هيات مديره خانه سينما، اتحاديه تهيه كنندگان و توزيع فيلم ايران، كانون كارگردانان سينماي ايران و كانون فيلمنامه نويسان سينماي ايران، در نامه ا‌ي به محمد مهدي حيدريان، نوشتند: هجوم سازمان يافته به سينما آيين نوروزي و جشن سينما، هر دو را در كام همگان تلخ كرده است.
به گزارش خبرگزاري سلام، متن كامل اين نامه به شرح زيل است: جناب آقاي مهندس حيدريان معاونت محترم امور سينمايي و سمعي و بصري با سلام و احترام بگذاريد بي‌محابا بگوييم نگران و آزرده‌ايم.
سال 83 را با بيم و اميد آغاز كرده‌ايم. همه سينماگران با شور و اشتياق در انتظار سالي استثنايي براي سينما بودند. فضاي شوق برانگيز استقبال كم سابقه‌ي مردمي از نخستين اكران ساخته‌هاي سينمايي امسال به هيجاني دلپذير در جامعه پراكنده بود.
اما هجوم سازمان يافته به سينما آيين نوروزي و جشن سينما، هر دو را در كام همگان تلخ كرد. صبوري و شكيبايي سينماگران در لحظاتي كه جاي صبوري و شكيبايي نبود، فضاي آرام را فراهم كرد تا مسوولان امور سينمايي كشور بتوانند با درايت سنگ افتاده در چاه را برآورند.
انبوه تماشاگران، صف‌هاي شبانه روزي، تب سينما رفتن، احياي آيين خوشايند گردآمدن مردم زير سقف مكاني عمومي، چشم خندان سينما را بازگرداند. اما گفت خوش درخشيد ولي دولت مستعجل بود. گويي اراده‌ي در كار است كه سرنوشت سينما نه از جايگاه قانوني كه از نهانگاه‌هاي فراقانوني تعيين شود.
اين اراده، كه با هجوم سازمان يافته مطبوعاتي آغاز شده است، اينك با ابعاد مميزهاي تازه در حوزه‌هاي خارج از سينما كه از فيلم تا مواد تبليغي همه‌ي امور را شامل مي‌شود.
با تهديد به اعمال نظارت‌هاي سختگيرانه از موضع فراقانوني و با ارعاب سينماگران جلوه‌هاي ديگري هم يافته است. ريختن آتش تهيه‌ي اين هجوم سازمان يافته هم بر عهده‌ي ورشكستگان سال‌هاي دور سينما گذاشته شده كه استقلال سينما و اتكاي آن به مردم به مثابه‌ي پشتيبانان واقعي، زندگي گلسنگي آنها را تهديد كرده و راه سوء استفاده از رانت‌هاي بي‌پايان را كمابيش بسته است.
جناب آقاي حيدريان توسعه سينما، رونق اقتصادي و فرهنگي، جز در شرايط امنيت پايداري كه به پشتوانه‌ي قانون برقرار مي‌شود دست‌يافتني نيست. اگر نظام سينمايي به گونه‌اي طراحي شده است كه دست‌اندركاران سينما مسوول و پاسخگو باشند، مسوولان نيز بايد به وظايف قانوني خود عمل كنند.
اگر وزارت ارشاد و فرهنگ اسلامي تنها مرجع صدور پروانه‌ي ساخت و پروانه‌ي نمايش است. ديگران در اين عرصه چه مي‌كنند و چه مي‌گويند؟ سكوت و شكيبايي در برابر كساني كه حد و مرزي براي اقدامات فراقانوني خود قايل نيستند نه تنها به مخدوش شدن جايگاه دستگاه‌هاي مسوول سينما مي‌انجامد بلكه تعهد و الزام سينماگران را هم براي رعايت موازين قانوني زير سوال مي‌برد.
اگر قرار است ديگران سرنوشت توليد و اكران اين يا آن فيلم را رقم بزنند آيا بهتر نيست خودشان هم مجوزهاي لازم براي ساخت و نمايش فيلم‌ها را صادر كنند؟ به راستي چه روش‌هايي براي جلوگيري از حوادث زيان‌بار اخير انديشيده شده است؟
طرفه آن كه تندبادهاي تازه‌اي در راه است و عده‌اي هنوز از گرد راه نرسيده شمشيرها را از رو بسته و تهديد سينما را با نظارتهاي سختگيرانه آتي آغاز كرده‌اند. در ادامه اين نامه آمده است: از چنين تهديداتي نگران نيستيم، نگراني از سكوت يا خداي ناكرده تسليم در برابر شلتاقهاي قانون‌شكنانه است.
اگر اراده‌اي در كار است كه سينما را از مردم و مردم را از سينما جدا كند يقين داريم كه اين اراده با عزم همه ما درهم شكسته خواهد شد. سينماي ايران فراز و نشيب‌هاي فراواني را از سر گذرانده است. با اطمينان مي‌گوييم كه نور اين چراغ افسردني نيست.
دست‌اندركاران سينماي ايران خود را به رعايت همه موازين قانوني، شرعي و عرفي ملزم مي‌دانند و احترام به شئونات ديني و مصالح ملي را نيز خود فرض مي‌دانند و اميدوارند لوازم اين پايبندي قانوني همواره مهيا باشد. ما در پايداري شما بر سر پيماني كه با سينما بسته‌اند ترديدي نداريم و براي دفاع و پشتيباني از جايگاه معاونت امور سينمايي به عنوان تنها مرجع قانوني سينما از همه‌ي توان خود استفاده خواهيم كرد.
انتظار داريم جنابعالي نيز با اقدامات عاجل بيم‌ها را به اميد تبديل كنيد.