ساخته روبرتو بنینی در تهران، مهم‏ترین اتفاق چند روز گذشته است. این فیلمساز معتبر ایتالیایی همان کسی است.
که به خاطر فیلم «زندگی زیباست» جوایز بسیاری را گرفت که مهم‏ترینش اسکار بود. بنینی همان سالی اسکار را گرفت که مجید مجیدی به واسطه فیلم «بچه‏های آسمان» کاندیدای دریافت جایزه بهترین فیلم خارجی شده بود.
کسانی که اخبار سینمایی را دنبال می‏کنند حتما خاطرشان هست که پس از اعلام نام بنینی، او چه واکنشی نشان داد؛در میان این همه آدم منضبط و شیک و پیک، یکهویی از جا بلند شد و از روی صندلی‏ها رفت رو سن (درست مثل آقای حکمتی در فیلم رگبار) بعد به جای دست دادن و احوال پرسی با مجری، به پای او افتاد و پاچه‏هایش را بوسید.
این آدم عجیب و غریب فیلم‏های عجیب و غریبی هم دارد. «زندگی زیباست» داستان ایتالیایی زمان جنگ است و بنینی نقش آدمی را بازی می‏کند که اعدامی است؛ اما تا پیش از مرگش برای فرزند خود فیلم بازی می‏کند تا او مکدر نشود. روبرتو بنینی و نانی مورتی به همراه جوزپه تورناتوره فیلمسازان معتبر ایتالیا به شمار می‏روند که با آثارشان کم و بیش آشنا هستیم.
فیلم «پینوکیو» دو سال پیش در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. در هفته آینده به بررسی این فیلم خواهیم پرداخت.
«دشت باز» کماکان در حال نمایش است و حوزه هنری هم با برنامه‏هایی که روز یکشنبه آنها را معرفی کردیم به کار خود ادامه می‏دهد. سینما تک موزه هنرهای معاصر این هفته به ترتیب فیلم‏های پیت موندریان (آقای بوگی ووگی) ساخته جانیس ساترلند را پخش می‏کند (روز پنج شنبه)، سپس روز شنبه «رنه ماگریت» ساخته آدرین‏مابن نمایش داده می‏شود که هر دو فرانسوی هستند.
رنه ماگریت همان کسی است که میشل فوکو بر اساس کارهای او، کتاب «این یک چپق نیست» را نوشت.