فيلم «به رنگ ارغوان» كه 6 سال از توليد آن مي‌گذرد، ديروز رنگ پرده سينما را ديد و براي اهالي مطبوعات اكران شد. فيلمي كه تفكر و نوع نگاه حاتمي‌كيا به آدم‌هاي خاص جامعه را نشان مي‌دهد. فضاي «به رنگ ارغوان» بسيار نزديك به فضاي فيلم «خاكستر سبز» است.
وقتي براي اولين بار خاكستر سبز به نمايش درآمد، بسياري گفتند انگار خواب ديده‌اند و خاكستر سبز در روياي آنها گذشته است. حالا هم كه به ديدن رنگ ارغوان نشسته‌ايم، انگار داستان و اتفاقات و آدم‌هاي آن را در خواب ديده‌ايم.
حاتمي‌كيا در «به رنگ ارغوان» ما را با دنياي آدم‌هايي آشنا مي‌كند كه قبل از ديدن اين فيلم كمتر به آنها فكر مي‌كرديم و معمولا از كنار اخبار مربوط به آنها بدون توقف مي‌گذشتيم. آنها برايمان چنان مبهم بودند كه حتي تلاش نمي‌كرديم در ذهنمان برايشان جايي باز كنيم، لحظه‌اي بايستيم و به اين نكته فكر كنيم كه آنها چقدر منزوي هستند و بنا به حرفه‌اشان بايد از خيلي از مائده‌ها و موهبت‌هاي الهي چشم بپوشند، آنها حتي اجازه عاشق شدن هم ندارند اما حاتمي‌كيا با نگاه نافذ خود زندگي آنها و تنهايي‌شان را ديده و با ظرافت تمام به تصوير كشيده است.
حاتمي‌كيا براي روايت خود به سراغ فطري‌ترين انگيزه انسان‌ها يعني عشق رفته است. هوشنگ عاشق مي‌شود و اين عشق باعث مي‌شود او پوست بيندازد و افكار، منش و حرفه خود را مقابل ارغوان و ديگران عريان كند.
آنچه هوشنگ بايد آن را با عشق خود نجات دهد، معصوميت و بي‌گناهي ارغوان است، دختري كه هيچ گناهي ندارد اما به جرم كارهايي كه پدر و مادرش مرتكب شده‌اند، تحت تعقيب است و جايي در فيلم فرياد مي‌زند كه نمي‌خواهد طعمه باشد و همه داستان فيلم به رنگ ارغوان همين است؛ آدم‌هايي كه طعمه مي‌شوند تا آنهايي كه پشت پرده هستند، به اهداف خود برسند.
به رنگ ارغوان فيلم كارگردان است؛ فيلمي كه فيلمنامه آن دخلي در موفقيت آن ندارد هر چند بكري سوژه آن را نمي‌توان ناديده گرفت. حاتمي‌كيا روي دكوپاژ به رنگ ارغوان فكر كرده و با طراحي مناسب سر صحنه رفته است.
همان‌گونه كه در انتخاب بازيگران با حساسيت عمل كرده و بازيگراني مانند حميد فرخ‌نژاد، خزر معصومي و رضا بابك را براي شخصيت‌هاي تاثيرگذار و مهم فيلمش انتخاب كرده است.
معصومي 6 سال پيش براي اولين‌بار مقابل دوربين «به رنگ ارغوان» رفت و حالا مي‌بينيم كه عالي بازي كرده است. حميد فرخ‌نژاد هم از معدود بازيگران سينماي ايران است كه همزمان و فقط با چرخش زاويه دوربين مي‌تواند حس‌هاي مختلف را به بيننده منتقل كند؛ عاشقي، خستگي، سرخوردگي، اندوه و... و فرخ‌نژاد چه زيبا عاشقي را به نمايش مي‌گذارد، عشقي كه بدون ترديد پيش مي‌رود و زندگي او را دگرگون مي‌كند. رضا بابك در نقش رئيس هوشنگ هم يكي از بهترين انتخاب‌هاي حاتمي‌كياست.
بابك با بازي در اين نقش نشان داد كه بزرگي بازيگر به ميزان نقشي كه بازي مي‌كند نيست؛ بلكه به اندازه عمقي است كه به نقش مي‌دهد.