از آن وقتي كه يانگوم پا به تلويزيون جمهوري اسلامي ايران گذاشت بسياري از مطبوعات، آشپزها، بوتيك ها و ... از آن زن كره اي پول ها پارو كردند و با نام وي اجناس خود را فروختند اما اينكه جايگاه تلويزيون در اين ميان به چه ميزان بود جاي بحث دارد كه به آن خواهيم پرداخت.
در ابتدا جا دارد به اين مطلب اشاره كنيم كه آيا ايران سوپر استارهاي زني به توانمندي اين زن كره اي ندارد؟ علت اينكه تلويزيون اين چنين موضوعات و برنامه هايي را به خورد بيننده مي دهد و به مطالب ديگر و آموزش هاي ضروري نمي پردازد چيست؟ چرا چاپ كردن تصاوير زنان بازيگر كشورهاي مختلف در نشريات با ممانعت و مخالفت وزارت محترم ارشاد مواجه مي شود اما پوشش سركار بانو يانگوم كه در نيمه شب در رسانه ملي و در مقابل يك مرد مسلمان ايراني مي نشيند هيچ مانع و مشكلي ندارد؟ اگر نشريات ايران زمين هم به طرق ديگر انتشار يابند مثلا نيمه هاي شب توزيع شوند آيا آن وقت هر نوع تصويري از هر هنرپيشه اي مي توان كار كرد؟
در فرهنگ عظيم و كهن ايران زمين آيا زنان زحمت كش، خانواده محور و ... در جامعه نداريم كه به اين كره اي مي چسبيم و از زندگي او بايد الگوبرداري كنيم؟ آيا پروين اعتصامي از زنان جسور و با سواد ايران زمين نيست؟ آيا ده‌بزرگي به عنوان اولين زن خلبان ايراني فردي نيست كه با مشكلات مختلف در حيطه كاري خود ساخت و توانست بر آنها مسلط شود؟
چرا بايد در كشوري با اين همه عظمت و قدمت همچون ايران زمين، داستان ها، مثل ها و نواهاي مادرانه اي كه به خورد كودكان داده مي شود و البته اصالتا ايراني است آنها را به خارچ از كشور سپرده و با رنگ و لعابي ديگر به خودمان برگردانده شود.
چرا ما به اين موارد نمي انديشيم و ديگران براي ما و به جاي ما فكر مي كنند و آنچه را كه مي آفرينند به خورد ما مي دهند؟ چرا جريان فدك فاطمه زهرا(س)، فريادهاي زينب در كربلا، روزه سكوت مريم و چندين و چند داستان زيباي قرآن و مفاهيم معنوي آن بايد در قرآن بماند و كشورهاي غير مسلمان از فاطمه زهرا)س) ندانند كه اين بانوي 18 ساله چه مشكلاتي را تحمل كرد. آيا ما تلاش هاي خود را انجام داده ايم و نتيجه نگرفتيم؟ آيا ما بايد منتظر ساختن فيلمي همچون سيصد باشيم تا بعد از اينكه به ما توهين شد و ايرانيان را قومي وحشي، خشن و بي رحم جلوه دادند، در برابر آنها موضع بگيريم و در صدد فيلم هايي با نام هاي سه هزار و سيصد هزار و ... باشيم؟ آيا ما نمي توانيم با ساختن فيلم هايي به كشورهاي به اصطلاح متمدن اروپايي همچون فرانسه ياد آوري كنيم كه شما همان افرادي بوديد كه معني استحمام رانمي دانستيد بلكه به اين موضوع مي پردازيم و آن را پر رنگ جلوه مي دهيم كه بهترين عطرهاي دنيا در آنجا تهيه و توزيع مي شود.
اگر ايراني هايي كه در ناسا، ياهو و ديگر مكان هاي معروف دنيا مشغول به كار مي شوند، ارزش واقعي و ايراني به آنها داده مي شد آيا حاضر بودند در اين مجامع غريب كار كنند؟
به جاي نشان دادن اين زن كره اي و تبليغ براي او كه البته نمي دانيم چه به جيب رسانه ملي مي رود، بايد به اين امر فكر كنيم كه ايران بايد با اين تمدن و قدمت، فيلم، موسيقي و در كل محصول فرهنگي اي توليد كند كه همه جاي دنيا با افتخار محصول خود را به نمايش در بياورد و به ايراني بودنش افتخار كند.
با توجه به پرداختن به مقوله مظلوميت فرهنگي كه در اين روزها در جامعه مطرح است آيا اين مظلوميت و محجوريت، با نشان دادن يانگوم در كره و خرج كردن هزينه اي كلان براي گروهي و عازم كردن آنها به اين كشور آسيايي مظلوميت از چهره فرهنگي ايران پاك مي شود؟
آيا اين امر منطقي است كه محوطه تئاتر شهر در ايران كه داراي قدمتي تاريخي است به تلي از خاك تبديل شود و اما پاركي كه جواهري در قصر در آن ساخته شد به محيطي فرهنگي تبديل شود و توريست هايي را با بليط‌هاي گزاف به تماشاي آنجا فراخواند؟ آيا ما براي فرهنگ خود تلاش كرده ايم؟
اگر بخواهيم به مقوله فرهنگ و دراين حيطه به مطالب گوناگون كه البته موانع هم كم نيست بپردازيم آيا ما به طور مثال توان اين را داريم كه پشت تكه سنگي آنقدر بايستيم و با تمام قدرت سعي كنيم كه آنرا كنار بزنيم يا بايد تا زماني صبر كنيم كه نيروي از شرق و غرب بيايد و آنرا براي ما كنار بزند واين عمل را آن وقت به نام خود ثبت كنيم و به دنبال اين مسئله هستيم كه آيا اصالت آن فرد ايراني است يا خير؟ همچون سامي يوسف كه با جسارت تمام اصالت خود را انكار مي كند و ما بر آن اصرار داريم و چراهاي ديگر.
در آخر اينكه آيا بعد از كشورهاي مختلف و نشان دادن مهربانيت، صميميت و لطيف بودن زنان آن كشور از جمله تاجيكستان در فيلم شكرانه نوبت به يانگوم جواهري در قصر رسيده است؟ حتما بايد چند وقت ديگر هزينه كنيم و براي رفع مظلوميت فرهنگي، يانگوم را به همراه مابقي عوامل براي صرف قرمه سبزي به ايران دعوت كنيم تا شايد فرهنگ ما از مظلوميت به در آيد!