هواداران چلسی و آرسنال، در آستانه بازی جام خیریه (که هر سال قبل از شروع فصل میان قهرمان لیگ و قهرمان جام حذفی برگزار می‌شود)، ممکن است درباره تمنای‌شان برای پیروزی در این بازی تجدیدنظر کنند. موفقیت در این دیدار سنتی، لزوما به معنای جام در فصل پس از آن نیست.
بالا بردن جام قهرمانی مسابقه خیریه، شاید در وهله اول، شروعی خوب برای فصل به شمار بیاید اما در بسیاری از اوقاعت، این سینی براق تنها جام تیم برنده در طول فصل بعد بوده. آرسنال در فصل 4-2003، نمایشی اسطوره‌وار بر جای گذاشت و بدون شکست، قهرمان لیگ برتر شد.
اما آنها این بازی را نبرده بودند. منچستر یونایتد توپچی ها را در ضربات پنالتی با نتیجه 4 بر 3 (قبل از شروع فصل) شکست داده بود.
آن منچستر بزرگ فصل 99-1998 که قهرمان سه جام بود، چطور؟ آنها در این بازی 3 بر صفر برابر آرسنال درهم شکستند. اورتون تنها تیم دیگری است که به این حول و حوش نزدیک می‌شود. آنها لیگ را در 87-1986، پس از این که در جام خیریه با لیورپول یک بر یک مساوی کردند، به خانه بردند.
چرا این باید به یک راز تبدیل شود؟ اساس جدال در جام خیریه، بر مبنای رویارویی برنده لیگ با جام حذفی (یا تیم دوم لیگ، اگر قهرمان لیگ و جام حذفی یکی باشند) است، یعنی مصاف دوتا از بهترین‌های انگلیسی.
منچستریونایتد (12 بار)، آرسنال (8 بار) و لیورپول (7 بار) حضور در این بازی را به پای ثابت پیش فصل‌هایشان تبدیل کرده‌اند. اما چرا قهرمانان فصل بعد، در بسیاری مواقع در این بازی باخته‌اند؟
شاید چون هنوز به آمادگی کامل نرسیده‌اند. اما لیگ تنها 6 روز پس از جام خیریه برگزار می‌شود و تیم‌های حرفه‌ای دیگر باید آماده برگزاری رقابت‌ها باشند. شاید به این دلیل است که به این بازی به چشم یک دیدار دوستانه نگاه می‌کنند. اما 18 کارت زرد و 2 کارت قرمز در 5 سال گذشته می‌گوید تیم‌ها آن را خیلی جدی گرفته‌اند.
دلیلش هر چه باشد، دور از ذهن است که چلسی یا آرسنال، حتی پس از پیروزی در این بازی، با کیفیتی که دارند، در فصل بعد ناکام بمانند. اینجور طلسم‌ها را یک روز باید شکست.