هموطن آنلاین -در دهه هفتاد شاهد نمایش ملودرام های خوبی بودیم كه 'خانه خلوت' یكی از بهترین های آنها به شمار می رود.این فیلم درخشان بخش عمده ای از جذابیت های خود را از فیلمنامه فوق العاده خود نوشته عبداللهی و قلی زاده گرفته و از آن به عنوان زیر بنای كار بهره گرفته است.
نمایش زندگی زوجی مسن كه هریك درگیری های خاص خود را دارند به خودی خود ملال انگیز است اما این داستان ساده در خانه خلوت به درامی پركشش تبدیل شده كه مخاطب را تا به پایان با خود همراه می سازد.در بخش های ابتدایی كار كه به معرفی شخصیت ها و ارتباط میان آنها می پردازد،شخصیت ها به درستی معرفی شده و جایگاه آنان در قصه تعریف شده است.
نكته مهمی كه در اینجا رعایت شده،وجود یك قهرمان در دل داستان است كه آن را پیش برده و مخاطبان را با خود همدل و همراه می سازد.چیزی كه بسیاری از فیلم های ایرانی فاقد آن بوده و از نداشتن قهرمان رنج می برند.امیر جلال الدین به عنوان یك پاورقی نویس قدیمی مطبوعات كه قادر به روز كردن خود نیست، پرداخت متقاعدكننده ای داشته و به باور تماشاگرانش می نشیند.
از سوی دیگر كشمكش های او با همسرش نیز وجه دیگر این شخصیت را نمایان كرده و خستگی های حرفه ایش را با خرده دعواهای زن و شوهری پیوند داده است.كاراكتر همسر جلال الدین نیز مكمل خوبی برای او بوده و تقریبا به اندازه نوشته شده بی آنكه زیاده گویی كند.
شخصیت فرعی نرگس نیز درست جایی كه قصه از ریتم می افتد وارد شده و ماجراهایی را شكل می دهد كه در نهایت به نقطه درخشان بازگشت همسر رزمنده نرگس از جبهه ختم می شود. با این همه حیف است كه به شخصیت های فرعی درخشان فیلمنامه مانند:
سمسار محل و دوستانش اشاره نكرد كه شوخی های درخشانی را شكل داده اند.برای مثال می توان به مراجعه شبانه جلال الدین همراه با مامور به خانه پر از دود آنها و شوخی های متعاقب آن شاره كرد.
مهدی صباغزاده رامی توان در زمره نخستین فیلمسازان پس از انقلاب به حساب آورد كه فیلم آفتاب نشین ها را در ابتدای دهه 1360 كارگردانی كرد و در دهه یاد شده در رده پركارترین ها جای گرفته است. وی نیز به مانند بسیاری از سینماگران یك اثر شاخص در كارنامه اش دارد كه باقی آثار به گردپایش نمی رسند و آن فیلمی جز خانه خلوت نیست.
اثری كه در آن خبری از خامی های معمول نیست و برخلاف ملودرام های آن دوران،پرگو و كسل كننده نمی باشد. وی ریتم مناسبی را با بهره گیری از دكوپاژی قوی در طول كار حاكم كرده و قصه خود را سرراست و بدون لكنت تعریف می كند.سكانس آب افتادن در زیر زمین و برگه های نوشته شده توسط جلال الدین كه روی آب شناور است،به یادماندنی ترین صحنه خانه خلوت است كه میزانسن چشمگیری داشته و نشان از حضور كارگردانی خلاق پشت دوربین دارد.
خانه خلوت یكی از بهترین فیلم های دهه هفتاد از حیث بازیگری است كه هریك به درستی سرجای خود قرار گرفته و در تعامل با یكدیگر لحظات درخشانی را رقم زده اند.
عزت اله انتظامی كه كارنامه پرباری از حیث نقش های برجسته دارد،انتخاب فوق العاده ای برای كاراكتر امیر جلال الدین بوده و از هر نظر با نقش یكی شده است.برای مثال می توان به سكانس ساز زدن در زیرزمین و نیز درگیری اش با سمسار محل اشاره كرد كه به تنهایی ها و بدخلق هایی جلال الدین رنگ و بویی خاص بخشیده است.
نیكو خردمند در سلسله نقش های قابل تاملش در این دهه بازی خوب و دلچسبی را ارائه كرده و در تقابل با انتظامی به اصطلاح كم نیاورده است.جهانگیر فروهر نیز در كنار محمد ورشوچی و مرتضی احمدی تیم سه نفره فوق العاده ای را شكل داده اند كه در كیفیت والای خانه خلوت نقش به سزایی داشته اند.
در واقع این سه از نسل قدیم سینمای ایران با بازی های روان خود مخاطبان را سر شوق آورده و زندگی كردن جلوی دوربین را به رخ نسل جوان بازیگران سینمای ایران كشیده اند.
همچنین باید به حضور كوتاه اما غافلگیركننده عاطفه گودرزی نیز در نقش نرگس اشاره كرد كه بازی های درخشان باقی بازیگران خانه خلوت را كامل كرده است.