امير دلاوري بازيگر موفقي که در فيلم "ما چند نفر" توانست توانايي هاي خود را بيشتر از گذشته نشان دهد در هفته هاي گذشته نيز در فيلم "بيداري" که از شبکه سوم سيما پخش مي شود به ايفاي نقش پرداخت.
روزنامه اعتماد مصاحبه اي با وي انجام داده است که در زير مي خوانيد: -تا قبل از پخش مجموعه تلویزیونی «ما چند نفر» کسانی که با تئاتر آشنا هستند امیر دلاوری را صرفاً به عنوان یک بازیگر تئاتر می شناختند و به یکباره در تلویزیون پررنگ تر از گذشته ظاهر شدی و تمرکز تو بر فعالیت تئاتری کمتر شد. در حال حاضر نیز شاهد حضور شما در مجموعه «بیداری» هستیم. می خواهم بدانم این حضور برای درآمد بالاتر بوده یا کسب شهرت؟
نه، این طور نیست. من از سال های ۷۳ ، ۷۴ به عنوان یک بازیگر در تالارهای مجموعه تئاترشهر حضور پیدا کردم و در همان سال ها نیز در سه مجموعه تلویزیونی حضور پیدا کردم که نقش های خوبی نیز بودند تا جایی که در یکی از آنها با نام مجموعه تلویزیونی «ترور» که از سه اپیزود چهارقسمتی تشکیل شده بود، در اپیزود سوم آن نقش اصلی را به عهده داشتم. به هر حال تلویزیون، سینما یا تئاتر برای هر کسی که در آن فعالیت می کند، جذابیت خاص خود را دارد. درست است که من فعالیت خودم را با تئاتر آغاز کردم، خودم را نیز تئاتری می دانم و به آن علاقه مندم اما از همان ابتدا فعالیت سینمایی و تلویزیونی ام را نیز داشته ام و به این شکل نبوده که به یکباره پس از چند سال فعالیت سینمایی یا تلویزیونی داشته باشم.
-قبول داری که طی دو، سه سال اخیر حضور کمرنگ تری در تئاتر داشته یی؟ به نظر من کمتر نشده. مثلاً پارسال در یک پروژه سینمایی و دو پروژه تلویزیونی حضور داشتم، در مقابل نیز در چهار نمایش بازی داشتم.
البته پیش آمده که طی یک سال در هفت نمایش حضور داشته ام و اگر به نسبت آنها بخواهید بسنجید شاید کم کاری محسوب شود. باید توجه داشت که به طور طبیعی وقتی در یک مجموعه تلویزیونی حضور داشته باشم، کمتر می توانم در تئاتر حضور پررنگ داشته باشم ولی تاکنون پیش نیامده که حتی در یک سال نیز اجرای تئاتر نداشته باشم. اما طی سال های اخیر نسبت به گذشته قدری گزیده تر کار می کنم.طی دو، سه سال گذشته که به آن اشاره کردی، کارهایی که دوست داشته ام را در تئاتر انجام دادم و با حسین کیانی و کورش نریمانی که جزء نویسندگان و کارگردانانی هستند که سال ها دوست داشتم با آنها همکاری داشته باشم، کار کردم.نقش های متفاوتی نیز برای من نوشته اند خصوصاً حسین کیانی که در هر سه نمایش اخیرش سه نقش متفاوت برایم نوشت.تاکنون نیز اگر فرصتی دست داده در اجرای دوستان تئاتری ام حضور پیدا کرده ام. مثلاً با پانته آ بهرام در نمایش «آواژیک» و با علیرضا اولیایی در نمایش «سکوت میراث تبار من است» همکاری داشتم.
ولی نقش تو در نمایش های «دن کامیلو» و «شوایک» که با کارگردانی کورش نریمانی اجرا شد خیلی نزدیک به هم بود.
بله، تقریباً یک نقش را در هر دو نمایش اجرا کردم. البته در مورد این تصمیم قدری دودل بودم ولی بعداً دیدم که جواب داد. می خواهم این را بگویم، وقتی سابقه کاری و تجربه هر کس بیشتر شود در مورد پیشنهادات کاری قدرت انتخاب پیدا می کند. من نیز ترجیح دادم با این دو کارگردان که تقریباً جزء یک گروه محسوب می شویم، کار کنم. تلویزیون هم جذابیت خاص خود را برایم دارد و البته قضیه مالی آن نیز خیلی بهتر است.
نمایش های «همسایه آقا» کار حسین کیانی و «شوایک» کار کورش نریمانی که سال گذشته در هر دو نمایش ایفای نقش داشتی را دیدم، مثل همیشه بهتر از نمایش های قبلی در آنها ظاهر شدی. در مجموعه تلویزیونی «ما چند نفر» و «بیداری» نیز بازی شاخصی ارائه کرده یی، اما معتقدم که در صحنه تئاتر بسیار بهتر عمل می کنی. با این نظر موافقی؟
شاید به این دلیل باشد که زمان تمرین در تئاتر بیشتر است. به هر حال در هر زمینه یی که فعالیت و تلاش بیشتری صورت گیرد، موفقیت بیشتری حاصل می شود. بحث دیگری نیز وجود دارد، مبنی بر اینکه برخی از بازیگران جلوی دوربین راحت تر و موفق تر عمل می کنند یا بالعکس، برخی دیگر نیز در هر دو مورد موفق هستند. نمی دانم شاید یک دلیل هم این بوده.
یعنی تو جلوی دوربین راحت نیستی؟ من این طور فکر نمی کنم.
چرا، اتفاقاً راحت هستم. شاید یک دلیل عمده این باشد که در تئاتر نقش های متفاوت تری پیشنهاد شده یا نوشته شده که من توانسته ام برای آن وقت صرف کنم. شاید من بازیگری باشم که با صرف مدت زمان بیشتری برای تمرین بتوانم به نقشم نزدیک شوم و در تئاتر این موقعیت فراهم است در حالی که جلوی دوربین این موقعیت فراهم نیست.
در کشور ما معمولاً یک بازیگر در یک نقش بخصوص کلیشه می شود. با قبول نقش افراسیاب که نقشی منفی است، از کلیشه شدن نترسیدی؟
بله. معمولاً این اتفاق رخ می دهد. پیش آمده که به من گفته اند چهره ات مثبت است یا چهره دوست بازیگری دیگر مناسب نقش منفی است، در حالی که این تفکر چندان درست نیست چرا که ما بازیگریم. وقتی توانایی خود را در ایفای نقش مثبت ثابت کرده ایم بنابراین توانایی نقش منفی را نیز داریم.من در مجموعه های تلویزیونی زیادی حضور داشته ام اما بنا به دلایل مختلف همچون زمان پخش مجموعه تلویزیونی موردنظر یا به دلیل اینکه شاید من خوب بازی نکرده ام و... چندان مطرح نشده است ولی نکته قابل توجه اینکه تا دو سال قبل تمام نقش هایم مثبت بود، تا اینکه در مجموعه تلویزیونی «پایان نمایش» به کارگردانی بهمن زرین پور در نقش منفی ظاهر شدم. در حالی که همگی عوامل معتقد بودند چهره من برای نقش های مثبت مناسب است ولی با اطمینان آقای زرین پور این نقش به من محول شد که نتیجه کار نیز مطلوب بود.
نقش افراسیاب دومین نقش منفی بود که تاکنون در مجموعه های تلویزیونی ایفا کردم و نسبت به سایر کارهایم بیشتر دیده شد و پس از آن نیز مدام نقش های منفی به من پیشنهاد می شود.
حالا به این نقش ها تن داده یی یا خیر؟
خیر. تن نداده ام. در حال حاضر بازی من در مجموعه تلویزیونی بیداری به کارگردانی بهرام عظیم پور در حال پخش است. این خیلی خوب است که کارگردان یک مجموعه به بازیگر اطمینان کند و پیشینه او را درنظر بگیرد که آیا صرفاً در نقش منفی توانایی دارد یا اینکه توانایی ایفای نقش های متفاوت را دارد و خوشبختانه این اتفاق در مورد بهرام عظیم پور و محمدعلی سجادی رخ داد که البته پیش از این نیز با آنها کار کرده بودم و کارهای مرا نیز دیده بودند.متاسفانه معمولاً اگر بازیگری نقش منفی یا مثبت را خوب بازی کند،
همان نقش به او پیشنهاد می شود که البته این نیز پیش می آید بازیگری که نقش مثبت را خوب بازی کرده به انتظار پیشنهاد نقش منفی می ماند و فید می شود، برخی اوقات نیز کوتاه می آید و چاره یی ندارد چرا که اگر نقش های پیشنهادی را بازی نکند از عرصه دور می ماند.
با توجه به انتخاب بازیگران دو مجموعه ما چندنفر و بیداری که خودت در آنها بازی داشته یی از بین تئاتری ها فکر می کنی بار دیگر قرار است سینما و تلویزیون به بازیگرانی که از تئاتر آمده اند روی آورد؟
به نظر من این تمایل به نتیجه حاصل از اثر بازمی گردد. فکر می کنم تجربه به آنها ثابت کرده که همکاری هنرمندان تئاتر و هنرمندان سینما محصول خوبی را به وجود می آورد تا اینکه از داخل خیابان بازیگران شان را انتخاب کنند. در نظر بگیرید که یک بازیگر تئاتر سال ها روی بدن، بیان، میمیک صورت و... کار می کند و نقش های متفاوتی را تجربه می کند حالا با قدری کار کردن روی او موجب اثری مطلوب می شود تا اینکه فردی را از داخل خیابان برای حضور در یک فیلم سینمایی انتخاب کنند.
عوامل یک اثر نیز بسیار مهم است، شما فرض کن در یک پروژه دستیار یا سایر عواملی که در نظر گرفته می شود از بین هنرمندان تئاتر باشد و کارگردانان به این هنرمندان اطمینان کنند که فیاض موسوی و آقای سجادی این اطمینان را داشته اند چرا که با تئاتر آشنایند و صرفاً به گیشه خود فکر نمی کنند و معتقدند اگر یک اثر خوب باشد گیشه مناسبی نیز خواهد داشت.