هموطن آنلاین -گرچه حر بن یزید، ماموریت داشت با امام حسین (ع) برخورد شدید كند ولیكن رفتار وی با آن حضرت بر رفق و مدارا بود. به همین جهت حر و لشكریانش در نماز جماعت امام حسین (ع) شركت می كردند و به خطبه های دلنشین وی گوش جان می سپردند و این دو سپاه، چند روز بدون هیچ گونه مشكلی در كنار هم بودند.
اما عبیدالله بن زیاد كه عطش فراوان برای جنگ با اباعبدالله الحسین داشت، نامه ای به حر بن یزید نوشت و وی را مامور سخت گیری بر امام حسین (ع) كرد. حر بن یزید نیز طبق فرمان، راه را بر امام حسین و یارانش مسدود كرد و آنان را به سوی منطقه خشك و بی حاصل به نام كربلا هدایت كرد و در آنجا آنان را در محاصره خویش قرار داد. قافله امام حسین (ع) چون به سرزمین كربلا رسیدند، آن حضرت پرسید:
این زمین چه نام دارد ؟ عرض كردند: كربلا.
آن حضرت تا نام كربلا را شنید، فرمود: این، موضع كرب و بلا و محل محنت و عنا است، فرود آیید كه اینجا منزل و محل خیمه های ما است و این زمین، جای ریختن خون ما است و در این مكان قبرهای ما واقع خواهد شد. جدم رسول خدا مرا به این امور خبر داد.
به ناچار آن حضرت و یاران و اصحابش در روز پنج شنبه دوم محرم الحرام سال 61 قمری در آن سرزمین فرود آمدند و حربن یزید نیز با سپاهیانش در مقابل آن حضرت، خیمه زدند.
آن حضرت، اهل بیت خود را جمع كرده، نظری بر آنها افكند و گریست. سپس فرمود: 'خدایا! ما را از حرم جدمان راندند، و بنی امیه در حق ما ستم روا داشتند. خدایا! حق ما را از ستمگران بستان و بر دشمنان پیروز گردان.'
عبیدالله بن زیاد در این روز (دوم محرم) نامه ای بدین مضمون برای حضرت نوشت: خبر ورود تو به كربلا رسید. من از جانب یزید بن معاویه مامورم سر بر بالین ننهم تا تو را بكشم و یا به حكم من و حكم یزید بن معاویه باز آیی! والسلام. امام(ع) فرمود: این نامه را جوابی نیست! زیرا بر عبیدالله عذاب الهی لازم و ثابت است.
امام حسین(ع) چون نامه ابن زیاد را خواند، فرمود: رستگار نشوند آن گروهی كه خشنودی مردم را با غضب پروردگار خریدند.(خشنودی مردم را بر غضب خدا مقدم داشتند)