هموطن آنلاین -سرسبزي‌ و كوچه‌هاي تنگ و باريك شمال شهر را كه پشت سر مي‌گذاريم، در گوشه يك كوچه باريك در محله «دروس» ،تابلوي كوچكي از بيمارستان روانپزشكي «صدر» ديده مي‌شود. كمي جلوتر كه مي‌رويم ،مردماني با لباس‌هايي سراسر سبز كمرنگ رخ مي‌نمايد؛ مرداني كه دلشان پر درد است و دهانشان به گلايه كمتر باز مي‌شود.
اينجا بيمارستان روانپزشكي صدر است كه به گفته ميرابي ـ مدير مجموعه ـ متعلق به جانبازان اعصاب و روان است و خدمات آن در حد كشوري است.
او مي‌گويد: سالانه هزار نفر در اين بيمارستان بستري مي‌شود، اما نظام مجموعه چرخشي است و بالغ بر ۷ تا ۸ هزار ويزيت در طول سال انجام مي‌دهد و نهايتا هر فرد بين ۱۲ تا ۱۳ روز بستري شده و بعد از تشخيص مشكلات و كنترل وضعيت عمومي‌اش يا به چرخه اجتماعي باز مي‌گردد و يا در آسايشگاه بستري مي‌شود.
ميرابي معتقد است: قشر جانبازان اعصاب و روان يكي از عزيزترين و مهجورترين بخش از جامعه جانبازان محسوب مي‌شوند كه بايد به آن‌ها توجه بيشتري شود، در حاليكه نگاه كلان و كشوري به چنين مجموعه‌اي ضعيف است.
مدير اين مجموعه ادامه داد: اگر اين مملكت امروز وضعيتي مشابه عراق و افغانستان ندارد، تنها به يمن حضور تك تك آدم‌هايي است كه شما در اينجا مي‌بينيد. به همين علت است كه معتقديم خانه اول ملت اينجاست و اگر چنين جايي نبود خانه دومي به نام مجلس وجود نداشت ،در حالي كه نگاه دومي به اولي كمرنگ است اما نگاه اولي به دومي بسيار زيبا و قشنگ است.
حبيب ايل‌بيگي -مدير روابط عمومي حوزه هنري - نيز در حاشيه اين ديدار گفت: بسياري از دوستان هنرمند و نويسنده‌اي كه امروز براي ديدار از اين مجموعه آمده‌اند قطعا نمونه‌هايي از جانبازان را در خانه‌هايشان و يا محيط اطرافشان دارند و به خوبي با اين فضا آشنا هستند،چه بسا كه جانبازان و ايثارگران همواره در زندگي هنرمندان حضور داشته‌اند و اين ديدار نيز زمينه بهتري فراهم مي‌كند تا اين حضور پررنگ‌تر شود.
تك تك اتاق‌ها را كه با تخت‌هايي پوشيده شده و بر روي هر كدام جانبازي ساكت نشسته، پشت سر مي‌گذاريم. هنرمندان با شاخه گلي و بسته كتابي از جانبازان پذيرايي مي‌كنند. آن‌ها نيز تنها نگاه به لبخند مي‌گشايند و براي اين توجه قدردانند. هر كدام از آن‌ها كه بهتر سخن مي‌گويد بارها و بارها از حاضران تشكر مي‌كند.
يكي شعر مي‌خواند و از گوشه‌اي ديگري از سالن نواي «مرغ سحر» شنيده مي‌شود كه جانبازان را دمي آرام مي‌كند.
ميرابي مي‌گويد: اينجا بيمارستان و نه آسايشگاه است و هر كدام از اين افراد بعد از آنكه كنترل مي‌شوند و وضعيتشان مورد بررسي قرار مي‌گيرد بايد به چرخه اجتماعي باز گردند و در محيط خانواده و جامعه زندگي را ادامه دهند، اما اگر حالشان بد شد باز هم به اينجا باز مي‌گردند. در عين حال هيچ وقت داروهايشان نبايد قطع شود.
او همچنين درباره برپايي كارگاه‌هاي هنري براي جانبازان بستري در اين مجموعه گفت: بخشي با عنوان كاردرماني طراحي شده است كه كلاس‌هاي نقاشي، صنايع دستي و ... دارد، اما در كنار آن وظيفه داريم تا اين شوق و رغبت را براي اين افراد ايجاد كنيم تا به سمت اين كارگاه‌ها هدايت شوند زيرا اگر به ميل خودشان باشد دوست ندارند از اين محيط بسته پا فراتر بگذارند.
ميرابي اضافه كرد: ما وظيفه داريم انگيزه را در اين افراد ايجاد كنيم و قطعا حضور در چنين كارگاه‌هاي براي آن‌ها تاثير دارد، همان طور كه براي ما و فرزندانمان نيز حضور در محيط هنري تاثيرگذار است و باعث مي‌شود جريان فكري‌مان را به سمت ديدگاه‌هاي مثبت سوق دهيم و زمان منفي را از آنها بگيريم.
ديدن‌ها كه تمام مي‌شود ،وقت رفتن است و تك و توك جانبازي كه در حياط ايستاده‌اند بارها و بارها تشكر مي‌كنند و ما به مسير اول خود باز مي‌گرديم....