مهدی نورعلیشاهی- امان از اين چيني‌ها... امان! كه حتي به خرمهره‌هاي ما نيز رحم نمي‌كنند. از روي خرمهره‌هاي ايراني هم كپي مي‌كنند و آن را با هزار دوز و كلك، كيلو كيلو با نام صنايع دستي به خورد مردم كشورمان مي‌دهند... امان از آنهايي كه بي‌تفاوت از كنار اين امر مي‌گذرند! امان از اين مردمان چشم تنگ كه از آن سوي جهان، فرش شهركي كوچك در جنوب كشورشان را به نام كاشان زير پاي مردمان ديگر مي‌افكنند و از آن‌سو از زير پاي بي‌شمار هنرمند ايراني فرش مي‌كشند. امان از... نه. بس است. همه گناه گردن اين چيني‌هاي چشم باريك نيست. صنايع دستي ايراني براي جهاني شدن چيزي كم دارد و چيزي بيش. گناهش را به گردن ديگران نيندازيم.
كمبودهايش را مي‌توان حل شدني دانست مثلا آن كه هنوز هم فارغ‌التحصيلان بي‌شمار صنايع دستي در كشورمان هستند كه با گرايش بيكاري! از دانشگاه‌ها فارغ‌التحصيل مي‌شوند، يا آن كه هنوز هم در گوشه گوشه كشورمان مي‌توان هنرهاي صنايع دستي را يافت كه روزهاي آخر عمر هنري خويش را سپري مي‌كنند و نيازمند توجهند. راه دور نرويم براي كم‌كاري‌ها مي‌توان به اين مورد هم اشاره كرد كه هنوز هم بي‌شمار هنرمندان اين حوزه هستند كه ترجيح مي‌دهند اثر نفيسي را كه ساعت‌ها برايش زحمت كشيده‌اند، ميان روزنامه باطله‌ها بپيچند و به مخاطب داخلي و خارجي عرضه كنند و لابد به قول خودشان بسته‌بندي بومي! را براي عرضه جهاني خلق كرده‌اند.
نه! صنايع دستي ايران براي جهاني شدن نيازمند دگرديسي است. اولين حركت در راه اين تحول، خودباوري هنرمندان اين رشته است. چند روز پيشتر وقتي در نمايشگاه بزرگ صنايع دستي كشورمان كه در كاروانسراي خانات تهران برپا شد، سفالگري با افتخار از شغلش و حتي درآمد خوبش سخن گفت، مطمئن شدم كه صنايع دستي ايران در آستانه پيله دريدن است. رضايت اين سفالگر جوان اطمينان خاطر براي باور اين موضوع بود. او حتي به قول خودش وقتي در خواستگاري‌اش از او پرسيده بودند راستي شغل شما چيست، اصلا خجالت نكشيده كه بگويد سفالگرم. سرش را بالا گرفته و گفته كه من هنرمندم! اين خودباوري حرف‌هاي زيادي در دل خويش پنهان دارد.