ظاهرا این قانون فقط برای کنار زدن سیلویوبرلوسکونی از سمت ریاست باشگاه آث میلان طراحی و تصویب شده است، قانونی که تصریح می‌کند نخست‌وزیر نباید شغل دیگری داشته باشد.
برلوسکونی پس از 18 سال موفقیت بار از این سمت کنار می‌رود و سن‌سیرو یا همان جوزپه‌مه آتزا را با اشک و آه ترک می‌کند: «برای من خیلی سخت است در این 18 سال هیچ باشگاهی در سطح جهان به اندازه میلان جام به دست نیاورد. من فقط می‌توانم به کاری ‌که اینجا انجام داده‌ام افتخار کنم.» بسیاری از این موفقیت‌ها مرهون هوش او در خرید بازیکن و شیطنت‌ها و دخالت‌های گاه و بیگاه وی در امور فنی تیم بود. برلوسکونی وقتی می‌دید که مربی تیمش با وجود ارائه یک سیستم تدافعی در نتیجه‌گیری موفق عمل نمی‌کند، شخصا وارد عمل می‌شد و دستورات تاکتیکی را صادر می‌کرد. او در 2 سال اخیر دست کم 3 بار به آنچلوتی تاکید کرد که با یک مهاجم بازی نکند و 2 مهاجم را به صورت همزمان در ترکیب به کار گیرد. بولوسکونی از سال 1986 در حالی که میلان در کانون یک بحران واقعی قرار داشت، وارد این باشگاه شد و به کمک آریگوساکی یکی از موفقترین تیم‌های باشگاهی تاریخ را راه‌اندازی کرد. ساکی در آن زمان مربی گمنامی‌بیش نبود. از آن زمان تاکنون میلان 22 جام مختلف را از جمله 7 عنوان لیگ ایتالیا، 4 جام لیگ قهرمانان اروپا، 2 جام بین قاره‌ای، یک جام حذفی، 4 قهرمانی سوپر جام اروپا و 4 سوپر جام ایتالیا به چنگ آورد.
نخست وزیر را از میلان کنار زدند
سيلويو برلوسكوني نخست وزير ايتاليا از سمت رياست باشگاه ميلان كنار كشيد.
قانون جديد براي پايان دادن به كشمكش هميشگي و دروني برلوسكوني ميان قدرت سياسي او و امپراتوري تجاري‌اش طراحي شد و سرانجام تصميم تاريخي گرفته شد؛ بيليونر ايتاليايي بايد از صندلي ميلان جدا مي‌شد. كاپيتان پائولو مالديني بيشتر از ساير ميلاني‌ها با برلوسكوني آشنا است. او در اين باره به Gazzetta dello Sport گفت: «حتي اگر اين كناره‌گيري به معناي جدايي كامل از باشگاه نباشد، تصميم بسيار دردناكي براي برلوسكوني بود. بي‌ترديد او هميشه نزد ما خواهد بود. براي برلوسكوني ميلان يك شركت تجاري براي پول درآوردن نبود، او عاشقانه باشگاه را دوست داشت.»
اگر دست و پنجه نرم كردن با سيلويو برلوسكوني نخست وزير ايتاليا در سياست سخت است مي‌توان از شكست او در جهان فوتبال لذت برد! ساندرو باتيستي، سياستمدار حزب مخالف برلوسكوني (چپ مياني مارگريتا) در اين باره گفت: «كناره‌گيري برلوسكوني پايان يك كمدي بود و گواه روشن ناكامي قانون «تضاد ميان علاقه‌ها» است. اين قانون در نفوذ و قدرت نمايي علاقه‌هاي اصلي و ابتدايي شخصي كه هنوز در دستان او است، نقشي ندارد.»
جانشين سيلويو برلوسكوني معرفي نشده است. روزنامه‌هاي ايتاليايي نوشتند پير سيلويو پسر نخست وزير رئيس ميلان مي‌شود. او اكنون دست راست برلوسكوني در امپراتوري رسانه‌اي میدیاست است.
شايد پس از سيلويو برلوسكوني، آدريانو گالياني دومين قرباني ميلان باشد. قانون جديد تضاد ميان علاقه‌ها به سران سياسي و ورزشي اجازه نمي‌دهد همزمان در دو سازمان مدير باشند. نايب رئيس باشگاه ميلان، رئيس ليگ ايتاليا نيز هست كه دو دسته برتر فوتبال اين كشور را برگزار مي‌كند.
برلوسكوني شركت‌هاي فراواني دارد؛ اما هيچ يك را به طور مستقيم اداره نمي‌كند. براي همين او از رياست باشگاه ميلان كنار رفت تا امپراطوري تجاري خود را از دست ندهد.
اعضاي سياسي دولت ايتاليا نمي‌توانند مالك شركت‌هاي تجاري باشند، برلوسكوني نخستين قرباني قانون جديد بود.
سخنگو باشگاه ميلان در اين باره به خبرگزاري ANSA گفت: «سيلويو برلوسكوني با توجه به قانون 2004/215 استعفا داد.»
با بازگشت به سياست در می‌2001، ثروتمندترين مرد ايتاليا تمام رقيبان تجاري خود را شكست داد. سال گذشته او دست نيافتني‌ترين مرد كره خاكي بود. 71/7 بيليون يورو سهام نخست وزير ايتاليا بود.