غروب بود و جام جم در سکوت. گفته بودي حرف هايي داري درباره رسانه ملي که در حضور بايد گفته شود و آمدي. بالا بلند اما خميده و در نگاه تو رد جلال را مي شد گرفت که سر راست و رک حرف مي زد بي ابهام و بي اجمال، و تکليف آدم با او روشن بود. برخلاف سبک و سياق گقتار و رفتار آدم هاي اين روزگار.
آمدي به مهر و حرف مي زدي از سر شوق که رسانه ملي را چگونه بايد برکشيد و شوق داشتي و هنوز جوانانه و پرانرژي از آرمانها مي گفتي و علايق ات، که فضا را سرخوشانه و صميمي مي کشيدي و مي کشاندي تا افق هاي دوردست دغدغه هايت و دلسوزي ات براي جوانان اين مرز و بوم.
و تو حرف مي زدي و من مي رفتم تا وقت هاي «جلال از چشم برادر» و انتشارات رواق و تلاش براي ماندگاري نام آن «سيد جلال اهل قلم» که اول بار حديث نفس خود را با «در خدمت و خيانت روشنفکران» طرح کرد و روشنفکران مرعوب را با نهيبي صادقانه و انقلابي بر جاي خود نشاند و با «غربزدگي» خروشي برداشت حامل سروش آسماني ، عليه زورسالاران مستکبر در آن هنگامه هاي شورانگيز مبارزات مردم ايران زمين بر عليه جباران و گردنکشان.
وقتي که مي رفتي ردي از نشاط، از دين خواهي و مردم دوستي برجا گذاشتي و يادت هنوز هست و مي ماند!... و چقدر هواي اعتلاي ايران و ايراني داشتي و دين و دين باوري. نامت و يادت متبرک. و روضه رضوان الهي نصيبت شود اي شمس آل احمد!...