"جوامع الحکایات" محمد عوفی-آورده‎اند که وقتی یعقوب لیث بیمار بود و طبیبان او را معالجت می‎کردند و نیکو نمی‎شد. طبیبان گفتند: "آنچه ما دانستیم کردیم و صحت نیافتی، اکنون به انفاس بزرگان تقرب کن، مگر که صحت یابی."
شیخ سهل عبدالله تستری را بخواندند و از وی درخواست تا دعایی کند. خواجه دست برداشت و گفت: "خدایا، ذل معصیت او بدو نمودی. عز طاعتی که کرده‎ام به وی نمابی."
در حال یعقوب شفا یافت و رنج از وی زایل شد. بفرمود تا هزار دینار بیاوردند و در پیش شیخ نهادند. شیخ در آن نگریست و گفت: "ما این عزت، به قناعت و ناستدن یافته‎ایم، نه به حرص و گرفتن." پس بفرمود تا عماری خاصه بیاوردند و شیخ را در آنجا نشاند و به خانه فرستاد. در راه خادم او را می‎گوید که "اگر آن مال بستدی و به درویشان دادی نیک بودی". گفت: "بندگان خدای، خدایشان روزی بدهد؛ سهل را با فضولی چه کار!"