پایان سال 2004 و آغاز سال 2005 دو مقطع زمانی کاملا متفاوت برای فرانچسکو توتی بود. او سال 2004 را با ناکامی آغاز کرد و با ناکامی ادامه داد؛ اما به یک پایان خوش رسید. کاپیتان 28 ساله رم در تابستان سال گذشته به خاطر پرتاب آب دهان به بازیکن تیم ملی دانمارک در جریان رقابت‌های یورو 2004 بقیه مسابقات این جام را از دست داد و به عنوان عامل اصلی حذف تیم ملی ایتالیا از این تورنمنت معرفی شد.
آ‌اس‌رم به همراه او سال فاجعه‌آمیزی را طی کرد. خروج فابیو کاپلو که وی از آن به خیانتی بزرگ یاد کرد با ورود و خروج سه مربی دیگر همراه بود.
با همه اینها، توتی سال 2004 را با شیرینی یک رکورد جالب به پایان برد. او در آخرین بازی رم در پیروزی 5-1مقابل پارما با به ثمر رساندن 2 گل، تعداد گل‌های خود را در سری A به عدد 108 رساند.
این عدد یعنی یکی بیشتر از رکورد روبرتو پروتزو گلزن افسانه‌ای تیم محبوب پایتخت که در فصل 84-1983 به ثبت رسید.
پروتزو گل 107 خود را در دیدار نهایی جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا مقابل لیورپول به ثمر رسانده بود. توتی درباره این رکورد به مجله یوفا می‌گوید: «واقعا فراموش نشدنی است. من این شادی را تا پایان عمر حفظ خواهم کرد». توتی تمام دوران بازی‌اش را با همین پیراهن تجربه کرده است. او یکی از وفادارترین بازیکنان اروپایی است، هر چند که اخیرا غرولند‌هایی مبنی بر ترک تیم محبوبش را به زبان آورده است. او سال 2005 را با تلخی آغاز کرد.
شکست تحقیر آمیز 3-1 در داربی دلاکاپیتاله برای وی شکستی مضاعف به حساب می‌آید.
توتی پیش از داربی رم یک نزاع شفاهی را با پائولو دی کانیو کاپیتان لاتزیو به راه انداخت و در عمل در این جنگ شکست خورد.
بدبختی او اینجا بود که پائولودی کانیو به تنهایی بار پیروزی تیمش را در این مسابقه به دوش کشید. توتی کاپیتان حریف را تحقیر کرده و گفته بود: «بت هواداران لاتزیو را نمی‌شناسم».
با این حال، توتی حاضر نیست تلخی اینگونه شکست‌ها را با شیرینی آن شب به یادماندنی عوض کند. شب باشکوهی بود. توتی تی‌شرت را که روی آن عدد «107» چاپ شده بود، زیر پیراهن اصلی تیم برتن کرد و پس از گل اولش به پارما پیراهن رویی را از تن درآورد.
پایان مسابقه صحنه هجوم هواداران به سمت او بود. کودکان و نوجوانان زیادی با پوشیدن پیراهن شماره 10 توتی او را دوره کردند. توتی درباره تهدید به جدایی از رم می‌گوید: «دوست دارم و امیدوارم برای همیشه اینجا بمانم و گل‌های بیشتری بزنم؛ اما برای ماندن شرط دارم.
تیمی که در آن بازی می‌کنم، باید توانایی رقابت با مدعیان لیگ را داشته باشد.» او بازیکن جاه‌طلبی است؛ اما حاضر نیست برای ارضای حس برتری‌جویی پیراهن تیمی به جز آ‌اس‌رم را در ایتالیا به تن کند: «مطمئن باشید که به هیچ تیم ایتالیایی نخواهم رفت».
مقصد احتمالی بعدی او رئال مادرید یا یک تیم دیگر خارجی است.
پیش از وی بازیکنان زیادی بودند که به عنوان پرچم باشگاه‌های خود شناخته می‌شدند؛ اما در مقطعی مجبور به خیانت به این پرچم شدند.
گابریل باتیستوتا که تندیس بزرگش در شهر فلورانس نصب شده بود، حتی پس از ترک تیم فیورنتینا با پیراهن تیمی دیگر – آ‌اس‌رم – به تیم محبوب سابقش گل زد و اشک ریخت، این جبر فوتبال است. در قانون طبیعت فوتبال استثناهای محدود و معدودی وجود دارد؛ اما مطمئنا بازیکنی مثل فرانچسکو توتی یکی از این استثناها نخواهد بود.
کودک بزرگ – لقب توتی – در 15 مسابقه این فصل تاکنون 10 گل به ثمر رسانده است. بازی او از زمانی که در سال 1993(16 سالگی) اولین گلش را در بازی با تیم فوجیا ثبت کرد، تغییر زیادی کرده است.
این سیزدهمین فصل پیاپی است که این بازیکن در ترکیب آ‌اس‌رم در رقابت‌های سری A ظاهر می‌شود. توتی می‌گوید: «من منتظر علایمی از سوی باشگاه هستم که متقاعد شوم آنها برای آینده برنامه دارند. معتقدم که این شهر لیاقت قرار گرفتن در کورس قهرمانی را دارد».
روز لاسنسی، مدیر باشگاه رم و دختر فرانکو سنسی – رئیس باشگاه – به هواداران اطمینان می‌دهد که توتی در رم خواهد ماند: «او می‌خواهد عضو تیمی بزرگ باشد. بنابراین ما هم سعی می‌کنیم که هر کاری از دستمان بر می‌آید برای ساختن یک رم بزرگ انجام دهیم تا او را متقاعد کنیم این جا بماند».
این یعنی یک بازیکن بزرگ، بازیکنی بزرگتر از تیمی که در آن عضویت دارد. مسئولان و هواداران این باشگاه حاضرند به خاطر حفظ کردن او یک تیم بزرگ بسازند، تیمی در حد و اندازه‌های او.
رم بزرگ می‌شود، نه به این دلیل که «باید» بزرگ باشد، فقط به این خاطر که توتی «می‌خواهد» در تیم بزرگی بازی کند.