«از ماست که برماست» - ابوالحسن بزرگ امید-شاه روزهایی که به شکار نمی‌رفت برتق و فتق امور مملکت می‌پرداخت. وزراء مطالب را به عرض می‌رسانیدند و اختیارات تحصیل می‌کردند. مدتی انیس الدوله منشی حضور بود پس از او امین خلوت، صاحب اختیار این سمت را یافت. عرایض را از نظر همایونی می‌گذرانید، فرمایشات و اراده شاهانه را ابلاغ می‌نمود. چنانچه مطالب حائز اهمیتی بود مطرح می‌شد و حضار عقاید خود را با مراعات این که برخلاف اراده شاه نباشد، ابراز می‌کردند. در این جلسات نایب‌السلطنه و امین‌السلطان اغلب حضور داشتند. سایر وزرا لدی الاحتیاج شرفیابی حاصل می‌کردند.
گاهی جلسه در باغ تشکیل می‌شد و گردش کنان به امور مملکتی پرداخته می‌شد. مطالبی که در این جلسات مطرح می‌شد و در خارج انعکاس می‌یافت موضوع سعادت و ترقی مملکت و اصلاح امور و تنظیم ادارات و تجدید و ابتکار به میان نمی‌آمد. گزارش وزراء این بود که تصدق سر مبارک امنیت در تمام مملکت برقرار و مردم در رفاه نان و گوشت فراوان و ارزان است. پس از آن حکومت فلان ولایت که به فلان داده شود فلان مبلغ تفاوت عمل تقدیم می‌کند.
اعطاء لقب و منصب در مقابل مبلغ تقدیمی از امور جاریه مملکت محسوب می شد. شاه دو نفر مدیر بهره‌برداری داشت یکی صدراعظم و دیگری نایب‌السلطنه. هر دو کوشش داشتند آنچه به هر وسیله مقدور بود به کیسه شاه وارد کنند و به این وسیله توجه شاه را نسبت به خود جلب می‌کردند.
تقدیمی پول طلا بود. همین که کیسه را به حضور می‌گذاشتند، شاه برداشته وزن می‌کرد و با تجربه‌ای که داشت محتوی را تقدیم می‌کرد. سلاطین سلف هر سال مبلغی بر ذخیره خزانه علاوه می‌کردند.