنري در حراجهاي داخلي نشان ميدهد كه اين فروشها اصلا نميتواند جوابگوي زندگي روزمره هنرمندان داخلي باشد چه برسد به اين كه سودي براي ايشان به همراه آورد. اين امر از آنجا نشات ميگيرد كه نگاه داخلي چه دولتي و چه خصوصي به امر اقتصاد هنر و به طور مشخص خريد تابلوهاي هنري نگاهي جهاني نيست كه امروزه در تمام جهان وجود دارد، به همين خاطر حراج داخلي آثار هنري نيز ميشود چيزي در مايههاي قدم زدن در گالريهاي خالي از مخاطب نگارخانههاي مختلف كشور كه هنرمندش به هزار اميد و آرزو آثارش را به نمايش گذاشته است و بس.
اين روزها و با رونق دوباره هنر معاصر ايران به طور يقين ميبايست هنر ايران را جهاني كرد. اتفاقي كه بايد با حضور موسسات بينالمللي در اين زمينه و البته با نظارت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي در ايران رخ دهد و نه در هيچ كشور ديگر جهان.
| 