رئیس سازمان بهزیستی در گفت‌و‌گو با یکی از نشریات فرموده‌اند که 30 هزار کودک خیابانی در جمعیت 70 میلیونی زیاد نیست... عجب، ما تا به حال فکر می‌کردیم یک کودک خیابانی هم در مملکتی که روی گنج بنا شده و روز به روز هم به لطف الهی قیمت نفت سیر صعودی‌اش را طی می‌کند زیاد است و مهمتر از آن حقیقتا تا به حال نمی‌دانستیم که کشورمان فقط 30 هزار کودک خیابانی دارد! قطعا این کودکان در خوش‌بینانه‌ترین حالتش فقط 2 عضو وابسته یعنی پدر و مادر دارند و در نتیجه 30 ضرب در 30 می‌شود 90 هزار موجود و مولود معلول اجتماع که حتما 90 هزار نفر هم در چشم ریاست محترم بهزیستی کشور با مناعت طبعی که دارند قطعا ناقابل می‌نماید.
ایشان قبل از این که این 30 هزار کودک را ناچیز و ناقابل جلوه دهند این توضیح را برای خوانندگان و مخاطبان دل نازک ارائه داده‌اند تا مبادا خاطر کسی از این آسیب اجتماعی آزرده شود: «... این مسائل در همه جای دنیا وجود دارد، مثلا حدود 10 -11 میلیون کودک فراری و دختر فراری در فیلیپین و هندوستان وجود دارد...» بدون این که بخواهیم ایشان را به کلی‌گویی و ارائه آمار غلط متهم کنیم و با فرض این که این آمار دقیق و صحیح است اول از ایشان می‌پرسیم که اولا آیا همه جای دنیا یعنی فیلیپین و هندوستان؟ و دوم این که چرا همه جای دنیا را کشورهای دیگر که ثروتی به مراتب کمتر از ایران دارند و به تناسب جمعیت یک دهم کودکان فراری ما را هم ندارند مثال نمی‌زنند؟ و سوم چرا باید جمعیت 70 میلیونی را برای توجیه 30 هزار کودک خیابانی که اکثریت آنها در تهران پرسه می‌زنند به رخ بکشیم؟
آقای دکتر راه چمنی قطعا اطلاع دارند که معنی کودک خیابانی و آینده‌ای که برای آنان رقم می‌‌خورد و می‌تواند خود منشا و موجد آسیب‌های بعدی باشد، چیست؟ گذشته از این نکته مهم که وضعیت اجتماعی و نگرش به نحوه زیست و جهان‌بینی هندی‌ها با ایرانی‌ها زمین تا آسمان تفاوت دارد و به هیچوجه نمی‌توان کودکان خیابانی آنها را با ایران مقایسه کرد. باید به رئیس محترم سازمان بهزیستی عرض کنیم که ما می‌پذیریم یا ناچاریم که بپذیریم که این تعداد یعنی 30 هزار کودک ناچیز است، اما آیا شما تضمینی می‌دهید که این رقم افزایش پیدا نکند یا این که در مصاحبه بعدی با اشاره به نرخ رشد جمعیت، افزایش کودکان خیابانی را در مقایسه با بنگلادش و اوگاندا و... امری عادی و طبیعی جلوه خواهید داد؟