مردی که در میدان تره بار خانی آباد خون به پا کرد و دوستش را با میله آهنی کشت، امروز در دادگاه کیفری تهران به دفاع از خود پرداخت.
در ابتدای رسیدگی به این پرونده که سه شنبه در شعبه 71 دادگاه کیفری تهران به رایست قاضی عزیزمحمدی برگزار شده، رضوانفر- نماینده دادستان – به تشریح کیفرخواست پرداخت: محمد 43 ساله روز اول شهریور 1384 به دنبال درگیری، دوستش جعفر را با کوبیدن چند ضربه میله به سرش از پا درآورد حال با توجه به اعتراف صریح مجرم و همچنین نظریه پزشکی قانونی که علت اصل مرگ را شکستگی جمجمه و آسیب شدید مغز بر اثر برخورد جسم سخت تشخیص داده از محضر دادگاه برای او تقاضای اشد مجازات اسلامی دارم. سپس پدر و مادر جعفر در جایگاه اولیای دم قرار گرفتند و برای قاتل پسرشان حکم مرگ خواستند. همچنین قاضی عزیز محمدی از مهران و پسر عمویش شهرام خواست به عنوان شاهد به تشریح آنچه دیده اند بپردازند. شهرام 32 ساله اظهار داشت: به همراه پسرعمویم سوار ماشین و در حال عبور از میدان تره‌بار بودیم که متوجه درگیری دو نفر شدیم. پسر عمویم به محمد اشاره کرد و گفت: این مرد از صندوق عقب ماشینش یک میله در آورد و با آن به سر و کمر جعفر کوبید.
جعفر هم پیش از آنکه بتواند با چاقویش واکنشی نشان دهد، نقش بر زمین شد و محمد چند ضربه دیگر زد. این شاهد ادامه داد، من و پسرعمویم از محل دور شدیم اما دوباره برگشتیم و محمد را که به سر و صورتش می‌کوبید دیدیم آن موقع از پسرعمویم خواستم به کلانتری برود و به ماموران خبر دهد. گزارش ایسکانیوز می‌افزاید: مهران نیز گفته‌های پسرعمویش را تایید کرد و محمد را عامل جنایت خواند.
نوبت دفاع به محمد که رسید عنوان کرد: جعفر چاقوکش حرفه‌ای بود. او خودش را به کشتن داد و مرا هم بیچاره کرد. جعفر قرص‌های روان‌گردان مصرف می‌کرد و حال عادی نداشت. ما قبلا نیز با هم معامله کرده بودیم و اختلاف حساب داشتیم تا اینکه آن روز بار دیگر درگیر شدیم. جعفر با چاقو به من حمله کرد و سه ضربه زد و فقط برای دفاع از خودم میله‌ای که روی زمین بود برداشتم اما نمی‌دانم به کدام قسمت از بدنش کوبیدم؟!
با پایان حرف‌های مجرم 42 ساله، لطفی – وکیل مدافع- رو به روی رییس شعبه قرار گرفت و توضیح داد: موکل من هیچ نوع پیشینه کیفری ندارد و به قصد جنایت با جعفر درگیر نشده است. بلکه برای دفاع از خودش ناچار شده با میله او را بزند. گزارش ایسکانیوز می‌افزاید: اظهارات محمد، گواهان قاضی عزیز محمدی و چهار مستشارش را به شور وا داشت تا با توجه به مدارک موجود به انشای رای بپردازند.