گروهي از دانشمندان به‌منظور بررسي قابليت عملي حامل‌هاي موج اپتيکي در به دام انداختن و رهاسازي ذرات مورد نظر در ابزارهاي آزمايشگاه روي تراشه(lab on a chip)، کميتي به نام عدد پايداري را براي شرايط انتقال ذرات به شيوه سياليت نوري تعريف نمودند که بزرگ‌تر يا کوچک‌تر بودن آن از يک، به‌ترتيب بيانگر دو حالت به دام افتادن ذره در حامل موج، يا پراکندگي آن است.
اين دانشمندان در مرحله بعد دو حامل موج سيليکوني(براي طول موج‌هاي nm 1550) و پليمري (براي طول موج‌هاي nm 1064) در انتهاي يک کانال ميکروسيالي در نظر گرفتند.
آنها دريافتند که سيستم سيليکوني با توجه به داشتن ضريب شکست بالا براي به دام انداختن ذرات نانومقياس؛ مانند DNA يا نقاط کوانتومي مناسب‌تر است، و از سيستم پليمري هم مي‌توان به‌عنوان بستر مناسبي براي به دام انداختن و هدايت ذرات ميکروني، مانند دانه‌هاي پلي استيرن استفاده نمود.
به علاوه اين محققان با روش‌هاي شبيه‌سازي سه‌بعدي نموداري از محدوده سرعت جريان‌هاي محتمل رابراي به دام انداختن ذرات با اندازه 600-300 نانومتر تهيه و محدوده‌هاي بحراني ناپايداري(جايي که نيروي کشش وارد بر ذره بيش از نيروي به دام انداختن است) را هم مشخص کرده‌اند.
همچنين نشان داده‌اند که در مورد ذرات کوچک‌تر، با توجه به افزايش نسبت سطح به حجم و قوي‌تر شدن برهم کنش‌هاي سطح - ذره(از قبيل چسبندگي)، بايد برخلاف قبل، براي به دست آوردن نتيجه درست غير يکنواختي ساختار ذرات هم در نظر گرفته شود.
هم‌اکنون اين دانشمندان با انجام شبيه‌سازي‌هاي بيشتر و استفاده از ابزارهاي فوتونيکي پيشرفته‌تر مانند تشديدگرهاي حلقوي، در حال انجام تحقيقات بيشتري در اين زمينه هستند.