"داستان نامه بهمنیار"-یکی از دوستان قدیم خان مرو چندین ماه هر روز به درخت چناری که در مقابل در خانه‌ وی بود، تکیه می‌داد و به انتظار بیرون آمدن خان می‌ایستاد که شاید در وقت خروج از منزل نگاهش به او افتد و تلطفی در حقش کند. ولی خان ملتفت او نمی‌شد.
تا وقتی که خان از منصبی که داشت معزول گشت و خانه نشین شد. آن دوست به دیدن وی رفت. خان گله کرد که چرا در این مدت از ما یاد نکردی و نزد ما نیامدی، آن شخص چگونگی را نقل کرد. خان گفت: "من در آن وقت چنار جلوی منزل خود را به آن بزرگی و بلندی نمی‌دیدم تا چه رسد به تو که زیر آن ایستاده بودی."