مهدي نورعليشاهي- مفهوم ميراث فرهنگي براي ما شرقي‌ها مقوله‌اي تناقض‌آميز است، در زندگي‌مان جريان دارد و در حالي كه گمشده رفتارهاي روزمره ماست، هر روز افسوسش را مي‌خوريم كه مبادا فراموش شود اما در همان حال به آن بي‌اعتنا هستيم. به عنوان مثال در تاكسي نشسته‌اي و تا خبر سرقت فلان اثر تاريخي را راديو پخش مي‌كند آقا يا خانم شنونده كنار دستي نوچ نوچ كنان سر تكان مي‌دهد و افسوس مي‌خورد كه ببينيد اين را هم بردند و در مقابل همان آقا يا خانم نوچ نوچ‌كننده اگر پايش بيفتد با نوك كليد روي سر ستوني از تخت جمشيد حك مي‌كند كه مثلا فلاني از فلان جا آمده تخت جمشيد را نگاه كند!!
يا آن‌كه «نوچ‌نوچ‌كنندگان!» گرامي در مقابله با انتشار خبر سرقت و خروج يك اثر تاريخي از كشور مي‌گويند: بهتر كه بردند، آن طرف آب‌ها از آن بهتر مواظبت مي‌كنند؛ در حالي كه خودشان مي‌دانند آن اثر، بخشي از هويت تاريخي‌شان بوده و سرقت شده است.
مي‌بينيد تغييرات بالاي تفاوت رفتاري را نسبت به يك مفهوم؟ امروز روز موزه‌ها و ميراث فرهنگي است؛ روزي كه بايد تمام قد ايستاد به احترام نامش. روزي كه بخشي از هويت و جانمايه هر آدم را روي اين كره هستي تشكيل مي‌دهد. در برخي كشورهاي اروپايي و آمريكايي زنگي در مدارس وجود دارد به نام زنگ موزه. دسته دسته كودك و نوجوان است كه راهي موزه‌ها مي‌شوند تا لمس كنند تاريخي را كه در كتاب‌هايشان مي‌خوانند. بزرگسالان ادارات دولتي و غيردولتي نيز هر از چند گاهي بازديد از يك موزه را در سبد كالاهاي فرهنگي خود مي‌گذارند؛ اصلا اين كار را وظيفه مي‌دانند. مي‌خواهند تا هر روز حس وطن‌دوستي‌شان با تماشاي تلاش گذشتگانشان متبلور شود و در اين ميان موزه‌ها را به عنوان حلقه واسط برگزيده‌اند.
شايد دليل اين رفتارشان اين باشد كه موزه‌ها را موجوداتي زنده مي‌دانند، نه قبرستان اشياي مرده تاريخي. هر روز ارتباطي زنده و مستقيم با اين اشيا برقرار مي‌كنند تا با هويت تاريخي خويش زندگي كنند.
اما راستي آخرين باري كه به موزه‌اي سر زديم، كي بود؟ راستي چند بار در شنيدن خبر سرقت يك اثر تاريخي به جماعت «نوچ نوچ كنندگان» پيوسته‌ايم؟