مهدی نورعلیشاهی- لوله آب که از سقف می گذرد ، در حال چکه کردن است . دقایقی بعد سقف فرو می ریزد.این کوتاه ترین روایتی است که در مورد فرو ریختن یک سقف می توان نوشت.یکی از مکان هایی که سقفش مانند همین روایت کوتاه چند روز پیشتر فرو ریخت سقف یک نگارخانه در دل شهر تهران بود. نگارخانه ای تاریخ هنر معاصرنقاشی ایران را در سینه اش پنهان دارد و البته به عقیده بسیاری قدیمی ترین نگارخانه کشور نیز به شمار می رود.
نگارخانه سیحون ، جایی که بسیاری از نقاشان صاحب نام کشورمان اولین هایشان را به دیوار آن آویختند روز گذشته سقفش فرو ریخت تا نمایشگاه عکسی که قرار بود تا چند روزی بیشتر میهمان دیوارهایش باشد به یکباره به نگارخانه ای دیگ انتقال پیدا کند.
هنوز چند ماهی از مرگ معصومه سیحون وارث بزرگ نقاشی معاصر کشورمان که به حق ، دین زیادی به گردن نقاشان امروزی دارد نگذشته است که سقف گالری اش فرو می ریزد. لابد فردا هم قرار است شهاب سنگی آسمانی وسط نگارخانه اش فرود بیاید. نمی دانم این سقف ریزی با توجه به سابقه این گالری و قدمتش به سازمان میراث فرهنگی بر می گردد یا با توجه به نوع کارکرد امروزی اش به مرکز هنرهای تجسمی ارشاد. شاید هم به هیچ کس جز وارثین امروزی این نگارخانه کهنسال کشورمان. اما هر که سر انگشتی به هنر معاصر ایران علاقه مند است باید آجر به آجر روی هم بگذارد تا این سقف همیشه پابرجا بماند.
یادم می آید معصومه سیحون همیشه بر سر قطره چکانی سقف نگارخانه اش با همسایه بالا دستی جر و بحث داشت. حال چه کسی باید این دغدغه را در روزمرگی هایش جای دهد خدا می داند و بس.