با بازسازی تئاتر شهر، اگرچه مدتی است كه چراغ تئاتر كم سوتر شده، اما هنرمندان نگذاشتهاند چراغ تئاتر خاموش بماند.
اجراهای مختلف در سالنهای مختلف تهران، سكوت حاكم بر تئاتر را شكست و این روزها، جنب و جوش و گرمی هنرمندان و علاقهمندان و تماشاگران ثابت در تالار مولوی دیده میشود.
ترافیك شدید اجرای نمایشها در تالار مولوی، موجب شد كه نمایش«درس» بعد از ۸ماه كه از برگزاری جشنواره تجربه میگذشت، از اوایل آبان امسال روی صحنه برود به نوشته همشهري كه به دلیل استقبال مردم، اجرای این نمایش تمدید شد .
در كنار تعطیلی تئاتر شهر اجرای مینیمال «درس» باعث شده است كه استقبال خوبی از این كار بشود. اجراهای كوتاه گرچه شاید مجال طرح همه چیز را نداشته باشد، اما همان مسئلهای كه قرار است عنوان شود، راحتتر برای تماشاگر بیان میشود و از سوی دیگر در اجرای كوتاه، كنترل بازی و در عین حال توجه به علایق تماشاگر باعث میشود جاذبه كار بیشتر شود.
در نمایش «درس» شاید مجال طرح همه چیز وجود داشته باشد اما همان مسئلهای كه قرار است عنوان شود راحتتر و قابل پسندتر عنوان میشود. در این اجرا سعی كردیم كمتر از سایر آثار این نویسنده غلو شود و گروه تلاش میكند كه تماشاگر ارتباط بهتری با این نمایشنامه و نمایش بگیرد.
كمبود امكانات گروههای تجربی گرچه به نظر قابل حل میآید اما همواره گریبان آنها را میگیرد و لطمهای بر پیكره تئاتر میزند. در هر حال گروه تلاش خود را كرد تا پیام اصلی نمایش را منتقل كند.
نمایشنامه «درس» اثر اوژن یونسكو، حكایت چالش یك معلم و یك شاگرد است؛ شاگردی كه جهت آموزش علم و دانش، خدمت استاد میرسد، اما هیچ ارتباط و درك متقابلی میان این دو صورت نمیگیرد و این مسئلهای است كه در اغلب آثار یونسكو به چشم میخورد؛ عدم ارتباط میان انسانها.
عمدهترین دلیل انتخاب این اثر به عنوان نمایش صحنهای برایم همین مسئله بوده است.
قرار دادن این موضوع به عنوان دستمایه اصلی كوتاه كردن نمایش در رساندن آن به مدت زمان ۳۰دقیقه و در عین حال حفظ پیكره اصلی متن باتوجه به فضایی رئالیستی و جذابیتهای بصری از جمله تلاشهایی بود كه گروه برای جذابتر كردن این نمایش ارائه دادند، اما قضاوت در میزان موفقیت بر عهده تماشاگران است.
این اجرا كه از نمایشهای برگزیده جشنواره تئاتر تجربه بوده كه روی صحنه آمده، تلاش كرده است با اجرایی پیشرو و خارج از كلیشه اما براساس حكایت اصولی تئاتر، گام بردارد؛ چیزی كه باتوجه به موضوعی بودن اكثر جشنوارههای تئاتری و سفارشی شدن تئاتر میرود كه به فراموشی سپرده شود؛ یعنی تئاتر بر پایه خلاقیت و تفكر مستقل.
| 