حالا ديگر فيلم‌ها و سريال‌هاي انيميشن به پرطرفدارترين آثار سينمايي و تلويزيوني تبديل شده‌اند.
در چند سال اخير فيلم‌هاي انيميشن توانسته‌اند لقب پرفروش‌ترين فيلم‌هاي سينمايي را از آن خود كنند كه از ميان آنها مي‌توان به فيلم‌هايي مانند «بالا»، «قصه اسباب‌بازي3»، «شرك»، «چگونه اژدهاي خود را تعليم دهيم»، «پانداي كونگ‌فوكار» و... اشاره كرد. اين فيلم‌هاي فانتزي قصه‌هايي جذاب را براي مردم تعريف مي‌كنند، قصه‌هايي كه پيام‌هاي انساني و اخلاقي خود را به زيباترين شكل ممكن بيان مي‌كنند.
انيميشن يعني دنياي رنگي خيال و رويا. در اين دنيا هر ناممكني، ممكن مي‌شود. مرزها و محدوديت‌ها برداشته مي‌شوند. آدم‌ها مي‌توانند با اشياء و حيوانات و گياهان صحبت كنند و زندگي ديگر موجودات نيز از شكل نباتي و حيواني خارج مي‌شود. در انيميشن دنيا يكپارچه مي‌شود و هستي هماني مي‌شود كه بشر هميشه آرزويش را داشته است.
اما انيميشن به دنياي خيال و فانتزي محدود نشده است گاهي فيلم‌هاي واقع‌گرايانه در قالب انيميشن ساخته مي‌شوند كه از فيلم‌هاي سينمايي معمولي تاثير بيشتري دارند. مثلا فيلمي مانند «مكس و مري» كه موضوعي فلسفي و انساني دارد خيلي زود به يكي از پرطرفدارترين فيلم‌هايي تبديل شد كه اكثر مردم دنيا آن را ديدند و با شخصيت‌هاي آن همذات‌پنداري كردند.
تا چند سال پيش بسياري فكر مي‌كردند، انيميشن يا كارتون مخصوص كودكان است. تلويزيون سريال‌هاي كارتوني نشان مي‌داد تا بچه‌ها كه قوه تخيل بالايي دارند با داستان‌هاي آن بيشتر همراه شوند. اما واقعيت اين است كه به مرور بزرگسالان به طرفداران پر و پا قرص اين سريال‌ها تبديل شدند. اين استقبال نشان داد كه بزرگ‌ترها هم دوست دارند ساعاتي از طول شبانه روز را با تخيل و دنياي بي‌مرز آن سپري كنند.
استقبال از مجموعه‌هاي انيميشن مانند «تام و جري»، «پلنگ صورتي»، «گوسفندها»، «پت و مت» و.... در سراسر دنيا نشان داد كه ديگر نبايد مخاطب سريال‌ها و فيلم‌هاي تلويزيوني را به 2 گروه كودك و بزرگسال تقسيم كرد. وقتي صحبت از دنياي خيال مي‌شود همه انسان‌ها در يك رديف قرار مي‌گيرند و ديگر آنها را نمي‌توان دسته‌بندي سني كرد.
هنر و صنعت انيميشن در دنيا پيشرفت زيادي كرده است. از شركت‌هاي حرفه‌اي و فعالي مانند والت ديسني و پيكسار كه بگذريم كشورهايي مانند فرانسه، انگلستان، آلمان و.... هم در زمينه انيميشن رشد چشمگيري كرده‌اند چنان كه آثار آنها به سراسر دنيا راه يافته است. كشور ما هرچند هنوز نتوانسته براي آثار انيميشن خود در دنيا جايگاهي پيدا كند، اما قدم‌هاي موثري در اين زمينه برداشته است.
حمايت‌كننده اصلي انيميشن در كشور ما، تلويزيون است. تلويزيون بايد براي كودكان و نوجوانان برنامه توليد و پخش كند و انيميشن و كارتون طبق تعريف كلاسيك خود بايد بيشترين سهم را از اين برنامه‌سازي داشته باشند. به همين دليل تلويزيون چند سال پيش مركز صبا را به منظور توليد انيميشن راه‌اندازي كرد. اين مركز خيلي زود يكي از بهترين آثار خود به نام «لك‌لك‌ها هم پرواز مي‌كنند» را عرضه كرد. اين مجموعه تلويزيوني كه از شبكه 2 به روي آنتن رفت خيلي زود توانست بين مخاطبان كودك و بزرگسال طرفداراني پيدا كند. اكنون مركز صبا به يكي از مهم‌ترين مراكز توليد انيميشن تبديل شده است. در كنار اين مركز در اكثر صدا و سيماهاي مراكز استان‌ها نيز واحد توليد انيميشن فعال است و آثاري در قالب نقاشي متحرك و انيميشن عروسكي توليد مي‌كنند.
اما با نگاهي به تاريخ انيميشن در ايران به اين نكته پي مي‌بريم كه خاستگاه اصلي انيميشن در ايران كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان است. زرين‌كلك از اولين كساني است كه در ايران فيلم كوتاه انيميشن ساخته است، اما انيميشن‌سازي در كانون به گونه‌اي كه عموم مردم از آن بهره ببرند را «عبدالله عليمراد» پايه‌گذاري كرده است.
عليمراد تنها انيماتور ايراني است كه توانسته جايزه نخل طلاي بهترين فيلم انيميشن كوتاه را از آن خود كند. اين كارگردان براي ساخت فيلم «بهادر» تاكنون جوايز زيادي گرفته است كه يكي از آنها نخل طلاي كن است. او چند سال پيش انيميشن «قصه‌هاي بازار» را در كانون توليد كرد كه اين انيميشن هم توانست جوايز معتبري از سراسر دنيا را از آن خود كند. «قصه‌هاي بازار» از تلويزيون هم پخش شد و شديدا مورد استقبال مردم قرار گرفت.
با اين پيشينه به سراغ مجموعه انيميشن «شكرستان» مي‌رويم كه مدتي است از شبكه 2 سيما پخش مي‌شود. اين مجموعه از توليدات حوزه هنري است و نشان مي‌دهد كه به جز تلويزيون و كانون، مراكز ديگر هم روي توليد آثار انيميشن سرمايه‌گذاري مي‌كنند چون آنها به اين نتيجه رسيده‌اند دنياي آينده سينما بدون انيميشن دنيايي كم‌مخاطب خواهد بود.
شكرستان را هم مي‌توان از مجموعه‌هاي موفق انيميشن دانست كه در چند سال اخير در ايران ساخته و از تلويزيون پخش شده‌اند. جالب اينجاست كه بزرگسالان بيشتر از كودكان و نوجوانان از تماشاي اين مجموعه لذت مي‌برند. اين تمايل هم چند دليل دارد. اول اين‌كه ايده اصلي داستان‌هاي شكرستان، داستان‌هاي كهن ايراني هستند. داستان‌هايي كه بزرگ‌ترها بيشتر از كودكان با آنها آشنا هستند. طراحي شخصيت‌هاي شكرستان كاملا بومي، ايراني و كهن است. اين طراحي در چهره، لباس و فضاي شكرستان ديده مي‌شود. اما مهم‌تر از همه اينها انتخاب راوي و دوبلورهايي است كه به جاي شخصيت‌ها صحبت مي‌كنند. راوي شكرستان مرتضي احمدي است كه مخاطبان بزرگسال دنيايي از او خاطره دارند. او يكي از قصه‌گوهاي صاحب سبك ايراني است. احمدي كه پيشينه تئاتري دارد و سال‌ها در تئاتر پيش‌پرده‌خواني مي‌كرده است، براي اولين بار در انيميشن خارجي «هورتن» روايت ريتميك را تجربه كرد و بعد از استقبال مردم از اين روش آن را ادامه داد و اكنون همان سبك را در شكرستان نيز مي‌شنويم.
شكرستان، انيميشني كاملا ايراني است كه گروهي حرفه‌اي با رعايت تمام ظرايف هنري آن را توليد كرده‌اند. اكنون سريال‌هاي ايراني در كشورهاي همسايه مخاطبان زيادي پيدا كرده‌اند.
اين موضوع نشان مي‌دهد كه خارجي‌ها با داستان‌هاي ايراني و شخصيت‌هاي آنها همراه شده‌اند. بنابراين مي‌توان مجموعه‌اي مانند شكرستان را نيز در كشورهاي ديگر به نمايش گذاشت و اميدوار بود كه انيميشن ايران نيز بزودي جايگاه جهاني خود را پيدا خواهد كرد.