مهدي نورعليشاهي- موزه‌ها مانند ما نفس مي‌كشند، زنده هستند و هر روز با نگاهي تازه‌تر به دنبال به روز شدن و به زباني خودنمايي به ميراث‌داران امروزي هستند. براساس علم موزه‌داري، اگر موزه‌اي ساكن باشد، آن وقت است كه بايد روي آن، نام قبرستان آثار هنري را گذاشت. روز گذشته خبري در رسانه‌ها مبني بر استقبال بسيار خوب علاقه‌مندان جهاني، از يك اثر پيكاسوي متعلق به موزه هنرهاي معاصر تهران در موزه‌اي در سوئيس منتشر شد؛ خبري كه با آن‌كه بسيار كوتاه بود، اما حرف‌هاي زيادي را در دل خويش پنهان داشت.
داستان از اين قرار بود كه يك اثر بسيار گرانبها از پابلو پيكاسو، نقاش قرن19 از‌ ايران به مناسبت يكصدمين سال تاسيس موزه كونستهاوس زوريخ به اين موزه فرستاده مي‌شود. اين امر كه تبادل موزه‌اي در دنياي امروز نام دارد، در آنجا بسياري از هنردوستان جهاني را شگفت زده مي‌كند تا جايي كه آنان باور نمي‌كردند كه چنين اثري با چنين كيفيت نگهداري اصلا در ايران وجود داشته است. از نگاه نخست مي‌توان گفت كه اصلا اين حيرت جهاني چه ربطي به ما دارد. هنرمند و هنرش كه اجنبي است، ما را در اين ميان چه سود. اما از نگاهي ديگر همان‌طور كه گفته شد، اين اثر متعلق به موزه‌اي از كشورمان است و البته بر اساس يك تبادل موزه‌اي از ايران به كشور ديگر فرستاده شده است. نوه پيكاسو كه به مراسم افتتاحيه اين مراسم رفته، در حاشيه اين مراسم و در مقابل رسانه‌ها از ايران به پاس اين‌كه اين اثر را براي نمايش در اين موزه به امانت داده است، تشكر مي‌كند و ابراز علاقه مي‌كند كه به ايران بيايد. او از تمدن ايراني مي‌گويد و اين‌كه سفر به ايران برايش هميشه يك آرزو بوده است.
از سويي ديگر كريستف بكر، رئيس موزه كونستهاوس نيز مي‌گويد كه در آرزوي همكاري گسترده‌تري با تهران است و بزودي هم اين همكاري‌ها را آغاز خواهد كرد. او حتي پا را فراتر مي‌گذارد و مي‌گويد اين امانت سپاري خود منشأ همكاري‌هاي مشترك بيشتر بين سوئيس و ايران در تمامي زمينه‌ها خواهد بود. مي بينيد كه موزه‌ها قبرستان آثار هنري و تاريخي نيستند. تنها بايد به آنها به ديده يك موجود زنده نگريست كه نفس مي‌كشد و گهگاه بايد براي تنوع هم شده از خانه بيرون رود.