ما هر ساله در روز سیزده فروردین، طبق سنتی که نمی‌دانیم از کجا آمده، به سبزترین و باطراوت‌ترین محیط اطراف زندگیمان می‌رویم و مراسمی ‌را به جا می‌آوریم که سیزده به در نامیده می‌شود.
در اساطیر ایران، عمر جهان هستی 12 هزار سال پیش‌بینی شده است. به اعتقاد ایرانیان باستان، پس از این دوره، جهان بسته می‌شود و انسان‌ها که وظیفه شان، جنگ علیه اهریمن است، با سپری شدن این 12 هزار سال و ظهور سوشیانس (ناجی موعود) سر انجام به پیروزی و ظفر می‌رسند.
عدد 12 از آن زمان یا پیش از آن نزد ایرانیان، مقدس بوده است. شاید آنان عدد 12 را از بروج دوازده گانه سال، گرفته باشند.
به این ترتیب، در تقویم ایرانی، نخستین دوازده روزسال، "جشن زایش انسان‌ها"، تمثیلی از 12 هزار سال زندگی و نبرد با اهریمن است و روز سیزدهم تمثیلی از هزاره سیزدهم و آغاز رهایش از جهان مادی است. به همین دلیل نیز، روز سیزدهم که در واقع نمادی از زندگی انسان‌ها در پردیس است، متعلق به ستاره باران انگاشته می‌شد، زیرا نزول باران بهاری باعث سر سبزی و طراوت زمین شده و نمایه‌ای از بهشت را به وجود می‌آورد. این اعتقاد در ایران باستان موجب می‌شد، سیزدهم نوروز، روز ویژه طلب باران بهاری برای کشتزارهای نودمیده، انگاشته شود.
در این روز، از دیر باز مردم ایران به دشت و صحرا می‌رفتند تا با شکست دیو خشکسالی، گوسفندی برای فرشته باران، قربانی کنند تا این فرشته کشت‌های نو دمیده را از باران سیراب کند.