هنوز برانکو روی نیمکت ننشسته بود که گل اول را خوردیم. دوباره ترکیب را در ذهنش مرور کرد ما هم مرور کردیم اوتیمش را تدافعی چیده بود تا از این اتفاقات جلوگیری کند ،اما ... میرزاپور درون دروازه و بعد لشکر مدافعان ایران، رحمان رضایی، محمد نصرتی، یحیی گل محمدی و محمد علوی به صورت تخصصی و البته نوید کیا و زندی در جناحین که قابلیت‏های نفوذ با سرعت بالا ندارند و بیشتر به میانه میدان متمایل هستند. کریمی و نکونام وسط زمین را می‏چرخاندند و بالاخره تک مهاجم تیم ایران وحید هاشمیان.
برانکو صحنه آهسته گل را از مانیتور بزرگ استادیوم تماشا کرد. مدافعان ایران به بهترین شکل ممکن اما اتفاقی توپ را به داخل دروازه هدایت کردند، اما این اتفاق شروع اشتباه عمد و غیر عمد آنها بود.
تیمی که قرار بود در مسابقات دوستانه دست از محافظه کاری‏های نتیجه گرا بردارد و فوتبال زیبایی را که سرمربی وعده‏اش را به ما داده بود ارائه کند، فقط سایه‏ای از یک تیم بزرگ بود. سایه‏ای که بیشتر به یک آشفته بازار می‏ماند که عده ای فوتبالیست آماتور برای اولین بار در کنار هم جمع شده باشند. نیمه اول کره، فوتبال بازی کرد و ما فقط تماشا کردیم. البته بعضی از بازیکنان پا را از تماشای خشک وخالی هم فراتر گذاشتند و در حرکات تاکتیکی کره‏ای‏ها شرکت جستند. سرآمد آنها محمد نصرتی بود، یعنی نقطه اختلاف برانکو با منتفدانش . او اعتماد به نفسش را در رختکن ایران جا گذاشت و وارد زمین شد تا یکی از بدترین بازی‏های تمام عمرش را به معرض نمایش بگذارد. پاس‏های اشتباه، تصمیمات عجولانه، خطاهای مکررو... از نکات بارز بازی او بودند. زوج طلایی نصرتی در این مسابقه محمد علوی بود که برخلاف او 90 دقیقه هم کامل بازی کرد. طول پاس‏های او هرگز بیشتر از 5 متر نشد و هرگاه از این استاندارد خارج می شد به حریف می‏رسید.
شاید تنها صحنه درست و حسابی تیم ایران در نیمه اول روی حرکت انفرادی علی کریمی شکل گرفت و ما می‏توانستیم صاحب یک ضربه پنالتی شویم که توسط داور از آن هم محروم شدیم.
درنیمه دوم و با خروج نصرتی، تیم ایران جان گرفت اگرچه اکثر حرکات تاکتیکی ایران نرسیده به محوطه خطر کره عقیم می‏ماند، اما حداقل ضریب اشتباهات تیم پایین آمد.
حضور کعبی و آرش برهانی هم برای ما کودتا نکرد، علی کریمی از دقیقه 70 به بعد گویا منتظر بود تا ماگات او را از زمین بیرون بکشد(!) و هاشمیان که اینقدر در نیمه اول دویده بود که نمی‏توانست برهانی را در حرکت‏های سریع همراهی کند و بالاخره گل دقیقه 94 که بازهم نقش پای مدافعان ایران در آن موثر بود. این مسابقه هر چقدر که برای ادووکات خوش یمن بود و آبرو منگنه فشار منتقدان برانکو را برایش تنگتر کرد. بازی پر اشتباه تیم ملی و ترکیب بازیکنان ناآماده - چه از نظر روحی و چه جسمانی - جای دفاعی برای ایوانکوویچ باقی نمی‏گذارد. تیم او حداقل آن کیفیتی را که چند ماه پیش و در مسابقات مقدماتی جام جهانی داشت را هم ندارد او خوب می‏داند که قلم‏ها برایش تیز شده‏اند و هرگز جو دوستانه ای در ایران انتظارش را نمی‏کشد. صفحات روزنامه‏های امروز قربانگاه برانکو است و شاید این کوچکترین پاداش برای اشتباهات او باشد.