سخنرانی روز سه شنبه خانم رايس در پاريس و کل سفر او به اروپا و خاورميانه، پايتخت های اروپايی را نسبت به آغازی تازه در روابط ميان آمريکا و اروپا اميدوارتر کرده است. به نظر می آيد ديپلماسی، می تواند جادو کند و مسافرت يک هفته ای خانم رايس نيز سحرانگيز بوده است. در پاريس وزيران امورخارجه آمريکا و فرانسه متعهد شدند که مشاجرات تلخ اخير را کنار را بگذارند. اما ناظران خاطرنشان می کنند که اساسا آمريکايی ها و فرانسويان معتقدند که طرف مقابل بايد ضمن تغيير موضع، امتياز بدهد تا آشتی صورت بگيرد. خانم رايس اعلام کرد که آمريکا آماده است "دستورکار مشترکش" با اروپا را پيگيری کند، ولی ايالات متحده نيت خود را برای بسيج کاملتر اعضای پيمان آتلانتيک شمالی، ناتو، جهت اجرای سياستهای کنونی اش در عراق و افغانستان تغيير نداده است. اما نشانه هايی ديده می شود مبنی بر اين که فرانسه کماکان مخالف اين موضوع است.
بنا به گزارشهای دريافتی از فرانسه، ژاک شيراک، رييس جمهور اين کشور هفته گذشته در ديدار با گروهی از سناتورهای آمريکايی دوباره دست روی موضوع حساسی گذاشته و گفته است که آمريکا بايد بپذيرد که در جهانی "چند قطبی" زندگی می کند و بايد ديدگاههای مخالف را مدنظر بگيرد. از قول يکی از سناتورها گفته شده است: "آقای شيراک در مورد عراق می خواهد يک پايش را در ساحل نگه دارد و ديگری را در قايق، تا اگر قايق راه افتاد، فرصت را از دست نداده باشد." به هر حال رابطه اعضای ناتو بسيار بهتر شده است. خانم رايس هفته پيش در ديدار با گرهارد شرودر، صدراعظم آلمان، از اين کشور برای آموزش پليس عراق در اردوگاهی در يکی از کشورهای عربی خليج فارس تمجيد کرد. پيشرفت واقعی می تواند بصورت اقدامات عملی و مشترک آمريکا و اروپا در پيشبرد روند صلح خاورميانه شکل بگيرد، اما از آنجا که اتحاديه اروپا و آمريکا بايد تصميمات دشواری درباره ايران، چين و آينده ناتو اتخاذ کنند، دو طرف در فاصله دو هفته مانده به سفر جورج بوش به اروپا جهت تحکيم ائتلافهای ديرينه، همچنان بين رفاقت و رقابت گرفتار شده اند.