یکی از گزارشگران تلویزیون در جمعی دوستانه می‌گفت: "یکبار با چند تا از بچه‌ها قرار گذاشتیم که برویم و از جوان‌ها درباره مسائل پزشکی سوال کنیم. دنبال این بودیم که ببینیم چند نفر از آنها، جرات می‌کنند که بگویند اطلاعی در این زمینه ندارند. رفتیم جلوی دانشگاه تهران و از هر عابری که جوان بود، پرسیدیم. به نظر شما دلیل سکته قلبی به لحاظ مسائل پزشکی چیست؟ جالب بود که ما از 50 نفر این سوال را پرسیدیم و حدود 4 ساعت وقت صرف کردیم. از این 50 نفر فقط 3 نفر گفتند که اطلاعی ندارند و بقیه شروع کردند به اظهارنظر کردن! یکی می‌گفت، اگر ورزش نکنید، قلب پیر می‌شود و نمی‌تواند خون را پمپاژ کند. دیگری از تاثیر قرص‌هایی می‌گفت که اسمشان را هم نمی‌دانست. واقعا چرا درباره چیزی که اطلاعی از آن نداریم، اظهار نظر می‌کنیم؟"
آن روز نتوانستم جواب آن دوست را بدهم. تا این که همین بلا به گونه‌ای دیگر سر خودم آمد. برای کاری به یکی از نقاط پایین شهر رفته بودم که متوجه شدم آدرس را گم کردم. مانده بودم که از کدام طرف بروم که برسم کوچه جوادی. نرسیده به 20 متری جوادیه از چند تا جوان پرسیدم که کوچه جوادی، آن طرف‌ها کجاست؟ فکر می‌کردم اگر ندانند، می‌گویند نمی‌دانیم و اصطلاحا مرا سر کار نمی‌گذارند. یکی از آنها گفت، آخرین کوچه در همین خیابان جوادیه! به آن آدرس رفتم، اصلا انتهای خیابان جوادیه کوچه‌ای وجود نداشت!
القصه. یک ساعتی آن دور و برها گشتم تا این که فهمیدم. کوچه جوادی، صد متر عقب‌تر از آنجایی بوده که همان چند تا جوان را دیده بودم. اساتید روزنامه‌نگاری شاید روی این موضوع بیشتر از هر کس دیگری حساس باشند که تا منبع و اطلاعات خبری، تایید نشده باشد، از آن استفاده نمی‌کنند. ولی ما چقدر آسان نسبت به هر چیزی که اطلاع نداریم، اظهارنظر می‌کنیم و می‌شویم یک پا کارشناس.
این اظهارنظرها یک جایی کار دست آدم می دهد. یادم هست یکی از گوینده‌های رادیویی، وقتی دید کارشناس سینمایی برنامه نیامده، شروع کرد به حرف زدن درباره خصوصیات آثار "استیون اسپیلبرگ" کارگردان بنام هالیوود بعد گفت، فیلم "باشگاه مشت‌زنی" وی بی‌نظیر است. بیچاره "دیوید فینچر" که فیلمش را به نام دیگری ثبت کردند!