«محمدرضا جعفري جلوه» در مراسم ديشب اربعين درگذشت رسول ملاقلي‌پور كه با حضور پرشور اهالي سينما برپا شد، گفت: رسول يك بسيجي بود كه تا اندازه‌هاي يك سينماگر پراحساس و غيرتمند و توانمند قد كشيد و تا اندازه‌اي كه در خور نياز زمانه ما بود باليد.
در مراسم اربعين درگذشت زنده‌ياد رسول ملاقلي‌پور كه توسط جامعه اصناف سينماي ايران (خانه سينما) راس ساعت 19 سه‌شنبه 28 فروردين در فرهنگسراي هنر (ارسباران) آغاز شد، حضور انبوه مسوولان فرهنگي، مديران سينمايي و هنري، سينماگران ايراني و حاضران از اقشار و طيف‌هاي مختلف جلب توجه مي‌كرد.
محمدرضا جعفري‌جلوه، محمدباقر قاليباف، احمد مسجد جامعي، علي عسگري، اميررضا خادم، عليرضا رضاداد، سيد محمدبهشتي، ابراهيم داروغه‌زاده، داريوش مهرجويي، مجيد مجيدي،‌ رضا ميركريمي، رخشان بني‌اعتماد، مجتبي راعي، جعفر پناهي، منوچهر محمدي، بهمن فرمان آرا، سيروس الوند، كيومرث پوراحمد، سيروس تسليمي، پوران درخشنده، امير اسفندياري، فرامرز فرازمند، مسعود رايگان، رويا تيموريان،‌ آتيلا پسياني، جواد طوسي، مسعود كرامتي و... از جمله حاضران در اين مراسم بودند.
در ابتدا پس از تلاوت آياتي از قرآن مجيد، كليپي كه در آن افراد مختلف، از جمله احمد نجفي، مسعود كرامتي، حبيب‌اله كاسه‌ساز، كيومرث پوراحمد، مازيار ميري، اصغر فرهادي، محمدرضا شرف‌الدين، گلشيفته فراهاني، مينو فرشچي و... درباره رسول ملاقلي پور صحبت كرده‌ بودند، پخش شد.
سپس محمدرضا جعفري جلوه معاون امور سينمايي و سمعي بصري وزارت ارشاد روي صحنه رفت و در ابتداي سخنانش گفت: رسول ملاقلي‌پور جلوه و چهره‌اي از سينماي نوين ايران بود كه با انقلاب هويت‌بخش اسلامي جان گرفت.
وي افزود: انقلاب ما دست‌هاي مرده و مايوس را جان داد و ايران را شان و شكلي درخور بخشيد. اين انقلاب يك تحرك تاريخ‌ساز در عرصه‌هاي گوناگون اين كشور به وجود آورد و رسول يكي از كساني بود كه از انقلاب به صحنه آمد و به سخت‌ترين عرصه‌هاي اين كشور، يعني «دفاع مقدس» و «سينما» رفت. آن يكي از خودگذشتگي مي‌خواست و اين‌يكي ذوقي سرشار كه رسول هر دو را داشت.
جعفري جلوه اظهار داشت: رسول يك بسيجي ساده بود كه با يك دوربين عكاسي به جنگ دشمن رفت و لحظات شور و دلهره و مرگ و زندگي را با مستندسازي ثبت كرد. او از اين مرحله تا اندازه‌هاي يك سينماگر پراحساس و غيرتمند و توانمند قد كشيد و تا اندازه‌اي كه در خور نياز زمانه ما بود باليد.
وي در انتها گفت: زمانه ما، زمانه سينماي ملي است.
سينمايي تصويرگر انساني شريف و هويت‌طلب. اين اواخر اميدهاي فراواني به او بود و حالا بسياري از هم‌نسلان او و جوانان پرشور در عرصه سينماي ايران كه قابليت‌هايشان را به ثبوت رسانده‌اند، اكنون در ميدان‌اند و اميد است اين سينما با حضور اينان و الگوهايي چون مرحوم ملاقلي‌پور، الگويي باشد براي منطقه و پذيراي تجربه‌هاي بزرگ‌تر.
سپس، منوچهر محمدي ضمن اشاره به اين كه فيلم نيمه‌تمام مستند ملاقلي ‌پور با نام «شش گوشه عرش» را رضا ميركريمي كامل مي‌كند، گفت: تشكر مي‌كنم از همه كساني كه در اين چهل روز با ما همراه بودند.
حضور سينماگري كه احساس دين به مردم را در آثارش دارد، شايسته چنين مراسمي است. اين سالن شاهد فيلمبرداري آخرين سكانس «ميم ‌مثل مادر» بود. پشت صحنه عجيبي بود چون همه چشم‌ها اشكبار بود و من هم الان حس مي‌كنم كه آقا رسول اينجاست.
در ادامه صحنه‌هايي از پشت صحنه «ميم مثل مادر» كه در همين سالن گرفته شده بود، به روي پرده رفت و حاضران را تحت‌تاثير قرار داد.
در ادامه مراسم، جواد يحيوي مجري مراسم از حضار خواست تا با ميكروفن سيار حاضر در سالن،‌ درباره رسول ملاقلي‌پور صحبت كنند.
ميكروفن، دست به دست بين هنرمندان حاضر در سالن گشت و آنها از فيلمساز فقيد سينماي دفاع مقدس، حرف زدند.
ميكروفن سيار ابتدا دست مجتبي راعي رسيد. او گفت:به نظرم رسول يكي از صادق‌ترين سينماگران ما بود. آخرين باري كه ديدمش خيلي عصبي بود و گله داشت از اين بابت كه جوانان مواد مخدر را مثل آدامس مصرف مي‌كنند.
محسن علي‌اكبري گفت: از سال 62 در حوزه هنري با ايشان بودم. خاطره‌ام سر فيلم پرواز درشب شكل گرفت. جايي كه يك عده افغاني قرار بود سياهي‌لشگر باشند و نقش عراقي بازي كنند. يكي از اين افغاني‌ها به ملاقلي پور گفت: رنگ اسلحه من با بقيه فرق مي‌كند. رفتيم ديديم اسلحه‌اش واقعي است و پر از تير جنگي. رسول خيلي خوشحال شد و گفت به او هديه‌اي بابت اين كار بدهيد.
گلشيفته فراهاني نيز ميكروفن را گرفت و گفت: خودم را در مقامي نمي‌بينم كه قضاوتي راجع به ايشان بكنم. فرصت من هم براي همكاري با ايشان كوتاه بود اما در همين زمان كوتاه حس كردم ايشان كسي است كه اهل شعار دادن نيست و هر وقت سر صحنه انرژي من تمام مي‌شد، ايشان با حرف‌هايش به من انرژي مي‌داد.
هارون يشايائيان گفت: چيزي كه از شخصيت رسول براي من جالب بود، شفافيت شخصيت ايشان بود. يك روز بعد از ديدن فيلم مزرعه پدري به ايشان گفتم: رسول تلقي تو از جنگ چيست؟ گفت: من هيچ تلقي ندارم. من با جنگ زندگي‌ كرده‌ام.
جواد طوسي درباره ملاقلي پور چنين گفت: ويژگي ايشان، اصراري بود كه بر سياهي‌لشگر نبودن داشت. او بدون ‌تظاهر مي‌خواست ديده شود و تاثير بگذارد. روحيه طنزپرداز او كه مبني بر يك تلخ‌انديشي بود بسيار براي من جالب بود.
سيروس تسليمي گفت: با خود فكر مي‌كنم كه اگر رسول زنده بود و شب تجليل او بود، آيا اين همه آدم جمع مي‌شدند. شايد نه! من اميدوارم قدر هنرمندان زنده را بيشتر بدانيم. آخرين بار شب عيد سال گذشته، رسول را در راهروهاي تلويزيون ديدم كه سر چك‌هايي كه از تهيه‌كننده‌ها مي‌گيرد و نقد نمي‌شود، شاكي بود.
سيروس الوند پس از خواندن چند بيت شعر ، گفت: يكبار در مراسمي، قرار بود جايزه كارگرداني را به ملاقلي‌پور اهدا كنم. وقتي مي‌خواستم او را معرفي كنم، گفتم رسول فيلمسازي است كه بوي باروت مي‌دهد و او از اين حرف خيلي خوشش آمد و گفت: باروت براي من چيز مقدسي است. اولين بار عليرضا داودنژاد، ملاقلي‌پور را به من معرفي كرد و گفت: اين آدمي است شبيه امير نادري و اين حرف براي من خيلي عجيب بود. متاسفانه او رفت اما اين يكي ماند و ديدم شوري كه در امير هست در رسول هم هست.خيلي آدم ها مي‌خواهند شبيه خواست اين و آن فيلم بسازند اما رسول همه فيلم‌هايش شبيه خودش بود.
حسين وخشوري مديرمسوول هفته‌نامه سينما، در ادامه گفت: خاطره‌اي كه دارم مربوط به توليد پرواز در شب است كه آن موقع من مدير توليد ارشاد بودم و حرف‌هاي زيادي با هم مي‌زديم. ايشان فرد تنهايي بود. ساعت‌ها در اتاق من مي‌نشست و با من حرف مي‌زد و معلوم بود كه دلش خيلي پر است. ايشان تنها بود. چه در زندگي شخصي و چه در سينما.
نادر مقدس گفت: رسول اين سال‌ها با سال‌هاي قبل خيلي فرق داشت و فيلم‌هايي را مي‌ساخت كه دوست داشت. حيف شد كه رفت و كارهاي مهمي را نكرد. وقتي داشتيم از اهواز به تهران مي‌آمديم، هرچه در زندگي بر او گذشته بود، برايم تعريف كرد. من هم گفتم مي‌خواهم همه اين‌ها را فيلم كنم. رسول خود سينما بود.
در ادامه مراسم، تصاوير صحنه و پشت صحنه از مستند شش گونه عرش به تصوير درآمد كه تدوين آن توسط علي ملاقلي‌پور (پسر رسول ملاقلي‌پور) انجام شده بود.
در ادامه معصومه ملاقلي‌پور (دختر ملاقلي‌پور)، روي صحنه آمد و گفت: ضمن تشكر و خوشامد گويي، مي‌خواهم بگويم كه هميشه در چنين مجامعي بابا در آن بالا صحبت مي‌كرد و مي‌آمد پائين و من دستش را در دست مي‌گرفتم الان ديگر دست او نيست تا من در دست بگيرم. كاش وقتي بود، اين مجلس برپا بود.
در ادامه، اكبر نبوي به روي صحنه آمد و گفـت: از طرف رسول به همه خير مقدم مي گويم. يك نكته در حرف‌هاي برخي از دوستان بود و آن اين كه كاش زماني كه هستيم قدر هم را بدانيم. اگر اين حرف هم حمل بر يك دوستي با رسول نباشد، مي‌گويم چون رسول خيلي تنها بود، لازم بود بيشتر دنبالش مي‌رفتيم. بخش عمده‌اي از اين تنهايي به خاطر روح بزرگش بود كه آرام و قرار نداشت.
وي سپس درباره فيلم مستند خود (ركعتان في‌العشق) گفت: ساخت اين فيلم سخت بود گرچه من از سال 82 از ملاقلي پور تصوير گرفتم اما نتوانستم از تشييع پيكرش فيلمي بگيرم چون به فكر خداحافظي از جنس ديگري بودم. او گفت: اگر نقطه خوبي در اين فيلم هست، كارگرداني خود رسول است.
خستگي و تنهايي يكي از ويژگي‌هاي هر هنرمندي است اما اگر كسي از ته دل بخواهد براي مردم كار كند و تنها باشد، درد اصلي اينجاست.
نبوي ادامه داد: گاهي افرادي با دغدغه‌هاي شخصي مي‌خواهند حرفي بزنند و تنها هستند اما كسي كه با يك تعهد اجتماعي حرفي را مي‌زند، تنهايي او درد بزرگي است. انشاالله كه كسي اين تنهايي را به خودش نبيند.
پخش كليپ ويژه‌اي كه توسط مجيد برزگر ساخته شده، در كنار نمايش فيلم مستندي به كارگرداني علي ملاقلي‌پور(فرزند زنده‌ياد رسول ملاقلي‌پور) از برنامه‌هاي ديگر اين مراسم بود.
جواد يحيوي مجري مراسم گفت: در بخشي از اولين جشنواره شهيد آويني، روز شنبه اول ارديبهشت مراسم بزرگداشت ديگري به پاس مقام هنري رسول ملاقلي‌پور در تالار وحدت برپا خواهد شد. در پايان اين مراسم هدايايي از سوي معاونت فرهنگي هنري شهرداري تهران، بنياد سينمايي فارابي و انجمن سينمايي انقلاب و دفاع مقدس به رسم يادبود به خانواده زنده- ياد رسول ملاقلي پور تقديم شد. آخرين بخش مراسم امشب، نمايش فيلم «ركعتان في‌العشق» ساخته اكبر نبوي در 47 دقيقه بود.
در برپايي اين مراسم، معاونت امور سينمايي و سمعي و بصري وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي، سازمان فرهنگي -هنري شهرداري تهران، بنياد سينمايي فارابي و انجمن سينماي انقلاب و دفاع مقدس، خانه سينما را همراهي كرده بودند.