نخستين جلسه نقد و بررسي فيلم‌هاي بخش مسابقه با حضور «بيژن ميرباقري» به عنوان گرداننده مراسم و كيارش اسدي‌زاده، سامان استركي، موسي عليجاني، پژمان تيمور‌شاش، ابراهيم ايرج‌زاده، مرجان اشرفي زاده، حامد كلاهداري، حامد فارسي كه آثارشان در سانس‌هاي روز نخست جشنواره به نمايش در آمده بود،شامگاه ديروز در سينما فلسطين برگزار شد.
در ابتداي اين نشست «بيژن ميرباقري» از تغيير مضامين فيلم‌ها و گرايش به سمت موضوعات متنوع ابراز خرسندي كرد و گفت: هر سال كه جشنواره را دنبال مي‌كردم از ديدن مضاميني كه گرايش به سوي مگر داشتند رنج مي‌بردم. اما امسال مضامين متنوعي در آثار فيلمسازان ديده شد كه مرهون رشد فيلمسازان است و رشد فيلمسازان به رشد جشنواره كمك مي‌كند.
اين فيلمساز به مقايسه دو بخش سينماي جوان و نوعي نگاه در جشنواره فيلم كوتاه تهران پرداخت و گفت: در بخش نگاه ملي مسايل و مشكلات فني فيلمسازان حل شده است از جمله تصوير‌برداري، صدا‌برداري و حتي نور‌پردازي‌ فيلم‌ها شكل حرفه‌اي تري گرفته است. همچنين در اين بخش فيلم‌ها كمتر از موسيقي انتخابي بهره‌ گرفتند و با توجه به حال و هواي فيلم موسيقي ساخته شده است.
«ميرباقري» جسارت فيلمسازان بخش سينماي جوان را مثال‌زدني دانست و اظهار داشت: در بخش سينماي جوان نسبت به انتخاب مضامين، نوع كارگرداني و بازيگري جسارت بيشتري به خرج داده شده است ولي در بخش نوعي نگاه فيلمسازان به لحاظ اينكه حرفه‌اي تر شده‌اند در استفاده از معنا و مفهوم محتاط‌تر عمل مي‌كنند و اين احتياط كارشان را شسته و رفته كرده است.
كارگردان «همه ما خوبيم» ضمن ابراز اميدواري از روند حركت فيلمسازان جوان در اين دوره از جشنواره گرايش فيلمسازان جوان را معطوف به مفاهيم زندگي و ابعاد مختلف آن دانست و كمتر آن را نااميد كننده تلقي كرد.
«سامان استركي» نيز به عنوان يكي از فيلمسازان حاضر در جلسه فضاي فعاليت در عرصه فيلم كوتاه را مطلوب خواند و گفت: من پيشتر فيلم كوتاه تجربي ساخته بودم و از آنجايي كه فضايي كه بايد فيلم كوتاه در آن تغذيه مي‌شد را مطلوب نمي‌ديدم تصميم گرفتم فيلم بلندم را بسازم اما پس از آنكه دوره جديد آمد و احساس كردم كه فضاي تجربي مناسبي وجود دارد و در جشنواره شركت كردم.
كيارش اسدي‌زاده كه با فيلم پشت سر من در جشنواره فيلم كوتاه شركت كرده است درباره علت انتخاب زندگي يك نابينا براي فيلم كوتاهش گفت: وقتي سر و كارم با نابيناها مي‌افتاد هميشه برايم جالب بود كه بدانم از كسي كه نديده‌اند چه دركي دارند. آنها با توجه به اينكه حجم را درك نمي‌كنند اما در كل از آناتومي هر فردي كه با آن رو به رو مي‌شوند دركي خواهند داشت ولي فاقد درك نور و رنگ هستند.
وي حركات اضافه دوربين در پشت سر من را تعمدي خواند و گفت: براي انتقال حس نابينا بودن شخصيت فيلم و اعمال هرج و مرج به فيلم و القاي فشار عصبي او دكوپاژ و نوع فيلمبرداري به كارم كمك كرد و به اين دليل است كه حركات دوربين تند و غيرواقعي است.
«مرجان اشرفي‌زاده» سازنده فيلم « آن بالا كنار جاده» در پاسخ به اين سؤال كه دغدغه جايزه دارد يا فيلمسازي شخصي‌اش را دنبال مي‌كند گفت: فيلم‌هاي قبلي‌ام چون از نظر زماني بلند بودند به لحاظ توليد فيلم‌هاي سختي بودند به همين دليل احساس كردم مسير درستي براي فيلم كوتاه نيست. من از زمانيكه كار فيلمسازي را شروع كردم آرزويم ساخت فيلم بلند بوده است ولي دغدغه جايزه نداشته‌ام. فقط مي‌خواهم به تعريف درستي از فيلم كوتاه برسم.