بيست و ششم ديماه، سالگرد يك رويداد مهم و فراموش نشدني در تاريخ انقلاب اسلامي است، روزي كه ملت ايران پس از سالهاي متمادي براي نخستين بار شاديكنان به خيابانها ريختند و فرياد شور و شعف از همه سو به پاخاست و عطر آزادي همچون نسيمي خوش، فضا را آكنده ساخت، آن روز، روز فرار «محمدرضا شاه» از كشور بود.
26 ديماه يك بار ديگر از راه رسيد و خاطره شيرين فرار ننگين «محمدرضا پهلوي» شاه خائن ايران در سال 1357 را در اذهان نسل پرشور و ايثارگر انقلاب زنده كرد.
شاه كه سالها تحت حمايت اربابان آمريكايي خويش و باتكيه بر اريكه سلطنت، كشور را تحت سلطه گرفته و عرصه تكتازي و غارتگريهاي خود قرار داده بود، سرانجام فرار را برقرار ترجيح داد و مجبور به ترك ايران شد. پادشاهي و سلطنت به عنوان موهبتي الهي و از طريق ارث تحت حمايتهاي امپراتوري انگليس به وي تفويض شده بود. وي طي سالهاي سلطنت خود از هيچگونه جنايتي دريغ نكرد و ضمن ترويج فساد و ايجاد رعب و وحشت، دلاورمردان بسياري را در زندانها تحت شكنجه قرار داده يا به شهادت رسانيد.
محمدرضا از همان آغاز به نظام مشروطه و الزامات دموكراتيك آن اعتقادي نداشت. او از اقتدار و نفوذ پدرش بيبهره بود و به پشتوانه جايگاه و نفوذ ريشهدار نهاد سلطنت توانست در عرصه سياسي نقش قابل توجهي داشته باشد، او غالبا اين نيرو را در جهت سست كردن بنيادهاي مشروطه به كار ميبرد.
شاه در هر فرصتي نشان ميداد كه به اختيارات قانوني خود قانع نيست و از آن باكي ندارد كه براي گسترش اقتدار خود بنيادهاي مشروطيت و نهادهاي پارلماني را پايمال كند.
قطع حمايت آمريكا، فشارها و نارضايتي و خشم روزافزون مردم، آتش انقلاب را روز به روز شعلهورتر ساخت تا بدانجا كه كاخ ظلم و ستم شاهنشاهي در معرض سوختن و سقوط واقع شد. شاه بسيار حسابگرانه و براساس مصلحتانديشيهاي اربابان آمريكايي و انگليسي خود، بدون خشونت و كشتار مردم و با تشكيل شوراي سلطنت و برقراري حكومت نظامي و نيز تكيه بر پشتيباني نيروهاي ارتش و ساواك، براي خروج از كشور مصمم شد.
وي با اميد به تكرار كودتاي 28 مرداد سال 1332 و بازگشت مجدد به ايران توسط حاميان دربارياش، با ظاهري عوامفريبانه به عنوان معالجه از كشور خارج شد و ايرانيان ستم كشيده و غيور و نيز روح پاك شهيدان را غرق در شادي و سرور كرد طاغوت زمان بدون پاسخگويي به مردمي كه سالها مظلومانه شاهد چپاولگريها و ستمكاريهاي وي در عرصههاي مختلف اجتماعي، سياسي و اقتصادي بودند بزدلانه از كشور گريخت.
محمدرضا برخلاف پدر خود، رضا شاه كه پس از 16 سال حاكميت مستبدانه تحت حمايت انگليس از كشور خارج شد، بدون استعفا راهي سرزمين اربابان خود شد. همزمان با فرار شاه، مردم در سراسر ايران به خيابانها آمدند و با پخش شيريني، اين رويداد مهم تاريخي را جشن گرفتند و 26 ديماه 57 نقطه عطف ديگري در تاريخ سراسر حماسه انقلاب سرخ و اسلامي ايران شد.
| 