مهدي نورعليشاهي- اين شيخ‌نشين‌ها اطراف ايران عادت‌هاي عجيبي دارند. مثلا دوست دارند كه به هر نحو، ريشه‌اي در تاريخ براي خود دست و پا كنند. هنوز چند وقتي از انتشار خبري مبني بر كشف آثاري از تمدن چندهزار ساله در يكي از همين كشورها نمي‌گذرد كه اخبار ديگر نشان مي‌دهد علاقه آنها به ساختن تاريخي چندهزار ساله براي خود چقدر جدي است. جالب آن كه همين كشورها براساس هزار و يك دليل هرگز نمي‌توانسته‌اند صاحب تمدن باشند؛ اما بعد از انتشار همين خبرها موزه‌اي فرانسوي هم تصميم مي‌گيرد آثار تمدن عربي آنها را به نمايش بگذارد! اما در پايان كار كمي كه در آثار اين نمايشگاه تفحص مي‌كني، كاشف به عمل مي‌آيد بيشترشان آثاري است كه قاچاقچيان ميراث فرهنگي از جيرفت باستاني ايران دزديده‌اند و آن طرف مرز به فروش رسانده‌اند يا آثاري است كه از كشورهاي صاحب تمدن شاخ آفريقا مانند اتيوپي به سرقت رفته‌است.
ديديد چه ساده تمدن‌هاي باستاني در دنياي امروز در مقابل دلارهاي نفتي طرح مي شود. اين روزها البته اين كشورهايي كه همسايه جنوبي هستند، جدا از ساخت سابقه تمدني، به فكر هنرمند شدن هم افتاده‌اند. چطور؟ مثلا كرور كرور پول مي‌دهند تا هنرمندان نگارگر ايراني آثار بي‌بديل هنر نقاشي ايراني را به آنها بفروشند تا آنها در موزه‌اي به نام هنر اسلامي ـ عربي به نمايش بگذارند.موزه هنر اسلامي ـ عربي كه چندي است در شارجه داير شده، دقيقا با همين هدف برپا شده است؛ موزه‌اي كه ميزبان نگارگري و تذهيب‌هاي هنرمندان ايراني است، اما اين آثار در بعد جهاني و به گردشگران با نام «فن‌الخط العربي» نشان داده مي‌شود. قيمت آثار نگارگري در ايران بسيار بالاست. خب نگارگران تقصيري هم ندارند. چندين ماه زحمت براي يك تابلو قيمتش را هم افزايش مي‌دهد و به همين دليل خريداران عرب روي نقطه ظريفي انگشت گذاشته‌اند. اين روزها چه مي‌توان كرد وقتي هنوز در كشورمان موزه‌اي براي نگارگري به عنوان هنر ملي و ايراني وجود ندارد و نگارگري بيخ گوشمان به كام ديگران شيرين مي‌شود. حالا وقتي هر روز خبر مي‌رسد كه فلان هنرمند نگارگر برجسته كشورمان از سوي هنردوستان عرب اين موزه جايزه هنر فن عربي را هم مي‌گيرد، بايد براي اين هنر و آينده‌اش فاتحه خواند.