در ابتداي جلسه، سينايي فيلم خود را مستند داستاني خواند و گفت: اين سبك در دنيا رايج است و حرف تازه‌اي نيست، اما تا اسم من مي‌آيد همه فكر مي‌كنند فيلم مستند است.
وي افزود: با شكافتن نگاه‌هاي صادق هدايت به 3 نگاه مي‌رسيم؛ يكي نسل خود من كه براي ما مثل يك مدل مطرح بود كه فرشيد ابراهيميان نماينده اين نسل در فيلم است، نسل ديگر جوان امروزي كه به موضوع نگاه و كنجكاوي مي‌كند و دچار هيچ نوع درگيري دروني نيست؛ داريوش فائزي از اين نسل در اين فيلم حاضر است.
سينايي تصريح كرد: اين دو قطب داستان ما هستند كه به وسيله‌ پلي كه نويسنده است و نقش آن را مهدي احمدي بازي مي‌كند، نظريه‌هايشان به هم نزديك مي‌شود.
سينايي درباره انتخاب اين بازيگر گفت: من به دنبال افرادي بودم كه علاوه بر بازيگر بودنشان به تيپي كه در ذهنم بود نزديك باشد. اين مسئله‌اي است كه برايم بسيار اهميت دارد و معتقدم نصف راه همين نزديك بودن تيپ به شخصيت فيلمنامه است كه به ايجاد باور در بيننده خيلي كمك مي‌كند، فيلم‌هاي مستندم هم براي همين باورپذير مي‌شود.
اين كارگردان در پاسخ به اين كه چقدر از كتاب‌هايي كه راجع به هدايت نوشته شده استفاده كرده، اظهار داشت: متاسفانه به خاطر عدم آگاهي از نام اين نويسنده سوءاستفاده شده است و اطلاعات غلطي در اين كتاب‌ها به خوانندگان داده مي‌شود. به خاطر همين هم وظيفه‌ خودم ديدم تا فيلمي درباره هدايت بسازم.
وي افزود: ما آنچه در اين فيلم مي‌بينيم بر اساس مستنداتي است كه از كتاب‌ها و فيلم‌هاي او داريم ضمن اين كه دو بار هم خدمت جهانگير هدايت برادزاده‌ اين نويسنده رفتيم و ضمن كسب اجازه‌ اخلاقي براي اين فيلم ايشان هرگونه همكاري با ما كردند.
سينايي يكي از مشكلات اساسي ساخت اين فيلم را برقراري تعادل بين نقش‌هاي داستاني‌ و مستند فيلم دانست و اظهار داشت: نوع حركت را در طول كار با مشورت آقاي احمد‌زاده تعيين مي‌كرديم و با قراردادن صداي وزين و سنگين فرخ نعمتي يك نوع يكپارچگي بين اين بخش‌ها به وجود آورديم.
حبيب احمدزاده، سميرا سينايي، نريمان چايچي، فرشيد ابراهيميان، مهدي احمدي و داريوش فائزي از ديگر حاضران در اين جلسه بودند كه به طور مختصر راجع به فيلم صحبت كردند.