دکتر محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهور جدید ایران، کارش را رسما شروع کرد. با رای مردم ایران شد رئیس منتخب. کسی که از امروز به بعد می‌توانیم حداقل برای 4 سال، او را مخاطب اصلی خواسته‌هایمان قرار دهیم. خواسته‌هایی که اگر رنگ و بوی منطقی داشته باشند، برآیندشان می‌شود رشد ایران، چه در عرصه خاورمیانه و چه در عرصه جهانی.
سال‌هاست که از معضل فرار مغزها حرف می‌زنیم. سال‌هاست که نفرات اول دانشگاه های بزرگ کشور، هنوز مدرک لیسانس و فوق‌لیسانس را دریافت نکردند که دعوتنامه دانشگاه‌های بزرگ دنیا روی میز تحریر منزلشان است. بعد هم جلسه ای با نماینده فلان دانشگاه در لابی فلان هتل و بعد ... سناریو زیاد هم پیچیده نیست.
بعد، این ما هستیم که حسرت می‌خوریم. چون به طور اتفاقی، نام و عکس هم دانشگاهی خود را به عنوان رئیس فلان انستیتو در آمریکا، کانادا، استرالیا یا هر جای دیگر می‌بینیم. حسرت می‌خوریم که چرا نتوانستیم میزبان کسی باشیم که امروز یکی از ارکان بزرگترین سازمان هوایی جهان است. چرا او باید اطلاعاتی را که در دانشگاه‌های ایران به دست آورده، در اختیار دیگران قرار بدهد. تنها می‌توانیم دلمان را خوش کنیم به حلوا حلوا کردن و شیرین شدن دهان از این راه.
آقای احمدی‌نژاد شما که یکی از محورهای دولت آینده را عدالت برشمردید، در این زمینه لطفا عادل‌تر از بقیه دوستان باشید. این عین بی عدالتی است که ما هزینه بزرگ شدن مغزی را با مالیات‌هایمان بپردازیم و او چون مروارید گردن‌آویز کسان دیگر باشد. این خواسته زیادی نیست که ما از شما داریم. ایران سربلند و آباد که مدینه فاضله هر ایرانی وطن دوست است، فقط به دست خود ایرانی ساخته می‌شود. چون این من هستم که فرهنگ دیگری را درک می‌کنم و بیگانه از این فرهنگ چیزی نمی‌داند. هیچکس، دقیقا هیچکس تا این لحظه کار خاصی برای رفع این معضل انجام نداده. حتی پیشنهادهایی هم که شده، آنقدر کودکانه به نظر می‌رسد که جای تامل و تعمقی باقی نمی‌گذارد.
امیدواریم وقتی شما سال بعد، همین روز مشغول ارزیابی کارنامه یک سال فعالیت خود هستید، هیچ فارغ‌التحصیلی، چمدان به دست به قصد ترک وطن در فرودگاه نباشد.